Sad Broken Heart Novels & Stories

Pero yung sakit na binibigay niya… walang gamot na makakapagpagaling doon. Siya ang asawa ko. Siya ang mundo ko. Pero siya rin… ang taong walang awang nananakit sa akin. “The worst kind of sickness isn’t the one that hurts your body. It’s the one that slowly kills your heart because the person you love… doesn’t even care if you live or die.”

saad ko. "Nasasabi mo lang 'yan kasi hindi mo pa nakita ang nakatadhana sayo." "May alam ka pala sa ganyan? Siguro epekto 'yan ng pagiging broken hearted kaya ka ganyan, masyadong korni." anas ko. "Kapag ikaw na in love tatawanan talaga kitang gago ka." "Tumawa ka lang libre lang naman eh, atlis napasaya kita. Alam ko naman na nag iiyak ka kasi mahal mo pa din si Kia kaso iniwan ka." pang aasar ko.

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”

Dahil baka hindi niya kayanin at magwala siya dahil sa galit. "I-I'm so h-hurt, baby. I-It's too painful." Bulong niya rito habang yakap-yakap ito ng mahigpit. Parehas na nanginginig ang kanilang balikat sa pag-iyak. "T-the person who was my a-ally and partner in life was h-hurt by them. She disappeared from this w-world filled with grief. S-she was in pain and f-full of sadness when she's gone. A-and your uncle is the one who caused all of her p-pain."

sabi niya at yumuko siya sa kanyang mga palad at doon humikbi. “It seems like my life stops and I don’t know how to go on with my life.” dagdag niya at nang mag-angat siya ng tingin ay agad na nagtama ang aming mga mata. “I’m sorry for causing trouble in your life.” sabi niya agad naman akong napailing sa kanyang sinabi. “I know this is not what you wanted and I’m sure you’re not seeing this coming. Taking care of someone who’s heartbroken and grieving for her lost. I’m so sorry.” sabi niya. “No, please don’t be sorry wife. It's okay, it's alright. Don’t think about it. Hmm?” sagot ko at ikinulong ko siya sa aking mga bisig.

At dahil din sa mga nangyari, tatlong araw na akong hindi pumapasok sa school. Ganito pala talaga kapag nabo-broken hearted ka. Nawawalan ka ng gana sa lahat ng bagay. ‘Yong bang parang ang hirap-hirap kumilos at ang bigat-bigat lagi ng nasa dibdib mo. ‘Yong bang hindi mo alam kung paano ka ulit makakatawa ng totoo dahil deep inside, alam mong nagdudugo ang puso mo. Ganito pala ang pakiramdam ng ma-broken hearted ka sa taong mahal na mahal mo. Ang sakit. Ang hirap.

masuyong bigkas niyang habang hinagod ang buhok at likod ko. And just like that, I cried and cried. Tahimik akong umiyak at binuhos ang lahat ng sakit. Kahit pala sabihing tanggap mo na ay mananatili pa rin ang sakit sa puso mo. Siguro taon pa ang bibilangin bago ko makalimutan ang sakit. Ang alam ko lang ay hindi ko sila makakalimutan kailanman. "I sorry, Savvy—"

Kung hindi dahil sa akin hindi sana siya nagkagano'n. I'm such a badluck and a burden. Now I understand why my name was made like this. Agony will be always my twin for life that brought grief within me. Mas mabuti na sigurong mag-isa nalang ako habang buhay para walang madamay sa kamalasan ko. If staying away from them means saving their lives from misfortune, then It'll be blissful grief. Being alone will serve as my blissful grief.

“I got way too much time to be this hurt Somebody help, it's getting worse. What do you do with a broken heart?” It was Malibu Nights by Lany if I am not mistaken… One of the saddest songs I’ve heard. Ang malungkot na kantang iyon ang nagpagising sa natutulog kong diwa ngunit nanatiling nakapikit ang mga mata ko habang nakadapa sa malambot kong kama, patuloy na pinapakinggan siya. Someone is singing, kilalang-kilala ko ang nagmamay-ari ng boses na naririnig kong kumakanta habang sinasabayan ng gitara. Kay ganda talaga ng boses niya, hindi nakakasawang pakinggan, maybe because he sings from the heart, from his soul, ramdam ko yung nilalamana ng puso niya habang binibigkas ang bawat salita ng

nang gabing iyon, ang sakit ay napalitan ng hindi masayod na tamis na bumibigkis sa kanya. Sa maraming beses, sa wakas, ang heartache na iyon, ang bittersweet na pakiramdam na iyon ay tinutulak siya palagi sa rurok nito. Kaya naman siya, kahit apat na taon na sa university ay hindi pa rin nag-atubili nang alukin siya ng kasal ni Noah. Minsan, nakakakita siya ng mga ganitong bagay online: “It’s heartbreaking for men to be unlucky their whole lives.”