Someday Quotes นิยาย & เรื่องราว

" Eh, kung papayag ho siya " " Wala naman siyang magagawa, ako mismo ang nagsabi na isama ka. Prepare your things, mamayang gabi tayo aalis. After mo magligpit sa gamit mo, umakyat ka na rin sa taas at gamit naman ni Shawn ang ihanda mo. Susunduin ko kayo by Ten PM " " Sige po, Sir " " You don't have to call me Sir, just Luke" " Ay naku, maid lang po ako. Hindi ho ata pwede "

Tommy chuckled cutting her sentence. "You know, I can't blame you, naintindihan ko na nag- a-adjust ka pa ngayon sa sunod-sunod na pangyayari sa buhay mo." sumandal si Tommy Razon sa couch at tumingala sa kisame. "Tingnan mo nga naman ang buhay, hindi mo talaga malalaman ang mangyayari sa bukas. Tomorrow is never promised." umiling at nagbawi ng tingin, mula sa kisame ay sinulyapan si Cassandra na nakaupo sa single seat ng couch.

“Are you okay?” “Not yet,” sagot niya. “Pero siguro… someday.” Nagkatinginan sila muli. Mas matagal ngayon. Parang may sinusubukang basahin sa isa’t isa. Parang kahit hindi nila sabihin, pareho silang nakakaintindi. “Then I’ll wait,” aniya. “For someday.”

Sinubukan kong tawagan ang phone niya pero naka-off ito. I don't know what happened but I know tomorrow will be better, yan ang laging sinasabi ni tatay sa akin. Kung hindi man maging maayos bukas, baka sa susunod na bukas. Eventually there will come a day that everything will be alright. Hindi habang panahon puro na lang pasakit. Darating din ang araw na magiging maayos ang lahat. Hindi man ngayon pero darating ang tamang oras para doon.

–Ann Landers Tama si Ann, lilipas rin. Darating ang araw na makakalimot rin si Harah. Tipong hindi na tutulo ang luha niya sa sakit kundi dahil sa saya. Paulit ulit nireremind ni Harah ang sarili gaya ng sinabi sa quotes ni Alyson. Sabi niya: "The only thing a person can ever really do is keep moving forward. Take that big leap forward without hesitation, without once looking back. Simply forget the past and forge toward the future." –Alyson Noel

dagdag ko. Nakatingin lang ako sa isang pinto ng nakasaradong elevator habang iniimagine 'yong mga gano'ng sitwasyon. Pero nakakatakot mag-isip ng tungkol sa future, baka mamaya mabiso tapos hindi magkatotoo. Pota, huwag naman sana! "Maybe, just maybe, your someday is almost here...tiwala lang lance!" Napatingin ako kay joanne at nakangiti siya sa akin na halos hindi na makita 'yong itim sa mata niya...singkit kasi.

dagdag ko. Nakatingin lang ako sa isang pinto ng nakasaradong elevator habang iniimagine 'yong mga gano'ng sitwasyon. Pero nakakatakot mag-isip ng tungkol sa future, baka mamaya mabiso tapos hindi magkatotoo. Pota, huwag naman sana! "Maybe, just maybe, your someday is almost here...tiwala lang lance!" Napatingin ako kay joanne at nakangiti siya sa akin na halos hindi na makita 'yong itim sa mata niya...singkit kasi.

"Hindi pwede 'to." Hinila ko ang kamay ko para mabitawan niya, pero hindi niya iyon pinakawalan. "Someday, magagawa ko na 'yung mga bagay na 'di ko kayang gawin ngayon. Someday, makukuha ko rin yung bagay na dapat ay akin."

"Uy, bakit ka umiiyak?" Pinakita ko sa kanya ang planner. "Ito kasi ‘yung mga pangarap ko noon. Tapos ngayon, nandito na silang lahat." Tumingin siya sa akin at ngumiti. "Totoo na nga ‘to, Amara. At mas marami pa tayong sabay na tatahakin. Pero ngayon pa lang, gusto kong ipaalala sa’yo, hindi mo kailangang hintayin ang ‘someday’. Kasi ‘yung someday mo, nangyayari na ngayon."

Zadiel: 𝘐'𝘮 𝘴𝘰𝘳𝘳𝘺 𝘪𝘧 𝘪'𝘮 𝘯𝘰𝘵 𝘢𝘣𝘭𝘦 𝘵𝘰 𝘴𝘦𝘦 𝘺𝘰𝘶 𝘵𝘰𝘥𝘢𝘺. 𝘐 𝘯𝘦𝘦𝘥 𝘵𝘰 𝘭𝘦𝘢𝘷𝘦 𝘯𝘰𝘸. 𝘑𝘶𝘴𝘵 𝘵𝘢𝘬𝘦 𝘤𝘢𝘳𝘦 𝘰𝘧 𝘺𝘰𝘶𝘳𝘴𝘦𝘭𝘧 𝘢𝘯𝘥 𝘦𝘯𝘫𝘰𝘺 𝘺𝘰𝘶𝘳 � �𝘢𝘤𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯.