Remembered Novels & Stories

Agad namang lumapit ang isang lalaki. I swear gusto gusto kong bangasan ang babaitang bakla...lalo pa ng itapat niya sakin yung camera niya.. "Remembrance lang" Sa isip ko unti unti ko ng binabalatan si Renz...ilang ulit ko narin siyang namura sa isip... "Ouch!!" Agad akong kumapit sa batok ng lalaki at laking pasalamat ko ng makarating kami sa sasakyan..

Kailangan ko ng sagot. Saglit siyang natahimik. Then lumapit siya. Dahan-dahan. Hindi pilit. Hindi agresibo. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya. “I don’t remember everything.” Diretso. Masakit. Pero hindi ako nagulat. Alam ko na ‘yon. Narinig ko na ‘yon. Paulit-ulit. “Tama ka, hindi pa kita maalala”

biglang nag iba ang reaksyon ni Devon kita nya ang takot nito na nakarehistro sa Mukha. "you brat, what noddles your talking about?" nang gagalaiti na bulyaw naman ni Veron. "you search it, goggle it bobo." mataray na wika nya dito at tiningnan ang buhok nitong sobrang kulot na parang instant noddles napatawa naman si Tasha sa isip. "you brat, tinatakot mo kami sa ama mong General, what a shame you really a brat kaya ka ipinag palit." akmang tatawa pa si Veron.

May kakaiba lang siyang pakiramdam—parang may mangyayaring bago. Pagdating niya sa gate, nakita niya agad si Aaron. Nakangiti ito habang hawak ang dalawang paper bag. “Good morning,” masigla nitong bati. Napangiti si Mika. “Uy, may breakfast na ulit?” “Syempre,” sagot ni Aaron. “Namiss mo ‘to, no?” “Medyo,” biro ni Mika.

sagot ko kay Zaprine. Nagtataka lang ako na mild amnesia lang naman ang kaso nito sa pagkawala ng memorya niya. Dapat nga weeks pa lang ay okay na siya. Tapos umabot na ng dalawang buwan hindi pa rin siya maayos, hindi pa rin siya gumagaling.

Parang may hinahanap ako na hindi ko maipaliwanag. Bakit gano’n? Bakit sa kabila ng kawalan ng alaala… parang ayokong makita siyang nasasaktan? Tahimik ang silid hanggang sa marinig ko ang malumanay na boses ng doctor. “Mrs. Cutanda, huwag po kayong panghinaan ng loob,” ani niya habang tinitingnan ako. “Normal lang po na selective ang bumabalik na memory sa isang pasyente na kagaya ni Mr. Villaceran. Minsan, pira-piraso muna—tao, pangalan, o emosyon ang una nilang natatandaan.”

��𝘪𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘐 𝘤𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳— 𝘸𝘩𝘪𝘤𝘩 𝘪𝘯 𝘧𝘢𝘤𝘵 𝘐 𝘤𝘢𝘯'𝘵 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘩. 𝘐 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘥𝘪𝘥 𝘪𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 �

Nakita ko ang text message galing sa isang anonymous number. [Ma’am Merida, sinundan kayo ni sir Aidan. Please don’t tell him the truth yet. He passed out every time sinusubukan kong e trigger ang memorya niya.] – Monique Huminga ako ng malalim. Gaya sa nangyari sa akin noong nag-usap kami ni Lucio. Sumakit ang ulo ko noong unang pumasok ang memorya kung saan una kaming nagkita ni Aidan sa bar.

"Temporary loss of memory happens sometimes when you get hit, bumped, fall or even after you give birth. Pero hindi iyon masasabing amnesia. May mga memories kasi ang tao na minsan ay pilit kinakalimutan dahil iyong ala-alang iyon ay nagbibigay sakit sa kanya. And I'm sure that was what happened to you Miss Ryza. Two to three weeks, those forgotten memories will be back, don't force yourself." "I... I remember your name." Tinignan ko si Asia na mukhang nagtatakang na rin sa mga ikinikilos ko. "Asia right? Nakasabunutan kita noong Senior High because of Kuya-" kuas akong natigilan. Inilibot ko ang aking paningin sa apat na sulok ng silid pero ang taong biglang pumasok sa isipan ko ay hindi ko

Ang kapal ng mukha nito. “Bakit mo ako dinala rito?” mahihinuha ang pait sa boses niya. “To make you remember.” “Anong gusto mong maalala ko?” “Remember the good times. Remember how happy we once were.” “Were. Past tense. Tapos na.” “It never ended. We didn’t end like you think we had.”