Quotes On Job นิยาย & เรื่องราว

sabay tawa ni Fae. "Pangalawa: 'Yung janitor na araw-araw akong nililibre ng turon. Sweet 'di ba? Until isang araw, niyaya niya akong tumakas sa duty para manood ng horror sa sinehan. May dalang unan. Bakit may unan?!" Tawa nang tawa si Fae habang pinipigilan ang hindi malunok na bbq. "Pangatlo: 'Yung guy sa HR na tuwing mag-uusap kami, laging may inspirational quote. Hindi ko alam kung nililigawan ako o ina-applyan ng pagiging motivational speaker!"

Tanda ko pa ang sinabi niya sa amin ng mga ka-trabaho ko. "Guys, do your job with passion. Mahal ko ang cafe na ito. This is where my heart is and I'm happy and proud na nakapag-tayo ako ng negosyo without the help of my parents. So please, love my cafe as much as I do."

Nakangising pinanood ni Jack ang nangyari, at may biro pang sabi, “Ang saya ng kwentuhan n’yo ah, ituloy n’yo lang!” Matalim ang tingin ni Shayne kay Jack, parang sinasabi sa ekspresyon niya, ‘Ulitin mo lang, tingnan natin.’ “Ang opisina ay lugar para magtrabaho, hindi para sa tsismisan. Kung may oras pa kayo para makipagchikahan, baka gusto n’yong mag-file ng resignation sa HR!” malamig na sabi ni Shayne.

“Huwag mong sabihing ganun. Hindi ka lang isang empleyado. Mahalaga ka.” Isang mapait na tawa ang tumakas mula kay Veronica, at tumingin siya kay Jarred na parang hindi makapaniwala. “Hindi ko maintindihan. Ipinapanganib mo ang buong posisyon mo para sa isang tao tulad ko?”

Isinubsob niya ang sarili sa trabaho hindi lamang para matutunan ang pamamalakad ng kompanya kundi para makalimot—makalimot kahit panandalian lang. "Huwag mo masyadong ibabad ang iyong sarili sa trabaho, Seraphina," marahang wika ng kanyang tiyuhin habang pinapanood siyang hindi man lang kumukurap sa harap ng laptop. "It’s not good for you... and for you—"

"Ano ba'ng sinasabi mo d'yan? Ang laki na kaya ng naitulong mo sa 'kin. Saka, sinabi ko naman kanina na ako na ang bahala sa sarili ko." "P-pero, 'yung sinabi ni kuya Chardon..." "Ayos na rin sigurong pumayag ako. Sa tingin mo ba'y may kumpanya pang tatanggap sa 'kin kung may criminal record ako? Kaya, ayos na rin sigurong bumalik na lang ako ng C.A, kailangan ko rin talaga kasi ng trabaho." Bumuntong-hininga si Jonas. "Naisip ko lang, kapag naging personal assistant ka n'ya, susunod ka sa lahat ng ipapagawa n'ya. Ang inaalala ko–"

'' ''Kung masaya po kayo rito at hindi naman naaagrabyado sa trabaho, hindi po kayo dapat na alisin. ''Tama ka. Nakakapagod ang trabaho, pero gumagaan iyon kasi masaya kami.'' Napangiti ako habang nakamasid kay Josh na nagma-mop ng natapon na tubig sa sahig. Sana maging inspirasyon niya ang matanda at hindi na niya maisipan pa na mag-resign sa unang araw pa lang ng kanyang trabaho.

Parang tinatanong niya kung hanggang saan ang kaya ko. At doon ko rin na-realize… hindi magiging madali ang trabahong ito. Hindi ito basta career. Ito ay magiging isang labanan. --- Paglabas ko ng opisina niya at habang bumabalik ako sa elevator, isa lang ang paulit-ulit sa isip ko: “This time, I won’t let you go.” Too late, Zep. May iniwan ka, at hindi mo alam…

sabi ko. “Pwede ba naman yon? Syempre, para na tayong magkapatid kaya damayan tayo kahit anong mangyari,” sabi ni Jhy. “Isa pa, dahil sayo kaya may trabaho ako ngayon.” “Anong dahil sa akin eh, wala naman ako dito,” sabi ko sa kanya. “Syempre, lakas ng kapit mo kay sir Jonathan, kaya pati ako nadamay. Si Sir pa nga ang nagbigay ng recommendation sa HR para ma-absorb ako sa trabaho,” sabi niya.

Nagawa niyang magkaroon ng magandang tulog sa gabi. Pagdating pa lang niya sa workshop, may narinig siyang ingay mula sa loob. May pinapagalitan si Mr. Yaleman. “Hindi mo man lang kaya ang maliit na trabahong ganito, bakit kailangan kitang kasama? Ang trabahong ito ay hindi angkop sa iyo. Dapat lumipat ka na lang ng career. Sa halip na gawin ang trabaho, sinira mo ang lahat!"