Silence In Love Quotes Novels & Stories

"Hindi nga. Deserve ko namang maramdaman ang sakit tulad ng sakit na naramdaman mo noon hanggang ngayon dahil sa akin, Marciella. Pero I am trying my best naman para makabawi. Isang tanong, isang sagot, may nararamdaman ka ba for Lovimer?" Bahagya akong nagulat dahil sa tanong niya, pakiramdam ko ay nalunok ko ang aking dila. Meron nga ba? Pinakiramdaman ko ang aking sarili at mataman na pinakinggan ang bawat pitik ng aking puso. Akmang magsasalita na ako pero naunahan niya na agad ako. "Silence means yes," mapakla niyang saad at agad na lumabas. Naiwan akong nakanganga.

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

“Hindi mo na makailangang i-give up ang lahat para sa akin. Tanggap naman kita.” “Sabi nila first love never dies.” “True,” wala sa loob niyang sabi. “Ibig sabihin nasa puso mo pa rin ang taksil ng ex fiance?” Hindi siya agad nakakibo. Para naman kasi napakahirap gawin noon. Mistulan siyang daga na na trap sa isang patibong. “Silence means yes.”

oo importante siyang tao pero hindi sa akin! Yes! He will never be important to me! So how dare him playing with my thoughts? Lagi nalang siyang ganito. Anong akala niya? Na porket hindi ko siya mapigil-pigilang halikan ako ay meron na siyang karapatan sa akin? Ang kapal! “Why are you silent?” tanong niya. Tumingin ako sa di kalayuan. “I'd rather be silent than tell some visible words.” I bit my lip when I realized my voice was loud enough for him to hear.

Before walking out, she added, “If you can’t choose me when it’s hard, don’t tell me you love me when it’s quiet.” ---

Hindi ko na tinanong kung saan siya nakita, kasi sa loob-loob ko, sapat na ‘yung ideya na baka nand’yan lang siya — malapit, pero hindi kailangang magpakita. Pag-uwi ko, dala ko pa rin ‘yung amoy ng event hall at ingay ng mga tao. Pero higit sa lahat, dala ko ‘yung pakiramdam na, kahit hindi pa namin sinasabi nang harapan, pareho kaming nagbago. At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway.

Walang salita. Sa loob ng kotse, ang tunog lang ng makina ang naririnig. Hindi ako tumingin sa kanya. Ayoko. Baka makita niya sa mata ko na alam ko. Na nakita ko ang lahat. Na narinig ko ang salitang iyon. First love never dies. Parang sirang plaka sa isip ko. “Tonight was unnecessary,” bigla niyang sabi. Malamig ang boses niya. Hindi ko alam kung galit ba siya sa sitwasyon o sa sarili niya.

“You’re both trying to control what already left you.” Saglit akong natigilan. Hindi ko alam kung bakit pero parang bumigat ang hangin. Ang mga salita niya ay parang lason na dahan-dahang lumalaganap sa isip ko. Bago ko pa mapigilan ang sarili ko, sinampal ko siya. Malakas. The sound cracked through the silence like thunder. She gasped, but didn’t cry. Instead, she whispered, “You still love him, don’t you?”

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”

I whispered into the dark, kahit hindi niya marinig. “Kahit hindi ako ang ending mo.” And I cried silently not because I was weak, but because love isn’t always winning. Sometimes… love is staying even when you’re scared. Even when you’re hurting. Even when you might lose.