Sorry Not Sorry นิยาย & เรื่องราว

I'm so fucking done! Gusto ko lang naman maging masaya pero bakit palagi na lang ganito? Don't I deserve to be happy? Gaano ba kalaki ang nagawa kong kasalanan sa past life ko na hanggang ngayon kailangan ko pa itong pagbayaran? Hanggang kailan ako magiging ganito? "Wife, Angel, Baby...I'm so sorry...I'm so sorry."

Tapos na ang transaction, kumpleto na ang bayad mo, maghiwalay na tayo…” Hindi na umimik si Noah at nagsimulang magmaneho. Isang english song ang tumugtog sa kotse: "I heard you got married one night, without a smile. I really can't believe I'm the culprit. I probably didn't know how to be considerate back then. My youthful impulsiveness ruined you. The pain of being hurt is unpredictable and even more tragic. How can someone with such a kind heart live a long life?" I want to say sorry to you. My conscience is guilty. I made a careless mistake that ruined someone's life...

Umiiyak na pakiusap ng babae sa kaibigan niya. Hindi niya alam kung bakit ganoon kagalit ang kaniyang kaibigan sa babae, pero kilala niya si LC hindi ito basta-basta nagpapasensya sa kahit sinong tao o kahit gaano kaliit na bagay. Sinadya man o hindi sinadya iyon! "Sorry, not sorry!"

Nanginginig na pinindot niya ang mensahe para mabasa ito ng buo. “ I’m so sorry,I’ll disappear as you like me to. I’m so sorry my sunshine,I’m not worth it. Maybe we are not really meant for each other,I hope you can find the forgiveness for me. I’m really sorry,this is the last time you will hear from me.” Namamalisbis ang luha niya habang binabasa ang buong mensahe galing dito,hanggang sa napahagulhol na siya.

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Never in my wildest dream that I would be shy like shit. Natahimik kami ng ilang sandali pero binasag niya rin kalaunan "I'm sorry also," seryoso n'yang sabi "Sorry for?" "Sorry for being petty. Na nagtatampo ako sa'yo dahil lang doon," paliwanag niya

“I don’t get that back.” Napapikit si Maxine, halos hindi na makahinga. Sising-sisi sa nagawa. “I’m sorry…” bulong nito. “I’m so, so sorry…” “Sorry?” ulit niyang napailing. “You think that’s enough?” Hindi nakasagot ang dalaga. Dahil alam nitong hindi kailanman magiging sapat ang sorry. Mahabang katahmikan ang lumipas.

Wala akong ibang alam sabihin kung hindi ang sorry, kahit na alam kong hindi naman niya ako mapapatawad. “I don’t need your sorry!” sigaw niya, “Sa tingin mo ba maibabalik ng sorry mo si Drake, ha? Sa tingin mo ba mapapatawad ka ng lahat sa pagpatay mo sa kanya dahil lang sa sorry? Kahit na ilang bilyong sorry pa ang sabihin mo hindi mo na mababago ang katotohanang wala na siya dahil sa ‘yo! You are worse than a criminal!”

"B-bes sorry na. N-naisip ko kasi na walang masama kahit mahalin ko pa rin si Jack. K-kahit hindi man kami ang para sa isa't isa ay patuloy ko pa rin siyang mamahalin. S-sorry na please." Hinihingal na wika niya at patuloy pa rin sa pag-ikot sa malaking puno. Hindi pa rin kasi tumitigil sa paghabol si Sena. Kung puwede lang lunukin ang batong hawak ay talagang gagawin niya!

“Bakit ka umiiyak, baby? May nangyari ba? Tell me.” Napatingin ako kina mom and dad at kapwa’y nakatingin sila sa akin nang pandidiri. I can sense they are indeed disappointed. Mom still can’t stop crying. Nasaktan ko sila! Sinira ko ang lahat. “L-Leo…” Hindi ko mapigilang mapasinok. Hindi ko na alam ang sasabihin ko. Natatakot ako. “S-Sorry!” Agad akong niyakap ni Leo at tuluyan akong napaiyak.