Remembered Mga Nobela at Kwento

��𝘪𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘐 𝘤𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳— 𝘸𝘩𝘪𝘤𝘩 𝘪𝘯 𝘧𝘢𝘤𝘵 𝘐 𝘤𝘢𝘯'𝘵 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘩. 𝘐 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘥𝘪𝘥 𝘪𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 �

At alam kong malalampasan niya yon kahit wala ako sa tabi niya Malalampasan namin kahit wala kami sa tabi ng isat-isa. 'He's awake' Sa dalawang buwan na nagdaan ay ngayon lang ulit ako ngumiti..Nawala ang pangamba sa puso ko para sa lalaki..Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib ng mabasa ang mensahe galing kay Kate..Gising na si Hendrix 'But he can't remember you Klare'

Sabi ng mga pulis ay malaki ang posibilidad na buhay ito. "Yes, Ymir, that's right. Nakita ko na siya, finally. Dumating siya sa bahay kasama ang mga taong kumupkop sa kaniya. Matagal na rin pala nila akong hinahanap. Nagkaroon ng amnesia si Felizz kaya wala siyang maalala. Nitong huli lang bumalik ang memory niya at natandaan niya ako. Biruin mo iyon? Halos sumuko na ako pero buhay pala ang aking apo."

Reminder Today: Doctor's Appointment Mabuti na lang talaga at naisipan kong ilista iyon sa reminder ko dahil kung hindi, baka tuluyan ko nang nakalimutan ang appointment ko sa doctor. Ilang segundo akong nakatulala lamang sa screen ng cellphone ko bago ko iyon dahan-dahang ibinaba sa kama. Pakiramdam ko pagod na pagod pa rin ako kahit kagigising ko pa lang. Mabigat ang ulo ko. Mabigat ang dibdib ko. At higit sa lahat, mabigat pa rin ang isip ko dahil sa lahat ng nalaman ko nitong mga nakaraang araw.

Dahil siya ang lalake na gusto ng dad mo para sa 'yo, 'di ba? Ikinatigil ko naman ang sumunod na narinig ko. Napaawang ng bahagya ang mga labi ko at napayuko. Did I tell him about what Caitlin told me? Kung ano ang dahilan ng pagsugod nito sa bahay ko? I... d-don't remember. Ang lala na ng short-term memory loss ko. Hindi ko na rin kasi maalala ang mga sinabi ko sa kaniya kagabi. Lalo at masyadong malalim rin ang naging usapan namin.

"B-bakit?" "Get out." ____________

Pinikit niya ang kan'yang mga mata hanggang sa dalawin siya ng antok. Nagising si Terrence na masakit ang ulo at ginala ang mga mata sa loob ng kwarto. "Hindi ako pwedeng magkamali nasa Mansyon ako ngayon. Pero, paano? Hindi ko naman natatandaang nag drive ako pauwi. Pinikit ko ang mga mata ko at nirecall ang nangyari kagabi. Hanggang sa makita ko si Celestina. Sabi na nga ba siya 'yong babaeng nakita ko bago ako antukin at kanina hindi panaginip ang lahat. Nandito siya sa loob ng kwarto ko. Napatingin ako sa ilalalim ng comforter ko at may bakas pa ng katas ko. May nangyari ba sa amin ulit? Pero, bakit hindi ko matandaan? Ang natatandaan ko lang ay pinaligaya niya ako. Medyo sumasakit na an

Hindi man kay Damien ay at least kay Drake at Pau na lang na nagpakita na rin naman sa akin ng kabaitan kahit na papaano. I was about to go down when suddenly, I remembered I had forgotten something upstairs. Mahalaga iyon, kaya kahit na tinatamad ay muli akong bumalik sa kwarto para kuhanin ang bagay na naiwan ko. I remembered putting it on the bedside table. And I was so relieved when I saw it still there.

Flashback. I was so drunk that I can't remember what happened ang natatandaan ko lang ay pinindot ko ang doorbell ng isang unit at may bumungad sa akin na babae na sa tingin ko ay nakainom din kagaya ko dahil sa malakas na amoy ng brandy dito. "M...Makikituloy sana ako sa'inyo." I know it's dumb but I can't drive "Roberto?" bulalas nito at nanlaki ang mga mata

sabi niya na ikinangiti ko naman. "Goodn---" Hindi ko na natapos nang mawala na ang linya. Hindi niya man lang ako hinintay mag-goodnight. Nakaramdam pa rin ako ng lamig mula sakanya. Bumalik nalang ako sa paghiga na medyo mabigat ang pakiramdam. Hmm... But at least... she remembered me. A smile was formed on my lips before I closed my eyes.