Remembered Mga Nobela at Kwento

“Summarize the discussion. Eight key points.” Napakurap siya. Grabe. Sinadya. Alam niyang sinadya. “Noted po,” sagot niya. Pero sa loob— Napapamura na siya. Buti na lang— Naka-record siya. “If you can’t remember,” dagdag ni Rafael, nakasandal sa upuan, “I can help you recall.” Napatingin siya. May ngiti ito. Pero hindi mabait.

Kahit simpleng konsepto lamang ay nagagawa niyang palawakin hanggang maging isang malaking proyekto. Isang araw ay napansin niyang nagtaka ako kung bakit halos bawat salita niya ay pinasusulat niya sa akin. Ngumiti siya. "You know, Shane, I have a condition." Napatingin ako sa kanya. "Condition?" "Stress-related memory problem. Parang short-term memory issue." Natawa pa siya nang bahagya. "Sometimes I say something important today then forget it tomorrow."

I am missing temporary things. Temporary. Everything's temporary. Patikim ng buhay. Siguro normal lang talaga ang pag-hihiwalay. Normal rin lang ang nararamdaman ko dahil hindi ako nakahanda nang mawala siya. I never fell out of love. He did. And it happened in one day. In just one day and it was gone. "Cassandra, I am sorry but your husband suffered from Retrograde Amnesia. He only remembers basically half of his life. To him, he's still a teenager. He told me that he was playing basketball for Ateneo yesterday and asking me ifhe bumped his head during the game. '

Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa labas at paulit-ulit na bumuga ng hangin. Ramdam niya ang malamig na hangin na dumampi sa pisngi niya. "Hindi ba sabi mo you wanted to forget? Kaya nga nagpunta ka rito sa Maine. But how can you forget if you keep reminding yourself sa mga nangyari?"

Bakit napunta na sa puntong ito ngayon. "Rose has a retrograde amnesia meaning she only remembers the past. Her brain stopped remembering recently formed memories. Some of my patients neglected memories that hurt them so much. Maybe rose's brain neglected your memories for you hurt her so much? Am I correct?" Ang bilis ng mga pangyayari, nakita ko nalang na nakabulagta na si Stem sa sahig dahil sa suntok ni Thorn. Ang lakas nang tibok ng puso ko dahil sa nangyari. Bakit ba kasi sinabi ni Stem yun, maybe to make Thorn suffer what I suffered in his hands.

"But, Tim. Bakit mo iyan natanong?" "Panay ang kwentuhan naming dalawa ng anak natin, Heilena. May advantage rin pa la ang pagiging madaldal nitong batang 'to," natatawang kwento ni Timothy. "The way she talked about us to me, unti-unti kong naalala ang lahat. Actually, I have been constantly seeing you in my memories pero pautay-utay lang iyon. It's like chunked memories at ayaw ko munang magsalita habang hindi pa klaro ang lahat sa isip ko. But just today, naging klaro ang lahat sa isip ko. I finally remembered you, us. At hindi mo alam kung gaano mo ako pinasaya."

I even asked him about the lost memory of mine kay Hermina. Inamin naman niya na he did it. Ayaw niya raw na mag self pity ako at mas lalong mabaliw na nga kaiisip tungkol doon. Kaya naman pala hindi na talaga sumagi sa isipan ko nag tungkol sa insidente na 'yon. All I just remembered is about Tenement Uno's mystery at ang mga kakaibang tenants.

Paano na lang kung mabisto nitong si Zakari na nagkukunwari lang siyang may amnesia? Samantalang si Zakari naman ay lihim na pinapakiradaman si Vanilla. Hindi naman masyadong napuruhan ang dalaga sa aksidente pero bakit kaya ito nagka-amnesia? Tsaka, noong halikan niya ito kanina ramdam niya kay Vanilla ang pag-aalinlangan. "Hindi kaya----"

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

Nakayukong usal ni Mary. "Huwag mo nang alalahanin iyon. At saka, kung ano man ang nakita mo kalimutan mo na lang 'yon." Mahinahon kong usal dito. Isang malapad na ngiti ang binigay ko dito bago ako umalis. Ilang sandali pa ang lumipas at hindi ko namalayan ang oras. Kailangan ko nang makauwi dahil tiyak na naghihintay na sa akin si Avery.