Sad Broken Heart Novels & Stories

"You know I could get used to this feeling, Karina. I could get used to everything about you again. It was heartbreaking for me when you left so I could not afford for another one. That might not be so masculine to say but it's the truth there. You might become my habit again and I will not dare break another one again. It's leaving me useless." Nag-uulap na ang mga mata ko kaya hindi na ako sumagot. I let the silence fill the void because what else can I say? That if he was heartbroken then what about me? Was I shattered? Or was I just simply dead inside? I can't feel for years for trying to find the will to forgive. I can't smile genuinely because there's nothing real to me. I was drained

Pukaw ni Lexy at hinawakan ang kamay niya. "Bakit?" Umiling ito. "You're spacing out. Iniisip mo ba si Ate Psalm? Alam mo, di ko pa na-experience ang ma-heartbroken. Ayaw ko rin namang maranasan iyon pero sa palagay ko, kapag pilit mo kasing kinokontra, your heart will rebel at the worse possible way. Kaya dapat hayaan mo lang muna ang sakit hanggang sa kusang matunaw. The heart is capable of outgrowing the pain. As long as patuloy itong tumitibok, mapapagaling nito ang sarili kahit walang tulong mula sa ibang tao."

mabilis magpalit ng mood. Ang lalo Niya pang ipinagtaka ay bigla itong naging sweet. inakbayan siya nito at hinalikan sa pisngi sabay sabing, "I'm sorry, babe. I'm really sorry for causing you pain and severe depression because of my issues lately. but I promise you that there will be no other girl like you. babe, Ikaw lang Ang mahal ko. sorry kung itinago ko Ang relasyon natin ng matagal na panahon but not anymore babe. bukas na bukas ipapangalandakan ko sa buong Mundo kung gaano kita kamahal." mahigpit na niyakap ni Isagani si Ziri sabay bulong, "sumakay ka na lang or else, you will be dead." panakot nya rito.

But looking at him right now, pained and miserable, broke my heart. Hindi ito ang pinangarap ko. Kailanman hindi ko hinangad na umabot kami sa ganito. I loved him so much, that my heart shattered into pieces when he chose to hurt me. I was hurt and betrayed in the past pero hanggang kailan ba ako magmamatigas sa kanya. He is hurting, I am hurting and now...Dalton is hurting. Ayoko nito. Hindi ako ito. Hindi ito ang Zia na pinangarap ko.

Ako si marupok ay unti-unti ng ngumiti at tumango sakaniya. Lumapit siya at hinalikan ako sa labi. “I love you wife, I'm really sorry.” sinsero nyang turan. “Natakot ako sayo kagabi..” nakalabi kong saad. Ginulo niya ang buhok ko. “Sorry, hindi ko na-control ang sarili ko. As much as possible, ayoko ng alalahanin ang matindinng sakit na dala saakin ng nakaraan. Everytime na pag uusapan siya, nanunumbalik lang saakin ang sakit habang nakikita sa alaala ko kung paano si Mommy nalunod sa matinding depression dahil sa panloloko niya. He is the reason kung bakit nagkasakit si Mommy at nawala ng maaga. Walang kapatawaran ang ginawa niya sa Mommy ko dahil kahit anong sorry niya hindi na maibabalik

I don't want to be a comforting zone anymore. Siguro malakas ang loob niya na saktan ako dahil alam niyang kahit anong sakit ang idulot niya dito sa puso ko ay siya parin ang mamahalin ko. Ang taong pipiliin ko na mahalin. He destroyed me too! He destroyed my heart! He destroyed my safety zone! He destroyed everything about me! but... why he can't destroy this damn feelings?! He sniffed, calmly. "Happy Birthday, Heart." he uttered softly.

Ang akala ko pinaka masakit at mahirap na ang pinagdaanan namin pero mali ao dahil saaming dalawa ni Rare ay siya ang mas nahirapan pero hindi 'to sumuko. "I've always been good at fixing and healing things or people. I fixed you, I heal your broken heart every time it shattered into pieces and once I fixed it, you chose to broke mine into even smaller pieces. When you broke me I felt foolish, because I realized that the only thing I couldn’t fix and heal was myself." ngumiti siya ng mapait at pumulot ng bato at binato 'to sa malawak na damuhan.

I left him standing there, staring into space, as if he was still processing what I had just said. Mahirap malayo sa taong nakasanayan mong maging kasama araw-araw, pero mas mahirap manatili sa taong sinaktan ka at niloko. P'wede akong magpakatanga at magbulag-bulagan na lang pero hindi, hindi ko gagawin 'yon. I'm done with him. He shattered my heart, and I'm not going to let him, or any other boy do it again. Kailan man ay hindi mapapawi ng sorry ang trauma.

sambit ni Doc Martin. Nanghihina akong bumaba. Inalalayan pa nila ako dahil nanlupaypay ako, pero hindi na nila napigilan ang pagbaksak ko sa sahig. Hindi ko alam kung alin ang tamang mararamdaman ko sa mga sandaling ito. Hindi ko alam kung hihinga pa ba ako. Nakatitig lang ako sa kawalan habang nakaupo. Nanginginig ang labi ko, may mga tumatawag sa akin pero hindi ko na magawang lumingon. Ang bigat ng nararamdaman ko sa puso ko. Parang pasan ko ang mundo, animo may dahan-dahang punyal na bumabaon sa puso ko. Iyon ang nagbibigay sa akin ng dahilan para itigil ko na rin ang buhay ko. I'm so much in pain.

Mahabang sabi niya na nagpa-tanga sa akin. "Try to aid it habang hindi pa lumalala. Kasi kung hahayaan mo lang 'yan, mababaliw ka na. The most painful sign you'll experience will be heartache or heartbreak. Then it will cause you depression, hanggang sa masiraan ka na ng bait." My eyes widened. Para akong naubusan ng dugo dahil sa sinabi niya. M-Masiraan ng bait!? Is he fucking serious!? A-Ako!? Mababaliw sa sakit na 'to!? Seriously!? Gaano ba ka-delikado ang sakit ko at kailangan ko pang mabaliw?