Solitude In A Sentence 소설 & 이야기

Pero dahil magkaiba kami ng department ay iba ang way niya sa akin. I walked into the corridor, alone. It's not new to me. I always walked in the corridor with myself. I heard someone say that if you walk alone in the school corridor means you are lonely. But people should realize that being alone doesn't make you lonely. It just means that you are strong enough to savor the serenity of solitude. Being alone doesn't make you less of a human.

There were moments of joy and moments of sorrow, all intertwined in the journey of moving forward. In the midst of his solitude, Osiris began to understand that distraction could only offer temporary relief. He couldn't escape the pain; he had to confront it head-on. He needed to find a way to love himself again, to appreciate the person he was even in the absence of the person he loved.

Nakakalungkot pala talaga kung hindi nagkaroon ng pamilya, I feel bad for her, pero iyon ang desisyon n`ya. Lumayo ako at nanakbo papasok sa gubat, may mga kasamahan ako na naglalakad na at team ang halos lahat sa kanila, ako lang ang nag-iisa, wala ako naging kaibigan dahil ayoko na makisama sa tao. Masaya ako na solo ako, walang kailangan na pakisamahan sa kanila, that is what Marshall said, madami itong bilin noong bago ako umalis sa piling n`ya.

Like I always said, it is now or never. Nandito ako ngayon sa may bar, umiinom ng beer habang ang mga mata ko ay nakamasid sa buong paligid. Mag-isa lang ako at wala rin akong balak magdala ng kasama dahil masisira lang ang gabi ko. I'll be fine being alone. At isa pa, baka hindi matutuloy ang mga plano ko kapag meron akong mga kasama. And worst, baka isumbong pa ako kaya huwag na lang.

Nakahiga siya sa may dalampasigan habang nakaunan sa mga braso niya habang nakapikit at ninanamnam ang lamig na dala ng hangin. Alam niyang naghihintay na ngayon ang asawa niya sa bahay nila pero kailangan niyang mag-isa muna dahil umataki na naman ang loneliness feeling niya. Ayaw niyang makita nito ang pagiging miserable niya sa tuwing maalala ang mga kaibigan na hanggang ngayon hindi pa rin niya makita.

Hindi ako mahilig pumatol pero nang dahil sa mga kalokohan niya ay naiisip ko na lang na parang gusto ko siyang patikimin ng sampal. She's laughing as she tried to comb her hair using her fingers. Nawala na sila sa paningin ko. Nang makalayo na sila ay naginhawaan ako. This is what I want to experience everyday; solitude. "Miss Domingo," Napakislot ako nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon. Hayaan na. Nagsisimula nang mabuhay ang mga daga sa dibdib ko na animo'y narinig nila ang boses ng amo nila.

“The more you push her, the more she’ll run. Let her go… and maybe you’ll see who’s really meant for you.” Her words slithered into his ears like poison. Mia’s Solitude That night, sa bagong apartment, Mia cooked a simple meal instant noodles and fried egg. First dinner alone. She sat by the window, watching the city lights. A part of her felt free, pero may parte rin na parang hollow. She touched her stomach unconsciously, remembering the child she once lost… and the child she once bore in pain. Her heart ached. “Kaya ko ‘to,” she whispered. “For myself. For my peace.”

sagot ni Mariel, nilalagay ang coat sa balikat niya. Tumawa si Billie, mahina pero totoo. “You always find a way to make solitude sound tragic.” “And you always find a way to make it look poetic.” Nagkatinginan sila — sandaling tahimik, puno ng hindi sinasabi ng damdamin.

Ito ay labanan ng katotohanan laban sa paghihiganti, ng pagmamahal laban sa galit na matagal nang nakabaon. Sa sandaling iyon, nakita ko mula sa di-kalayuan ang anino ng isang tao na nakasilip sa likod ng bakod ng aming kapitbahay. Mataas ang tindig, nakasuot ng magarang damit, at ang tingin ay matalim at puno ng poot. Si Donya Soledad. Nakita ko ang kanyang mga mata na nagliliyab habang nakatingin sa aming yakapan. Alam kong narinig niya ang bahagi ng aming usapan, o marahil ay naramdaman niya lamang ang katatagan na ipinapakita ng kanyang anak—isang katatagan na hindi niya kailanman nakita sa kanya noon pa man.

Napahawak ako ng mahigpit sa aking palda. I gritted my teeth. "Ma'am, wala naman po sigurong problema kung tahimik po akong tao at wala pong kaibigan. Gusto ko po na walang gumagambala sa akin. I'm always alone and I'm used to it." "Arielle, you're not alone. Ikaw lang ang nag-iisip niyan. You're locking yourself out. You think na tinalikuran ka na ng lahat ng tao, that everyone around will betray you."