Siren Song Novels & Stories

May halong diabetes ko na sagot sa tawag dahil si sir Sigmund pala ang kanina pa ring ng ring. " Siren! Are you taking a rest?" " I was. Not until you called. Bakit?" " Ang sungit naman ng paborito kong pok- I mean courtesan." " What do you want? " " Siren, alam kong day off mo mamaya pero pwede ka bang-

I asked softly. "Hmm... Everything I need." Umawang ang aking mga labi. Nanunuyo ang aking lalamunan kaya lumunok ako. I mustered air and courage to sing... again. Evron kept caressing my hand. ♪ Born on the wrong side of the ocean With all the tides against you... I sung softly. Evron kept his eyes on me, gentle and there's a certain emotion in there that gives me butterfly chills. The song is very familiar to my mouth. Lahat ng salita ay kusang lumalabas nalang.

Chapter 25 "I'm gone kiss it right, yea, yeah. I'm gone lick all night, yea, yeah. Girl, when I'm inside yea, yeah! Yeah girl, you heard what I said I'm gonna make you wet the bed! Gonna make you wet the bed..." sabay pa silang humihimig ni Shaun Dale habang nasa loob ng kotse at pauwi. Nalast song syndrome sila sa sinayaw nito kaya iyon ang pinatugtog nila.

“Hindi ko naiintindihan ang sarili ko, pero dinidiktahan ako ng puso ko na gusto kang angkinin. Every thought, every second... it drags me to you. I want you—no, I need you—to be mine. Naririnig mo ba ako?” “Bi-Bitaw—” Nilapit nito ang mukha sa gilid ng mukha niya. “You know, this obsession… this need… is eating me alive. Bwesit ka, sinisira mo ang buhay ko!” Tinanggal nito ang isang kamay para sampalin siya pero biglang sumabog ng malakas. Kasunod noon ay ang pagtunog ng sirena. Natigilan ito, lumuwag ang pagkahawak sa leeg niya. Iyon ang ginamit niyang pagkakataon para tumakas. Sinipa niya ang pagitan ng hita nito at walang lingon na pumasok sa loob.

Walang tugon si Gideon, sa halip ay mas niyakap siya nito nang mahigpit at hinagkan ang sentido niya. Lumunok siya. "Why do you always sing with loneliness and sorry?" Tumingala siya sa buwan. "You sing as if you're ---" "I want it that way," putol ni Gideon. Bumulong sa tainga niya. "Don't ask. You will not understand, Jewel." Nagbaba siya ng tingin. Hindi niya maintindihan? Hilaw siyang ngumiti. She may not understand but she's not dumb. (Song: Be Thou My Vision by Shane and Shane)

Sa sandaling iyon, mukha siyang isang nilalang mula sa panaginip—isang sirena o diyosa—na mas nababagay sa karagatan at buwan kaysa sa mundong kilala ko. --

Sasakyan kita sa lahat ng gusto mo Sasakyan kita basta't sasakyan mo rin ako Sasakyan kita sa lahat ng gusto mo Sasakyan kita basta't sasakyan mo rin ako Sasakyan kita sa lahat ng gusto mo Sasakyan kita basta't sasakyan mo rin ako Sasakyan kita sa lahat ng gusto mo Sasakyan kita basta't sasakyan mo rin ako Sakay na! Sumayaw sila sa labas, natugtog ang musika. Habang sinasayaw nila ni Dansel ang tugtog na yon ay bakas parin sa kanyang alaala ang mga sandaling masaya silang nakangiti at natatawa habang sinasayaw iyon. Napapangiti siya nang maalala ang sandaling isinasayaw nila iyon at kinakanta nang makita ni Athena ang ex-boyfriend nitong palikiro o playboy na may kasamang ibang babae. Kaya h

Isang iglap, isang iglap lang, at lahat ng naririnig niya ay ang tunog ng kanyang sariling hininga—mabigat, nagmamadali, parang hindi sapat ang hangin sa paligid. Hanggang sa… Tunog ng sirena. Malalakas na yabag ng mga paa. Mga tinig na hindi niya mawari kung kanino nanggagaling. Unti-unti niyang iminulat ang kanyang mga mata, mabigat at mahapdi ang kanyang talukap, na para bang ilang siglo siyang nakatulog. Agad siyang napangiwi nang maramdaman ang kirot sa kanyang katawan—parang bugbog na bugbog ang bawat himaymay ng kanyang laman, bawat kalamnan niya ay may iniinda.

Binitawan ko ang gintong baril at bumagsak ako sa aking mga tuhod humahagulgol habang nakikinig sa hindi natural na ungol ng aking naghihirap na sanggol. ​Biglang tumunog ang isang nakakabingi at sunod sunod na sirena sa buong isla. Ang mga pulang ilaw sa paligid ay mabilis na nagkislapan at ang buong sementadong kuta ay nagsimulang yumanig nang napakalakas.

A voice stroking my fear as the world disappeared before my eyes. “You’re the quiet kind of comfort, a strange familiar bliss… I breathe into the silence… so I sing… soft as rain that falls when no one sees. Sing… like the world is gen—” “Serene.” The sound stopped the moment her name left my lips. I heard of sudden movement—soft, but filled with shock. The sound of a hand quickly covering a mouth. A small step backward, too careful—too guilty. “Si Krixaine,” Senior Maria corrected gently.