Solitude In A Sentence 소설 & 이야기

Mas gusto ko ding manahimik yung utak ko sa kakaisip sa misteryo na bumabalot sa lahat ng nagaganap sa buhay ko lately. Malayo sa city proper ang bahay namin. I can say na kaya medyo naappreciate ko ang solitude dahil I grew up in an isolated community. Our home is in a middle of a forest, away from the noises of the public. It is surrounded by tall trees, and it is sitting near an edge of a cliff. In short, malakas maka-senti ang lugar namin pero I admit, payapa doon. Malayo sa ingay ng syudad.

She felt small, insignificant compared to the stars shone like diamonds against the dark canvas of the night. Mas niyakap niya ang sarili. The weight of her problems, her fears, her pain and her sadnesses seemed to shrink in comparison to the enormity of the cosmos. Napabuntong-hininga siya at nagpasyang pumasok na sa loob. Hindi siya bituin, wala rin siyang ningning. Naghugas siya ng kamay bago bumalik sa kanyang silid. She sat alone in her room, surrounded by stacks of books but she felt isolated. The silence was too loud, and her loneliness seemed to echo off the walls, mocking her with its presence.

"Oo naman. Wag kang mag-alala, dadalaw ako dito. Dadalawin kita." Masakit para sa akin na maiwang mag-isa. Kumaway ako sa papalayong sasakyan na sinasakyan ni Soleen. Kahit na sobrang sakit ay kailangang tanggapin. Napabuntong-hininga na lang ako. Dahil alam ko, haharapin ko ang bukas na ako na lang mag-isa. Wala na ang kaibigan ko. Iniwan na niya akong mag-isa.

Hindi ko kasi alam kung bakit pero ang alam ko may nagpakalat sa school na kung sino ang dumikit sa akin ay mamalasin at lalayuan din ng lahat na parang may nakakahawang sakit. Hindi ko alam kung matutuwa o malulungkot ba ako. Matutuwa dahil iyon ang mas mabuti dahil ayokong may humawak o mahawakan na kahit sinong tao. Malungkot dahil sino ba naman ang gugustuhing maging mapag-isa? But eventually, as the time goes by, being in solitude is not actually bad, kapag mag-isa ka. Wala gaanong problema at hindi kumplikado.

“I don't want you alone, Caress.” "Sanay naman akong mag-isa. Kaya ko namang mag-isa." Sinalubong ko ang tingin niya. His eyes… they were serious again. Naramdaman ko ang unti-unting pagbilis ng tibok ng puso ko. "But not when you're sick, Caress," he answered in a gentle voice. "You need someone beside you." He sighed as he kept on looking at me. “You know, I read that one of the loneliest things one ever experienced is to go to the hospital alone. And I don't want you to experience that."

At sa gitna ng lahat ng ‘yon, ako — si Ayah Solene — isang babae lang na natutong tumindig kahit ilang beses nang nadapa. Huminga ako nang malalim, isinandal ang ulo sa upuan. “Tomorrow will be another fight,” mahina kong sabi. “Pero ngayon… pahinga muna.” I closed my eyes, letting the sound of the wind and distant traffic lull me into stillness. For the first time in a long while, tahimik lang ako — walang kailangang patunayan, walang kailangang itago. At sa katahimikan ng gabi, kahit paano, nakaramdam ako ng konting kapayapaan.

"It's like I'm a cracked tiles that are forced to be placed on tiles that are intact." "Umaalis silang tatlo ng walang ako, magkakasama silang tatlo ng wala ako pero nandyan sila kapag ako na ang kailangan nila." I said coldly, bitter in the tongue while saying those words. Napahilamos ako ng mukha at nag isip ng maaring gawin. Maybe, it's time for me to stay away, maybe it's time for me to think about myself. There's no other people who would be with me in the end. There's no forever because you will die alone.

Ang kulay ng langit ay kahel na at halos wala ng estudyante roon. At that moment, I felt how lonely I was. All the time. Wala ni isang tao ang naandito para sa akin. Wala akong kasama. Wala akong kaibigan. Tanging sarili ko lang ang naandito. Naghihintay. Hindi ko alam na ang sakit pala ng ganito. Naghihintay ako sa isang lugar na wala ng tao.

Gusto ko siyang makilala pa. Sinundan ko ito sa ilog kung saan ko nakikitang palagi itong naglalagi. Lingid sa kaalaman nito, binabantayan ko ang mga kilos niya. She's awkward when I'm around but when she's all alone in the river with her books, she's the most peaceful.

Nang buksan niya ang pinto at pumasok, huminto si Amara at malalim na nag-isip. "Huwag po kayong mag-alala, Donya Soledad. Mukhang malapit nang matupad ang inyong pangarap," bulong ni Amara. Batay sa progreso ni Anton, lalo na sa mga nangyari sa pagitan nila—ang paglakad nang walang tungkod na lamang ang kulang.