Sad Ending Novels & Stories

saad ko pa. Tumahimik na ako at nagconcentrate na lang sa pinapanuod. Ilang beses ko na itong nakita pero hindi ako nagsasawang panuorin ito. The song is about the person you love who can't see you and his/her attention was is someone who can't give back what he/she feels. Masakit at malungkot yung song at hindi ko alam kung bakit feeling ko nakakarelate ako sa kanta eh wala naman akong nagugustohan. I maybe have a crush on Zero but that's just it. Humahanga lang ako sa kanya, don't have any deeper feelings. Kung hindi naman sa kanya wala naman akong ibang nagugustohan dahil busy ako sa school to entertain others. Though may mga nagkakagusto sa akin at nagpapakita ng motibo but I ignore them

Humakbang pa siya palapit dito at naupo sa paanan, sa harapan nito `saka ito tiningala. “I'm sorry for everything, Carol. I'm really regretful for messing your life. It's all my fault. Kung hindi ko sana kayo pinaglayo ni Jordan, natuloy sana ang kasal ninyo. Kung hindi lang sana ako naghangad ng pagmamahal niya, sana hindi nagkakaganito ngayon si Jordan. I was obsessed with him. And he's obsess with you. And that obssession—turned Jordan into an evil man...”

The saddest part. Finally another story has come to an end. We're in the last chapter of Sandoval Series 5: Shelter in the Rain. Maraming salamat sa pagsama niyo sa akin, sa iyakan, tampuhan, kiligan, mukbangan ni 9" at 5'8" blue eyed princess with a bit of an attitude. Sana may natutunan kayong aral sa kwentong pag-ibig nina Silas Atticus at Cleopatra Cooper and ating ULAN Couple.

Binitiwan niya ang teknik at hinawakan ang sariling leeg, pero huli na ang lahat. 🔥 Ang Sandaling Napuno ng Lubos na Kawalan ng Pag asa Puno ng killing intent ang mga mata ni Juan. Isang malutong na tunog ang umalingawngaw— napilipit ang leeg ni Santos Kuang. Sa huling iglap ng kanyang buhay, ang mga mata niya ay napuno ng lubos na kawalan ng pag asa, ang tingin ng taong alam nang wala nang kahit anong pag asa o pagliligtas.

Walang emosyong saad ko sakanila. "HAHAHA minamaliit mo talaga kami ah! Sige pagbigyan na natin siya!" Tawang-tawang saad ni Soliel. "Sige ba!" Masayang saad naman ni Riri. "HOLOCAUST: DEVASTATION!" "ICY: CURSED SNOW!" "CARBONADO: DIAMOND BARAGE!" "METAL: BOWLING RIFFLE!"

Kahit anong pigil ay paulit-ulit silang nagtutubig. Sumandal ako sa kotse at yumuko habang pinakikinggan ang malakas na kantang nanggagaling sa Core. Hindi ko alam kung matatawa ako, o lalong maiiyak dahil sa lahat ng nangyari sa araw na 'to. It was like the universe have conspired to make me miserable on this day. "Damn it," I cussed, before wipping away another batch of stubborn tears. "Bad break up?"

seryosong sagot ni Adam kaya tumango na lang ang kaharap niya “Sorry Adam! Hindi ko lang kasi akalain na makakaya mong gawin ang bagay na yan! I mean, hindi man tayo malapit, alam ko na maprinsipyo kang tao! Sorry too but I guess, I overestimated you in my eyes!” saad ni Damon

Masyadong lulong ito sa happy ending eh. Parang biglang naglaho naman ang lahat ng enerhiya nito. Kung gaano ito kabuhay kanina ay siya naman kawalang kabuhay-buhay nito ngayon. "O-oo nga no." Nalulungkot na saad nito. "Sayang naman kung di natin sila makikita." Saad nito na talagang dejected na. Gusto ko naman matawa. Bilib din ako sa mood swing ng babaeng ito. "Well, lets just not assume. Who knows." Tanging naging sagot ko na lang.

Nahirapan bigla ako sa paghinga, maging ang paglunok ng laway ay masyadong masakit sa lalamunan. D*mn, Luke has a point. Iyon ding ang sabi sa'kin ni papa kagabi. Black swan stick on their pledges, hindi sila lumalabag sa mga rules. Patay kung patay. "Do you really want to let Sol die on their hands huh Sandy?" No. Of course NO! "You better tell her before it's too late." How about Raddix? Mahal niya si Sol 'di ba? Hindi niya kayang patayin si Sol!

Maagap niya iyong pinahid at taas-noong lumabas ng hotel. She is Margaux Samonte. Margaux doesn’t cry. Taas-noo siyang naglakad. She looked okay pero sa totoo lang, nagpupuyos ang damdamin niya. Dala ng matinding emosyon, ‘di na niya namalayan pa ang malaking bulto ng katawan na nakakasalubong niya sa gilid ng daan. Naramdaman niya na lang ang pagbunggo niya sa isang matigas na bagay. Tumilapon sa semento ang hawak niyang phone at bag pati na ang panyo dala ng malakas na impact. Nasundan niya na lang ng tingin ang pag-landing ng mga gamit sa semento. Kita niya ang pagkabasag ng tempered glass. Parang umakyat ang lahat ng galit niya sa dibdib.