Solitude In A Sentence 소설 & 이야기

Masakit pero nararapat. As for her, Luke will always have a special part in her heart. He will always be the one. Sa gitna ng ingay sa reception hall, tahimik siyang lumabas at piniling maglakad sa buhanginan. Bawat yapak ay parang dagdag bigat sa dibdib niya. Bumuga siya ng hangin bago tuluyang humarap sa dagat. She let herself savor the serenity and stillness. At doon, pumasok sa isip niya—maybe God really designed her to be alone.

Sa bawat haka-haka at pangarap na iyon, ramdam niya ang bigat ng kawalan ng kalayaan—ang kanyang talento, ang kanyang sariling gawa, ay tila napapabilang sa iba, hindi niya kontrolado. Habang nagmumuni-muni, naririnig niya ang maliliit na tunog sa paligid: ang pag-click ng kamera ng news crew, ang pag-swish ng damit ng mga bisita, at ang mahinang paghinga ng iba pang nakatayo sa paligid. Sa bawat tunog, lumalalim ang pakiramdam ng isolation—parang siya lang ang tao sa buong silid, at lahat ng mundo ay umiikot sa kanyang guniguni.

Lumingon siya sa paligid at tiningnan kung sinundan ba siya ni Jed para mailigtas sana siya ng kaibigan niya sa babae na baliw, pero wala si Jed dahil sinabihan niya rin ang kaibigan na sa opisina na lang sila magkita, kaya naman nagsisisi siya ngayon na hindi pa siya sumabay na lamang sa kaibigan. "Malungkot kaya ang mag-isa. Where is your friend?" Serenity is starting a conversation, but Axel clearly doesn't want to. Muli siya na nagpalinga–linga sa paligid ngunit ang tangi na nakita niya ay ang mga bodyguards ng babae na kaharap niya. "Being alone doesn't mean that I am sad. It just means that I like silence. And that is what I really want now. So you may leave kung wala ka nang kailangan

Walang mga bituin dahil sa liwanag ng buwan. Malamig ang hampas ng hangin sa mukha niya. Nasamyo pa niya ang amoy ng lumot at maalat na simoy ng panggabing hangin na mula sa malawak na karagatang nasa kanilang harapan. Napangiti si Jewel. Sitting in that place brought some silence to her. Because of the silence, sumagi sa isip niya ang ginawa sa nakalipas na mga taon.

I will create my own memories alone with myself. Instead of prolonging my stay in my room, I quickly changed into my beach attire. The white sand beach stretched out before me, with crystal clear waters inviting me for a swim. The sun was setting, casting a golden hue over the horizon, as gentle waves lapped at the shore. As I walked along the coastline, a sense of peace enveloped me, and I knew that this solo trip to El Nido would be a chance for me to find solace and rediscover myself.

“Who said I’m alone?” --- Pagbalik ni Caelum kinagabihan, tahimik lang ang paligid. Nadatnan niya si Solenne na nakaupo sa veranda, nakatingin sa buwan. Lumapit siya nang walang ingay, at kahit hindi niya gustong aminin, napansin niyang may kakaibang kapayapaan sa eksenang iyon. “You shouldn’t sit outside alone,” malamig na paalala niya.

Wala siyang masabihan ng hinanakit at walang mga kamay na humahaplos sa likod niya habang nagpakalunod siya sa luha. Mama sana nandito ka, sana may kasama man lang akong lumuluha ngayon. Wala rin ang mga kaibigan niya dahil umuwi ito sa Scotland. Ganito pala ang mag isa, parang solo mo ang sakit, ganito pala ang magmahal sa maling tao, sa maling pagkakataon, masasaktan ka lang. Yun bang parang dinurog ang puso mo sa sakit. Alam niyang kasalanan niya kasi di niya pinansin ang utak niya, sinunod niya ang puso niya.

I feel like I'm treading on thin ice, entering a realm of uncertainty and potential heartache. I heave a heavy sigh and place the glass on the countertop, leaning against the kitchen island. Closing my eyes, I try to quiet the tumultuous thoughts racing through my mind. But even in the stillness of the night, the weight of my emotions bears down on me, leaving me feeling adrift and unsettled. In these moments, I usually find solace in the quiet solitude of the night, my breath's gentle rhythm reminding me of life's transient nature. Yet tonight, even the late hour's tranquility fails to offer respite as I grapple with my thoughts in the kitchen's silent expanse.

"Naiinggit ako dahil malakas na kayo. Wala nang tao ang may kakayahang kumalaban sa inyo." Imbis na matawa sa sinabi ni Solei ay nakaramdam lamang ako ng awa. Bakas ang matinding desperasyon sa kan'yang mukha. Bakas din dito ang matinding kalungkutan na alam kong matagal na niyang tinatago. "Solei," usal ko at napatitig siya sa akin. Umihip ang pang-umagang hangin habang ang mga dahon ay nagsasayawan sa simoy nito.

Napakatahimik na kasi ng bahay at wala ng nag-uusap na kasambahay sa paligid, wala ng naglalakad-lakad sa buong bahay at kahit malaking gate nila ay wala ng mga guwardiyang nagbabantay at nagroronda sa buong paligid. Mapait akong napangiti dahil solo ko lang ang nadadama kong kalungkutan ngayon at wala man lang na dumamay sa akin kahit ang sarili kong ina na mas pinili pang magkulong at hindi tanggapin ang nangyari sa buhay namin.