Reminiscing About The Past Novels & Stories

she encouraged me. Natahimik kaming tatlo ng ilang minuto at tanging munting pagsinghot lang ang naririnig namin sa isa’t isa. Minsan nga ay nagkikita-kita ang tingin naming tatlo at nag-iiwasan din. Iba talaga if nagkaroon ng gap sa nanay. Parang lahat ng magagandang memories ay nasayang lang dahil sa nangyari.

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

End of flashback "Ramona!!" isang sigaw ang nagpabalik sa'kanya sa kasalukuyan. Sa pagbabalik niya ay kasabay nitong nagbalik ang lahat ng hinanakit at galit na pansamantala niyang nakalimutan. "Okay ka'lang ba? Kanina ka pa namin tinatawag." napakurap-kurap siya at pansamantalang hindi nakakilos habang tahimik na pinoproseso ang mga nangyari.

Bryce snorted. "Damn, don't remind me of the old days, Bryce. Let's not go back there." May halong kantyaw sa boses ni Linus, pero halatang nag-iingat siya sa magiging ekspresyon niya sa akin. Alam niya yata kung ano ang magiging kapalit kapag nagsalita na ako. "Of course not. The past is the past. We can never go back to the past, right, Mors?" Diezel looked suspicious at me.

dagdag niyang muli. Napahugot naman ako nang malalim na hininga, at muling tumingin sa kaniya. This time ay tipid na akong ngumiti sa kaniya. "Let's forget about what happened in the past, Yasmin. Tapos naman na 'yon at nangyari na kaya wala na tayong magagawa," sabi ko sa kaniya.

"If you keep forcing yourself to remember your past, memories that have long been forgotten, there's a high possibility that you may never recover them. Alam natin pareho na posibleng mangyari 'yon dahil sa damage na natamo mo, Raze. Ilang beses ko nang sinabi sa'yo, huwag mong pilitin. Mas lalala lang ang migraine mo. Mas sasakit ang ulo mo. Gusto mo bang tuluyang hindi na makaalala?" "I just want to remember my past, Lincoln. I have to," he said firmly, though sadness laced his voice. "I really want to. Pakiramdam ko may importanteng bagay akong dapat maalala. Wala na bang ibang paraan para makaalala ako?"

Ni siya nga, ayaw ding pag-usapan sina Theodore at Miguel, lalo na ngayong pinili na niyang magbagong buhay. "We live in the present, not the past. Pareho tayong may mga kwentong ayaw nang balikan. Gaya ng gusto mo ng kalimutan ang papa mo, may mga tao rin akong ayaw nang alalahanin o makita pa. You understand what I mean, right?"

Kung may award sa pag-lunok ng laway, baka Hall of Famer na ako. Sure, nag-usap kami dati—pormal pa nga—na we’d let the past stay in the past. Pero excuse me, s’ya kaya ang una’ng nag-reminisce! Ako ba? Wala! I was minding my own business, pretending my life was trauma-free and emotionally stable!

"Hey, I know what you're thinking bro, hindi ko sinasabi na lumayo ka kay Emy, what I mean to say is that baka masyado lang kampante si Emy sa presence mo kaya no need na for her to recall anything about your past." "Pero paano kung tama ka? na kailangan ko muna lumayo sa kanya kahit sandali at baka sakali bumalik ang memory niya ng tuluyan?" "Well ang tanong is kaya mo ba? kaya n'yo ba ni Emy? Look bro, why focus on the past memories while you have each other at the present? why not create another memories together and forget the past. in that way both of you can move on. You figure it out bro, malaki ka na! got go may date pa ko, inabala mo na naman ako sa ka-drama moments mo,"

Pilit kong huwag alalahanin ang nakaraan pero kusa iyong bumabalik. Bahagya akong kumilos. Minulat nito ang kaniyang mga mata. Sinikap kong kumilos para lumayo sa kaniya nang kaunti. Hindi ko nagugustuhan ang naiisip at nararamdaman ko. Inaamin kong naaapektuhan pa rin ako pagdating sa kaniya but I'm still trying my best to forget the past.