Sheltered In Tagalog Novels & Stories

i feel I'm safe! "Shh i said Don't cry, nasasaktan ako pag umiiyak ka." Bulong n'ya saakin. ---

Ilang oras din ang kan'yang ginugol sa pagmamaneho bago n'ya narating ang lugar. May mataas na gate at mataas din na bakod ang kan'yang shelter para masiguro na safe ang mga bata sa loob. Marami s'yang taohan na nangangalaga sa mga bata at nagsisilbing gabay ng mga ito. Kasama na sa mga taohan n'ya ay ang mga guro, nurses at may nakatalaga ding doctor sa shelter para sa mga bata. Nang makita s'ya ng gwardya na nasa gate ay agad nitong binuksan ang mataas na gate para makapasok s'ya.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Tatapusin? Ibig sabihin, hindi na lang kami nagtatagob at lalaban kami. --- Nanatili akong nakatayo sa gitna ng malawak na underground bunker, pilit isink in sa utak ko ang bigat ng sitwasyon. Sa itaas, may mga kalabang nagmamanman na naghihintay ng pagkakataong umatake. Pero sa ilalim ng safe house na ito, may mas matinding sikreto—isang lugar na tila hindi lang basta safehouse kundi isang mas mataas na seguridad na hideout..

Kabanata pito Nakaupo ako sa yoga mat, focusing on clearing my mind. Kailangan ko ng peace of mind. I've been doing yoga since my first week here in Cali. Namimiss ko na ang pamilya ko. Apat na buwan na akong nakatira sa malaking bahay na ito. Napa buntong hininga ako. Nandito din naman ang mga guard ko, nadagdagan pa nga sila ng dalawang ex american army.

Kahit nahihiya, hindi na ako umalma nang si Lola Guada ulit ang nag-abot ng pamasahe sa traysikel. CASA GUADALUPE ang nakasulat sa signage na mababasa sa labas ng bakuran na aming pinasukan. Mula rito sa nilalakaran namin ay maririnig ang mahihinang hampas ng alon. Malamig ang simoy ng hangin at maganda ang sikat ng araw. Maraming mga puno ng niyog ang nakapalibot sa lugar. "Pasok ka sa aking munting bahay." Anyaya ng mabait na lola sa akin.

Oh my! "Bakit po siya napunta rito?" tanong ko kay Ma'am Olive. Alam kong mahal ang mga ganito e. "Hindi na kayang alagaan nung owner. Kaya ipinaubaya na niya sa amin, sa Animal Shelter." Nakangiting sabi ni Ma'am Olive sa akin. "Gusto ko siyang i-adopt, what do you think?" tanong ko kay Jairus na nakapamulsan ngayon.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

REI ZAX'S POV: Nakarating na kami sa ilog na pinagsasabi ni Laishia kanina habang kami ay kumakain ng umagahan. Nasa labas nga ito ng hacienda at nasa gilid pa nito. May pader na nagtatabing sa mismong bahay ng Don. At sa ilog naman maraming mga bato ang nakapaligid. Puro mga malalaki saka bagay lamang para talunan kung gusto mo.