Remembered Novels & Stories

Hindi man kay Damien ay at least kay Drake at Pau na lang na nagpakita na rin naman sa akin ng kabaitan kahit na papaano. I was about to go down when suddenly, I remembered I had forgotten something upstairs. Mahalaga iyon, kaya kahit na tinatamad ay muli akong bumalik sa kwarto para kuhanin ang bagay na naiwan ko. I remembered putting it on the bedside table. And I was so relieved when I saw it still there.

Flashback. I was so drunk that I can't remember what happened ang natatandaan ko lang ay pinindot ko ang doorbell ng isang unit at may bumungad sa akin na babae na sa tingin ko ay nakainom din kagaya ko dahil sa malakas na amoy ng brandy dito. "M...Makikituloy sana ako sa'inyo." I know it's dumb but I can't drive "Roberto?" bulalas nito at nanlaki ang mga mata

sabi niya na ikinangiti ko naman. "Goodn---" Hindi ko na natapos nang mawala na ang linya. Hindi niya man lang ako hinintay mag-goodnight. Nakaramdam pa rin ako ng lamig mula sakanya. Bumalik nalang ako sa paghiga na medyo mabigat ang pakiramdam. Hmm... But at least... she remembered me. A smile was formed on my lips before I closed my eyes.

Galit na sigaw ni Adrian. Bago pa magkagulo ay sumingit na ako. "Adrian. Bumalik na ang memory ni Zac kaya hayaan mo na kami mag-usap. Hindi na siya si Zac na dati mong kilala." Paliwanag ko. "What? May amnesia ba siya? Parang wala naman ah!" Nagugulahan na sagot ni Adrian. "I'm okay Adrian. Thanks." At umalis na ako kasama si Zac.

Hindi ko alam pero habang tumatagal ang paghaplos sa aking noo ay nababawasan ang sakit na nararamdaman ko. Sa tagal nang pagtitig ko sa kanya ay biglang pumasok sa isip ko ang isang memorya. Nabato ako sa aking kinatatayuan nang matanto ko na ang memoryang iyon ay ang nangyari kagabi. Gulat na gulat ako habang nakatingin pa rin kay sir Alex habang tuloy-tuloy na nag-play sa utak ko ang nangyari kagabi hanggang sa umabot na sa pag-amin ko sa kanya.

kiniwento ni Cashandra ang mga sinabi ng mag asawa kung paano siya napadpad sa kanila. ''tama nga ang hinala ko may Retrograde amnesia ka meaning nakalimutan mo ang ala ala mo bago ka naaksidente or ano bago ka nawalan ng malay .Ang tangin naalala mo lang ay nakaraan noong bata ka .''

Ngunit hindi nawala ang link. Ramdam pa rin niya ang system. Parang may koneksyon na hindi na kayang putulin. Elena: “Alexander.” Alexander: “Yes.” Elena: “I don’t think the system just recognizes me.” Alexander: “Then what.” Huminga siya nang mabigat. Elena: “I think it remembers me.” Tahimik ang silid. At sa sandaling iyon ay napagtanto nilang dalawa ang isang nakakatakot na katotohanan.

Ang patuloy na paglutang ng mga bangungot nina Blake at Drake ay patunay na ang lumang memorya ay nagpupumilit na lumabas mula sa dilim. "Masyadong delikado kung magiging marahas ang mga pahiwatig," seryosong pahayag ni Dr. Santos matapos ang ilang minutong pag-iisip. "Pero kung maliliit at natural na triggers lang... tulad ng isang pamilyar na kanta, paboritong pagkain, o ang malamig na kapaligiran na pamilyar sa kanila, scientifically, makakatulong 'yon para sa tinatawag nating 'gradual memory retrieval'." Nalabas ni Ahma ang kanyang hininga na tila nabawasan ng mabigat na dusa ang kanyang dibdib. "Ibig sabihin po ba... pinapayagan niyo ako?"

Pero may ipinagpapasalamat ang matanda sa nagyaring aksidente. Dahil sa may partial amnesia ang kanyang apo. Nakalimutan nito ang tungkol sa napagusapan nila at pinagtalunan bago ito umalis at magawi sa Baguio. "Good morning Lola, tanghali na ba?medyo napuyat ako manuod ng laker game kagabi eh" bati nito kay Donta Soledad.

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”