Remembering Novels & Stories

tawag ni Angus sa akin at tinapik ang balikat ko. Napahinga ako ng malalim. Narealize ko na nagtaas ako ng boses. Kahit sa pandinig ko may halong panunumbat ang tono ko. Pilit kong kinalma ang sarili ko. “I hate this feeling of forgetting. Na para bang may jigsaw sa utak ko na kulang ng puzzle piece kaya hindi ko mabuo. Na para bang may alaala akong dapat natatandaan ko pero kahit anong gawin ko hindi ko maalala. I am trying to cope up with this empty feeling. Pero hanggang kailan niyo itatago sa akin ang totoo?” Bumaling ako kay lolo Bartolome. “Ano ang ginawa mo lolo? Did you do something with my mind? Did you alter my memory in a way that made me forget my parents?”

“Is there anything I can do to support her through this process? I just want to see her smile again and have a chance at a normal life.” Tumango ang doktor na may ngiti sa labi nito. “Your presence and support are crucial. Reconnecting with loved ones can often serve as a catalyst for memory recall. Encourage her to engage in activities she enjoyed before, and perhaps spend time looking at old photographs or talking about shared experiences. It might help trigger some of those present memories.”

Hindi niya alam kung bakit pero biglang may nakita siyang binata sa isip niya. "Your situation right now really reminds me of her," Lord Versailles continues. " Alzeihmer's was taking her away from me and yet what she told me changed my perspective. She told me that forgetting things was therapeutic for her in all the positive ways possible. She said that after everything, the most important thing is that by the end of the day, she knows that I'll be the one remembering. I'll be the one treasuring our memories together. She was assured that our love will not be forgotten."

“Back in college, you'd always grab a sandwich and a strawberry shake from the canteen, kaya alam kong paborito mo ang drink na iyon.“ sagot nito, hindi naman siya makapaniwala na natatandaan pa rin nito ang bagay na iyon. “Ang weird mo,” naiiling na sabi. Nangunot ang noo nito. “Weird? Ako? Bakit naman?” Tanong nito. “Natatandaan mo pa rin kahit ang maliit na bagay na iyon, bilib na ako sa long term memory mo,” natatawang sabi niya. Ngumiti ito. “I tend to remember things really well, especially when it's something I'm interested in.” Wika nito. Nawala naman ang mga ngiti niya at saglit na natigilan.

Parang may hinahanap ako na hindi ko maipaliwanag. Bakit gano’n? Bakit sa kabila ng kawalan ng alaala… parang ayokong makita siyang nasasaktan? Tahimik ang silid hanggang sa marinig ko ang malumanay na boses ng doctor. “Mrs. Cutanda, huwag po kayong panghinaan ng loob,” ani niya habang tinitingnan ako. “Normal lang po na selective ang bumabalik na memory sa isang pasyente na kagaya ni Mr. Villaceran. Minsan, pira-piraso muna—tao, pangalan, o emosyon ang una nilang natatandaan.”

Ilang minuto rin ay kumalma na ang dalawa na ngayon ay nakaupo na magkayakap sa couch habang si Colby naman ay patawang iniirapan sila kaya naman binato ni Aux ng unan ang kaibigan. "Teka, ano ba ang talgang nangyari, paano mo ulit nakuha ang memory mo?" Tanong ni Ley na si Colby ang nagsalita. "Well, bago pa makuha nila ang memory ni boss, we talked about this and she commanded me na kahit anong mangyari I need to work inside para malaman ang lahat, it seriously took me two years para makuha ang tiwala nila, I am sorry friend kung parang palagi akong busy, iyon kasi ang wino-work out ko, hindi ko pwede sabihin sa iyo kasi alam ko na baka ikapahamak mo, hanggang sa nalaman ko nga ang way nil

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.

"Yes. Kaya kong tulungan kang ma-access ang ilang memories. Kaya kong ipakita sa'yo ang mga bagay na matagal nang nakatago, pero hindi ko 'yon gagawin nang hindi mo malinaw na pinipili. Hindi dahil ayaw kitang tulungan, kundi dahil alam kong may mga alaala na hindi lang basta masakit. May mga memory na kayang baguhin kung paano mo tinitignan ang sarili mo, ang mga taong mahalaga sa'yo, at ang buong buhay na binuo mo pagkatapos." Napahinto siya. "Then why haven't you? Kung kaya mo pala, bakit hinayaan mong magdusa ako sa confusion? Bakit hinayaan mong paulit-ulit akong makaramdam ng familiarity without knowing where it came from?" "Because remembering is your c