Quotes On Importance Of Time 소설 & 이야기

"I'm just kidding. Masyado ka kasing seryoso." "Do you think I have time to joke around?" "Oo nga pala. Ang motto mo sa buhay ay time is gold. At wala nang ibang nasa isip mo kundi ang magpayaman." "At least you know. Sa dami ng bibig na nakaasa sa akin at bulsa na dapat kong lamanan, may oras pa kaya ako para sa leisure? Or even to rest in a full day?" "Kaya nga mahal na mahal na kita, Kuya."

Why does he need to make it a big deal? "Stop about it and let's start." The old man interrupted and he said it in a warning tone. I played with my fingers to distract myself. Jake looked at me. "I can't make it," I said without a voice. He held my hand and pinch it. Ken put his ballpen back. "In business, time is important, we're all businessmen here. You know how important 30 seconds is, it's either you earn or lose money. Now, I changed my mind and I do not want to invest in an uncompetitive company." he stands up and calls his secretary.

narinig ko siyang tumawa ng mahina. “Advice ko na lang sayo na tawagan mo na ngayon pa lang. Time is gold Attorney, of all people alam mo na hindi natin hawak ang oras natin.” She said before returning to her table na malapit lang din naman sa akin. She’s right though. Time is gold. Bawat segundo, minuto, o oras ay mahalaga. We wil never know what might come if we act to things late.

Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness. Kaya nga madalas na kami Ang mga Walang pera pero kami pa grabe mag travel yong para bang 'easy go lucky person kami tapos pag naubos na Ang budget trabaho na Naman ulit. Hahaha nakakatawang isipin pero that's reality. So ayon at dahil nasa ibang bansa ako di uso Dito Ang kukupad kupad dahil mahalaga Ang bawat segundo nila ika nga "Time is Gold " Yan ang paniniwala nila.

"Ang bawat araw ay isang bagong pagkakataon na magsimula muli at gawin ang pinakamahusay na maaari natin para sa isa’t isa." Sa kabila ng lahat ng pagsubok at hirap, nagpatuloy siya sa kanyang mga responsibilidad, ngunit laging may pag-alala sa halaga ng oras na ginugugol kasama ang kanyang mga mahal sa buhay. Natutunan niyang hindi lamang ang pagsusumikap para sa tagumpay ang mahalaga, kundi pati na rin ang pagbigay halaga sa bawat sandali na kasama ang pamilya, ang tunay na halaga ng buhay.

"Hindi mo naman kailangan gipitin ang sarili mo Kath. May pera naman ako para pag-aralin ka sa magandang eskwelahan--" "Hepp! Hindi naman pang gigipit sa sarili ko 'yon. Ang akin lang naman, pahalagahan ang kung ano ang meron dahil hindi sa lahat ng oras ay hawak mo ang mga 'yan. Syempre kailangan mo rin maging practical paminsan-minsan, hindi porket may pera ka ngayon o mayaman ka ay habang buhay ka ng mayaman. May mga importanteng bagay pa ang pwedeng ilaan sa pera Xian. Hindi sa lahat ng panahon ay pera ang laging paraan para maresolba ang problema." Hayag ko.

"Does the time really matter?" Natahimik siya dahil hindi niya alam ang sagot. Maya-maya pa'y naramdaman niya ang pag-akbay ng Daddy niya sa kanya. "Time is important, Psyche but it shouldn't be a hinder to once happiness. Subukan mong pakinggan kung ano ba talaga ang nararamdaman mo. In that way, you can find the answer to your question." Her forehead creased. They have already spent too many years without each other. But is it really worth the try?

Mahinang umihip ang hangin sa paligid, dahilan para kumaluskos ang mga dahon ng puno. “Simula noong naging ina ako,” mahina niyang pagpapatuloy, “mas lalo kong naintindihan kung gaano kahalaga ang oras. Every moment kasama ang anak ko feels priceless.” Napangiti siya nang bahagya. “Tama ka pala noon, Mom. Time means everything kapag kasama mo ang mga taong mahal mo. I know you loved me. Katulad ng pagmamahal ko kay Dustin ngayon.” Muli niyang hinaplos ang lapida.

natatawang sabi niya pero halata sa mga mata niyang peke 'yun. "Wala naman kasing makakaalam ng mangyayari kaya huwag mong sisihin sarili mo,” sabi ko at ngumiti ako nang bahagya sabay iwas ng tingin sa kanya. "Hindi ko rin kasi maiwasan na sisihin sarili ko, e. Sana nga, ganun kadaling gawin kapag sinabi na sa ‘yo ang dapat mong gawin." "Time heals naman."

Tinutuklas nila ang isa’t isa sa pamamagitan ng mga simpleng hakbang—ng mga tanong na hindi kailanman kailangan ng sagot, at mga sagot na hindi kailanman nakapipigil sa kanilang pagnanasa na mas makilala ang isa’t isa. "Alam mo ba," sabi ni Ash, "sa bawat araw na kasama kita, lalo kong naiintindihan kung bakit hindi ko dapat sayangin ang oras ko sa mga bagay na wala talagang halaga." Maya, na nakatingin sa mga alon ng ilog, ay sumagot, "Sometimes, we really need to let go of what we thought was important to find the things that truly matter."