Step Backward Novels & Stories

Maganda kasi ako, tse. "Bilisan mo maglakad kung ayaw mong hindi makita ang Hianth Academy" Biglang sabi ni kuya Jan kaya tumakbo na ako ng mabilis pababa kaso pinanganak akong malas, nadulas ako sa hagdan kaya dire-diretso ang pag lagadog ng pwet ko sa hagdan. Ang sakit huhu. "Ano ba 'yan? Bakit kasi takbo ng takbo!" Sigaw sa akin ni mommy habang ang mga kapatid ko naman ay tatawa-tawa lang. Mga walang kwenta talaga.

Hindi ko na tuloy alam kung ano pang mukha ang maihaharap ko sa kanya. Nang makabalik sa tamang pag-iisip ay mabilis akong tumakbo palayo sa binata. Hindi ko na alam kung hinabol niya ba ako o ano. Basta ako takbo lang ako ng takbo. Makalipas ang ilang segundong pagtakbo, akala ko ay hindi ako hinabol ng binata, binagalan ko na ang paglalakad at akma pa sana akong magpapahinga sa gilid nang marinig ko ang boses ng taong hindi ko gugustuhing makita o marinig ngayon. "Shella please let's talk,"

Para naman siyang natigilan at kaagad na ipinasa kay Stephen. Stephen catch the ball, but to my surprise, he smiled, let the ball fall's down, and after that... "My back hurts so bad Mom, I-i think... I-" Hindi niya na naituloy pa ang sasabihin niya dahil bigla na lang siyang bumagsak. Hindi ako kaagad nakagalaw sa kinatatayuan ko habang si Steve naman ay mabilis na tumakbo papunta kay, Stephen.

nilibot niya paningin upang humanap ng bakanteng lamesa. Hindi ata epektibo ang pag-iwas niya rito. The more she take a step away, the more he easily catch her. Ito na nga siguro ang tinawag na reverse psychology. At hindi niya ito nagugustuhan!

Bahagya akong napa atras ngunti mabilis din siyang sumulong papalapit sa amin. One step at a time. Napasinghap ako nang marahan, at doon ko lang napansing hindi ko na hawak ang sitwasyon gaya ng inaakala ko. Sa bawat pag-atras ko, may kapalit na isang hakbang pasulong si Vicente, hanggang sa muli akong mapasandal sa closet niya at siya naman ay muling nakatayo sa harap ko, matangkad, tahimik, at nakakabahala ang pagiging kalmado.

Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Mula sa gulat… Naging pag-unawa. At sa wakas, tila may ilaw na sumindi sa utak niya. Napaawang ang labi ko. Hindi naman pala siya ganoon ka-slow. Dahan-dahan siyang naglakad pabalik. Isa. Dalawa. Tatlo. Palapit nang palapit. Hanggang sa biglang bumilis ang hakbang niya.

"Why maybe? You cum already with my mouth." "Shssss, baka magising si Daddy mo." "I can make you cum again if you want." "No! It's a mistake." "Okay, sorry! I will go na!" "Why?" "I'm having a hard on." Saka nito hinubog ang burat na nakabakat sa jogging pants. Napakagat siya ng labi at nag-init ang pagitan ng mga hita, kung hindi gumalaw ang asawa ay baka hinawakan na niya ang matigas na laman ng step son.

I stepped back one step, dahil masyado na kaming magkalapit sa isa’t isa. Napapalunok ako ng laway bago nakapagsalita. “I am s-sorry,” halos pabulong kong paumanhin. Pero hindi siya umimik. Nanatili siyang malamig ang pakikitungo sa akin. “Nakikiramay ako,” dagdag ko pa. Pero wala pa rin siyang naging reaksiyon. He also stepped back one step at tila babalakin na akong talikuran.

"Pero hindi ko pa pala kayang maglakad nang maayos dahil sa ginawa mo." Isang mahinang tawa ang kumawala sa dibdib ni Anne, ang mahinang vibration nito ay direktang naramdaman ni Lauren sa kaniyang likod. "I'm sorry, baby. I just couldn't help myself. You were too irresistible tonight."

Ang tanging nararamdaman nila ay ang pagkatalo, ang kabiguan na hindi na nila kayang iwasan. Ang oras ay mabilis na lumilipas, at sa bawat minuto, ang bigat ng kanilang mga kasalanan ay bumabagsak sa kanilang mga balikat. Ngunit hindi nila kayang baguhin ang mga nangyari. Wala nang ibang magagawa kundi ang magtago at maghintay sa magiging resulta ng kanilang mga aksyon. "Siguro nga, wala na tayong magagawa," sagot ni Stephan, habang hinihimas ang kanyang noo, nag-iisip. "Ang lahat ng ito, siguro, ay isang malaking pagkakamali."