روايات وقصص ضمن Someday In Tagalog

"Magkakaroon na rin ako ng pangtawag kay inay pag nagkataon" "Hey, hindi naman iyon big deal para matuwa ka ng ganyan" natatawa niyang wika. "Anyway, wait lang ha? Lalabas lang ako, nakalimutan ko kasing umihi eh" Excited na ako sa magiging cellphone ko!

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Umiiyak na rin siya sa tagpong kaniyang nasasaksihan. “Ngayon, hindi na tayo maghihiwalay. Tayo ay magtatago muna, magpapalakas, at hihintayin ang tamang panahon... At kapag dumating ang araw na iyon, titindig tayo para sa ating mga mahal sa buhay.”

sabay abot kanya. May munting mapaglarong ngiti sa kanyang labi pero hindi ko na pinansin pa. Baliw pa naman ito minsan at baka kung ano na naman ang isipin niya. Hindi ko naman talaga napansin ang towel niya. "Guess what, masarap ang dinner natin mamaya." Sabay lapit niya sa maliit na timbang may takip. May pamingwit din doon na nakasandal sa puno ng niyog.

Huminto muna siya sa pagsasalita at pinuno ng hangin ang dibdib bago nagpatuloy. "Nitong mga nakaraang buwan alam nating ang daming nangyari. Nagkasakitan, nagkatampuhan, nagkasumbatan pero ganoon nga siguro kapag nagmahal na kahit na anong mangyari ay hindi mo maiisipang mag-give up. Kahit masakit pero paggising mo araw-araw ay hindi ka nawawalan ng pag-asa." Tuluyan na itong bumaba at dahan-dahang naglakad papunta sa akin.

“Vores— ano?” Napangiti si Liam sa reaksyon niya. "Vores Morgen," sabi niya, "Ito ay nangangahulugan ng Our Tomorrow." nakataas ang kanyang mga labi na bumubuo ng isang mainit na ngiti.

IKATLONG TAUHAN “Selene” MABAGAL siyang tumango rito bago ngumiti na rin; ganoon din ang ginawa ng kanyang ina bago ito naunang maupo sa sopa na dati nang inupuan nito. “Alma.”

Do you miss me? [Yes. I miss you.. Sobra kitang namiss.] [Talaga? May kiss ba ako mamaya?] Naiimagine ko na ang labi niyang nagpipigil ng ngiti. Natawa ako kahit panay pa rin sa pagtulo ang luha ko. Masaya ako. Masayang masaya ako ngayon. [Oo. Pagmagkita tayo mamaya. Kahit ilang gusto mo, ibibigay ko.]

i said na walang gana "𝐢 𝐤𝐧𝐨𝐰 𝐰𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐢𝐬 𝐬𝐡𝐞 𝐧𝐨𝐰"hee said proudly yeah i also sa lahat ng nalaman ko ngayon i dont know what to do next

“Ayaw ko na. Madaya ka, Amaya. Nilalakasan mo ang pag-pitik sa noo ko. Isumbong taka kang Mama.” Destiny can't help but let out a low laugh. Tagalog at Bisaya na dialect ay pinagsama-sama minsan ng dalawa sa isang pangusap. Ang kaninang tawanan ay nauwi na naman sa pikunan. Nakaupo ang dalawa sa papag habang si Amihan ay haplos-haplos ang noo na pinitik ng daliri nang kambal nitong si Amaya.