Sick Drawings Novels & Stories

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

Tinapon ko ang drawings isa-isa sa trashcan at muling napatingin sa mga taong akala ko ay umalis na. “Akala ko ba gusto niyo ng transfer? Bakit nandito pa kayo?” Tanong ko sa kanila pero patuloy parin sa pagtatapon ng b****a. Kinuha ko lahat ng drawings sa desk at itinapon ko lahat hanggang sa wala ng natira. There, it’s finally clean! I patted my hands para mawala ang dumi na kumapit sa kamay ko. “Bakit mo tinapon ang sketches ko?!” Sigaw ng isa sa galit.

rinig niyang sabi nito at agad din na nawala sa linya. He sighed deeply in frustration. He then checks his email and read the attached files sent by his investigator. Website link ito ng sinasabi nitong illustrator. Ang isa pang files ay mga larawan ng isang babae na blurred ang mga kuha. Pinindot niya ang nasabing website link at lumantad sa kanyang paningin ang isang website na may pangalang SKETCHES by DESTINY. Kuryoso niyang inisa isa ang mga posted at sample sketches ng website at talaga namang napahanga siya sa kakaibigang istilo ng illustrator sa pagguhit.

Nang marating ni Amber ang kanyang tabi, agad niyang tinignan ang drawing sa harap nito. Ang ngiti sa kanyang labi ay agad na naglaho. It was a chaotic mess of black and red. Walang anyo, walang hugis. Puro linyang parang sinadyang gawing magulo, halos mapuno na ang buong papel. Parang galit, parang sumisigaw. The black lines crisscrossed violently. The red looked like splatters—raw, loud, and painful. Biglang bumigat ang pakiramdam ni Amber.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

Dahan-dahan na akong lumapit sa kabaong at nakita kong tumba ang upuang malamang ay ginamit n'ya upang makapasok sa casket. "His drawings," rinig kong bulong ni Zuares kaya napatingin din ako sa tinitignan n'ya at doon ko nakita ang iba't-ibang guhit na nasa pader. Aaminin kong nakakatakot ang mga 'yon ngunit alam kong normal 'yon sa mga taong may sakit. Ipinagwalang bahala ko na lang 'yon at tuluyan nang dumungaw sa kabaong ngunit napahinto ako sa nakita ko.

Nasasabik siguro talaga siya sa ama niyang kailanman ay hindi niya nakilala. Mahigpit kong napahawak sa litrato habang pilit kong pinipigilan ang pananakit ng dibdib ko. Bakit kasi kailangan pang umasa ng batang ito? Napabaling ako sa mga drawings niyang nakakalat sa loob ng bag. Isa-isa ko iyong tiningnan. May drawing ng bahay, puno, aso at may school. At halos mapangiti ako nang makita kung gaano kagaling ang anak ko.

Hindi maalis sa isip ni Dylan ang drawing. Sa loob ng ilang araw, ilang beses niyang nahuli ang sariling naaalala iyon habang nasa gitna ng meeting. Tatlong stick figures. Isang bata. Isang babae. At isang lalaking naka-suit. Mas nakakagulo pa ang nakasulat sa ibaba. Me, Mommy and Sir. Hindi naman niya dapat iniisip iyon.

Doon nakapatong yung sketchpad na dinala niya sa therapy session niya last week. Nagbukas siya sa blank page. Pero ang lumabas sa kamay niya ay hindi random strokes. Hindi furniture sketch. Hindi abstract. Kundi isang silhouette. Babaeng nakatalikod. Pero nakayuko. Parang mabigat ang mundo sa balikat. At kahit hindi niya lagyan ng pangalan… alam niyang si Mia iyon. Tinigil niya ang pag-drawing, staring at the sketch habang kumikirot ang puso niya.