Novel & Cerita Sad Broken Heart

Broken Hearts. On going trauma. These are the wounds Editha Amber and Jhon Paulo carry. Will they make it? Even after the storm

Hindi ko alam kung mababaliw ba ako sa pangungulila o ano. What I feel is a mix of that feeling when you want something so bad and yet you know it is already a dead end for you to obtain it, and sadness; that same sadness that feels like a perfect concoction of grief and sorrow. Sobrang hirap na dala-dala ko 'to sa loob ko sa araw-araw na yata ng buhay ko, and it is with a heavy heart for me to say that it is what I exactly feel right now as I follow the direction from which the noises were coming from.

Isang beses lang naman siyang nagkamali. She was hurting all alone. The beautiful star April turned into a messed up woman because of sudden heartbreak na napagdaanan niya. "If hindi mo ako kayang pagbigyan, Troy. Pwes, sisirain din kita! Iiwan ka ni Hailey at hindi ka magiging masaya!" she swore as her rage took over her heart.

Napasinghap pa ako at mariing napabuntong-hininga nang ibalibag nito pasara ang pintuan. I bit my lower lip and my tears start flowing slowly. "K-Kung alam mo lang sana ang sobrang hirap na mga pinagdaanan ko noong umalis ako. M-Masasabi mo pa kaya 'yan sa akin ngayon? Iinsultuhin mo pa rin kaya ako nang paulit-ulit, at tatratuhin mo pa kaya ako ng ganito ka sakit ngayon?" I slowly sob. "Sana, sana makinig ka naman sa akin. Kasi masakit na masakit na Logan. Sana kakayanin ko pa rin ang lahat ng pagmamaltrato mo ng ganito sa ‘kin ngayon. I hope I can still bear all the pain here inside my heart. I hope I can still fix this broken heart of mine."

iritable kong sabi dahil kinabahan talaga ako. "Sorry, Dad. Ahm... The girl I crushed on, has a cancer..," saad n'ya at malungkot na ngumiti. "but even though she has a cancer, she's still beautiful, her eyes still smiling like she doesn't have a cancer, still have hopes... That someday, everything will be alright," saad n'ya, nagulat naman ako dahil akala ko ung crush na sinasabi n'ya ay ung isang babae na parang kasama din ng kateam ni Loe. Hindi pala yun kun'di ung batang babaeng nakabonet.

At hindi nga siya nagkamali sa sumunod na sinabi nito. "Ako na ang humihingi ng sorry sa mga pananakit niya sa'yo, Kelly. Alam ko na hindi normal ang mga ginagawa niya at malaking kasalanan ito sa maykapal at sa'yo na rin. Walang kahit na anong salitang makakapunas sa masasakit na bagay na nagawa na niya. At habang buhay na dadalhin mo iyan sa puso mo."

Pero sa isang masakit na laro ng tadhana, eksaktong dalawampu't apat na oras bago maglakad sa altar ang babae kasama ang ibang lalaki, nagpakamatay ang brokenhearted na babae sa pamamagitan ng pagpapatiwakal sa loob ng sarili niyang kwarto. Ang biglaan at masakit nitong pagkawala ay parang kumuha sa kalahating buhay ni Aries, kaya nawalan na rin siya ng sigla sa buhay. Simula nung masakit na sandaling 'yun, nagtayo na siya ng isang mataas at matatag na pader sa kanyang puso para iwasan ang mga babae. Hindi naman sa nawala ang pagnanasa niya bilang lalaki, kundi ayaw niya lang na may makapasok pa sa pader na ginawa niya.

He was the reason for all this pain. All I wanted was love, but it only brought me more suffering. I was full of anger and sadness that I couldn’t let out because my voice was gone. I was falling apart. Every day, it felt harder to hold myself together. The pain, the loss, the betrayal—it crushed me.

"I'm s-sorry, alam kung hindi sapat ang salitang 'yan para maibsan ang sakit na nararamdaman mo. H-hindi ko alam na buntis ka, hindi ko gustong madamay ang anak niyo ni Seb sa kabaliwan ko. Nagsisisi ako sa nagawa ko, nabulag ako sa pagmamahal ko sa lalaking ni minsan hindi ako magawang mahalin." "Kahit ilang sorry pa ang lumabas sa bibig mo ay hindi mo na mababalik ang anak namin. Gustong gusto kung magalit sayo Scarlet, gusto kitang saktan para sa anak ko. Kasi . . . sobrang sakit ng ginawa mo sa amin, okay lang sana kung sa akin lang pero 'yong nadamay ang walang kamuwang muwang na sanggol, 'yon ang hindi ko matatanggap. Hindi mo man lang siya binigyan ng pagkakataon na masilayan ang mund

Pero nang naabutan ko siyang nag-aabang sa ‘kin habang nakangiti, biglang nawala ang naipon kong tapang para sabihin sa kaniya ang lahat. I don’t want to disappoint him. Ayaw kong saktan siya. Hindi ngayon na mahal ko na rin siya. Kung kailan maayos na ang pagsasama namin, saka naman ito nangyari. Maybe I’m really not meant to be happy. Because every time I will try to, something always happen and I always end up being broken. It became a cycle. A never ending cycle of sorrow and pain.