Remembered Mga Nobela at Kwento

“Isa pa, kailangan mong malaman ang dahilan kung bakit hindi ako nakabalik kaagad sainyo.” Huminto si Ivor sa pagsasalita at nanatiling nakatingin si Lily sa kaniya. Kaya nagpatuloy siya. “Hindi sinabi sa’kin ni Janelle ang tungkol sainyo kaya hindi kaagad bumalik ang memories ko na kasama kita. Tinago niya rin kina Mom ang totoo na hindi ko kayo maalala ni Isaac. Sinabi niya rin sa mga magulang namin na ayoko na raw kayong makita. So, Mom thought I remember you first and she also thought that the memories I only needed to remember were my memories with her, and our family. “Kaya kahit kailan sa seven years, walang sinabi si Mom sa’kin tungkol sainyo. Hindi niya kayo nabanggit. Kaya tumagal

"I mean, parang nawawala sa isip niya na may amnesia ka. Ang weird lang kasi." Natigilan ako at napaisip matapos sabihin ni Mira 'yon. Tama siya. Bakit parang nakakalimutan ni Kuya na may amnesia ako at kailangan ko pa siyang i remind tungkol do'n? Hmm... Ang weird pero...

Natatawa naman ako habang binabaybay ang hallway dahil sa anino ng kung sinong naaaninag ko mula sa living room. Malamang si Mj yun. Walang ibang adik ng 1D dito sa bahay kundi siya lang. 🎼 You know, I know, you know I’ll remember you And I know, you know, I know you’ll remember me And you know, I know, you know I’ll remember you And I know, you know, I hope you’ll remember How we danced, how we danced ….. 🎼

I was stunned along with my mother, pero tinapik agad ako ni mommy at naintindihan ko gusto niyang mangyari kaya I refutted, “They are familiar but it must be so long I can’t recall them anymore! And I’m stressed! You’re putting too much pressure on me how can I remember anything!” Narinig ko naman na bumuntong- huminga ang advisor ko, “Okay, okay, how about this?” Nag- suggest naman si sir ng alternative, “Just tell us what you can remember sa recent project na pinasa mo. Just a simple sentence or anything about it. It’s impossible naman hindi mo maalala eh kakapasa mo lang kahapon.”

Kailangan ko ng sagot. Saglit siyang natahimik. Then lumapit siya. Dahan-dahan. Hindi pilit. Hindi agresibo. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya. “I don’t remember everything.” Diretso. Masakit. Pero hindi ako nagulat. Alam ko na ‘yon. Narinig ko na ‘yon. Paulit-ulit. “Tama ka, hindi pa kita maalala”

anang guard uli sa intercom. matapos itong makipag usap hinarap na uli Sila. "pumasok na daw po kayo ma'am." anito. Nakahinga naman ng maluwag si Tasha kanina pa sya Ina antok gawa ng puyat sya ng nakaraang gabi sa kakaiyak sa durog nyang puso. "salamat po." paalam nila pareho ni Bethy at Tasha.

May kakaiba lang siyang pakiramdam—parang may mangyayaring bago. Pagdating niya sa gate, nakita niya agad si Aaron. Nakangiti ito habang hawak ang dalawang paper bag. “Good morning,” masigla nitong bati. Napangiti si Mika. “Uy, may breakfast na ulit?” “Syempre,” sagot ni Aaron. “Namiss mo ‘to, no?” “Medyo,” biro ni Mika.

sagot ko kay Zaprine. Nagtataka lang ako na mild amnesia lang naman ang kaso nito sa pagkawala ng memorya niya. Dapat nga weeks pa lang ay okay na siya. Tapos umabot na ng dalawang buwan hindi pa rin siya maayos, hindi pa rin siya gumagaling.

Ang kapal ng mukha nito. “Bakit mo ako dinala rito?” mahihinuha ang pait sa boses niya. “To make you remember.” “Anong gusto mong maalala ko?” “Remember the good times. Remember how happy we once were.” “Were. Past tense. Tapos na.” “It never ended. We didn’t end like you think we had.”

Parang may hinahanap ako na hindi ko maipaliwanag. Bakit gano’n? Bakit sa kabila ng kawalan ng alaala… parang ayokong makita siyang nasasaktan? Tahimik ang silid hanggang sa marinig ko ang malumanay na boses ng doctor. “Mrs. Cutanda, huwag po kayong panghinaan ng loob,” ani niya habang tinitingnan ako. “Normal lang po na selective ang bumabalik na memory sa isang pasyente na kagaya ni Mr. Villaceran. Minsan, pira-piraso muna—tao, pangalan, o emosyon ang una nilang natatandaan.”