Remembering Novels & Stories

"Let's just say I have a good memory." Pagkatapos ay may isa pa itong message. "Kapag gusto kong tandaan ang isang bagay, hindi ko iyon nakakalimutan." Matagal na tinitigan ni Nevaeh ang mga salitang iyon. May kung anong bahagyang gumalaw sa kanyang puso. Ngunit sa huli ay napailing na lamang siya. Mukhang sobra na naman siyang nag-iisip.

I can still remember until now mhiya scent it's smell like vanilla milk. Why the hell do I remember something like that? I’ve stood next to women wearing designer perfumes that cost more than my suits — and I forget them instantly. But this? Her scent burned into my senses. Like my body remembered it even after I forced my mind to forget. I clenched my jaw. This can’t happen. I won’t let it. That goddamn vanilla and milk was still stuck in my head. “Lorenzo!” I blinked fast. A voice snapped me back to the table.

"Anong nangyayari kay Jayron, Doc?" "Anterogade amnesia." maikling sagot nito na ikinalaki naman ng mga mata ko. Marahang bumilis na naman ang aking paghinga pero patuloy kong pinakakalma ang aking sarili. Napatakip ako sa aking bibig nang ma-realize kung anong nangyayari. "Jayron has a short-term memory loss." "Short-term what?!"

Pinikit niya pa ang kanynag mata, umaasa sa kanyang memorya para tumugtog ng piano. Ang ilan sa kanila ay nakatingin sa kanya at wala masyadong naramdaman sa umpisa. Subalit, kaagad sila ay naapektuhan ng mental power ni Alex ay mabagal na gumapang ang mga emosyon sa kanila. Merong naguguluhang kinang sa mata ni Zendaya. Siya ay sobrang nagulat na makita si Alex na tumutugtog ng piano na nakapikit ang kanyang mata ng matagal na panahon at walang kahit anong isang mali. Ito ay dahil sigurado siya na si Alex ay hindi pa kailanman nabasa ng score na ito. Sa madaling sabi, meron siyang mahusay na memorya. Natatandaan niya ang score matapos na basahin ito ng isang beses, meron siyang photographic

Bakit napunta na sa puntong ito ngayon. "Rose has a retrograde amnesia meaning she only remembers the past. Her brain stopped remembering recently formed memories. Some of my patients neglected memories that hurt them so much. Maybe rose's brain neglected your memories for you hurt her so much? Am I correct?" Ang bilis ng mga pangyayari, nakita ko nalang na nakabulagta na si Stem sa sahig dahil sa suntok ni Thorn. Ang lakas nang tibok ng puso ko dahil sa nangyari. Bakit ba kasi sinabi ni Stem yun, maybe to make Thorn suffer what I suffered in his hands.

Ang kanyang kalapitan, ang pag-aalala sa kanyang mga mata, lahat ay tumulong upang mapanatili ako sa kasalukuyan, upang bigyan ako ng isang labasan bukod sa matinding sakit. Patuloy na ipinaliwanag ni Dr. Harrison ang mga detalye ng aking kondisyon, na nakatuon sa aspeto ng pagkawala ng memorya. “Sa mga kaso ng traumatic brain injury, hindi karaniwan para sa utak na isara ang ilang function, tulad ng memorya, upang pagalingin ang sarili. Ito ay isang mekanismong proteksiyon. Dahil sa pag-unlad na ipinakita mo, may magandang pagkakataon na muling lumabas ang iyong memorya sa panahon ng recovery phase ng post-traumatic amnesia.”

Hindi naman nagsalita ang tatlo bagkus ay nakatingin sa dalagang pinakakalma ng mga nurses sa loob. "There are two types of amnesia: retrograde and anterograde amnesia," the doctor explains. "Retrograde means you've lost your ability to recall events that occurred just before the event, while anterograde means you've lost your ability to form new memories. In her case, she has Retrograde amnesia; she can't remember anything, even her name." " Is it permanent? " Sa wakas ay tanong ni Lucas.

tawag ni Angus sa akin at tinapik ang balikat ko. Napahinga ako ng malalim. Narealize ko na nagtaas ako ng boses. Kahit sa pandinig ko may halong panunumbat ang tono ko. Pilit kong kinalma ang sarili ko. “I hate this feeling of forgetting. Na para bang may jigsaw sa utak ko na kulang ng puzzle piece kaya hindi ko mabuo. Na para bang may alaala akong dapat natatandaan ko pero kahit anong gawin ko hindi ko maalala. I am trying to cope up with this empty feeling. Pero hanggang kailan niyo itatago sa akin ang totoo?” Bumaling ako kay lolo Bartolome. “Ano ang ginawa mo lolo? Did you do something with my mind? Did you alter my memory in a way that made me forget my parents?”

“Is there anything I can do to support her through this process? I just want to see her smile again and have a chance at a normal life.” Tumango ang doktor na may ngiti sa labi nito. “Your presence and support are crucial. Reconnecting with loved ones can often serve as a catalyst for memory recall. Encourage her to engage in activities she enjoyed before, and perhaps spend time looking at old photographs or talking about shared experiences. It might help trigger some of those present memories.”

Hindi niya alam kung bakit pero biglang may nakita siyang binata sa isip niya. "Your situation right now really reminds me of her," Lord Versailles continues. " Alzeihmer's was taking her away from me and yet what she told me changed my perspective. She told me that forgetting things was therapeutic for her in all the positive ways possible. She said that after everything, the most important thing is that by the end of the day, she knows that I'll be the one remembering. I'll be the one treasuring our memories together. She was assured that our love will not be forgotten."