Novel & Cerita Step Backward

Para akong matutumba kapag wala akong cane na hawak, pero dahil wala akong makapitan, I tried to balance myself. “Subukan mong maglakad palapit sa akin.” he said as slowly stepped backward na parang umaalalay ng isang bata. “Norman, hindi ko pa kaya! Ibalik mo sa akin ‘yan!” may pagkamakulit din itong pinsan ko na ‘to. Kung hindi lang ako nito tinutulungan baka kanina ko pa siya nabatukan.

Maya maya ay narinig ko ang malakas niyang sigaw kasabay non ang pagtulak niya sa akin ng malakas. Masyadong malakas ang pagkakatulak niya sa akin kaya nahirapan akong tumayo. Ngunit mas nagulat ako sa nakita ko Si Lyca nakadapa at puno ng dugo ang ulo niya, "LYCAAAAAAAAAAAAAAAAA" End of flashback

Tumigil siya sa paglalakad sandali bago maglakad ulit. “Watch out!” I barked again, when there’s a glass bottle on his way. Tumigil uli siya sa paglalakad. Tumakbo ako palapit sa kanya at itinulak ang bote sa gilid gamit ang nguso ko, dahilan upang makagawa iyon ng tunog. “It’s okay now!” I barked again pero in-ignore niya lang ako ulit. I barked and barked para magpapansin sa kanya but he never looked back. For a brief moment, I thought I have found a new companion. I had no idea that a person's back could look very depressing.

I looked behind him away. Someone has formed in my mind, why does it seem so painful to see him walk away? I was shaken, what what am I thinking today. Maybe I was drowsy, and I was just tired. Hopefully, just out of tiredness and no other meaning

Daig pa ang babaeng nireregla! Naglakad siya pabalik sa area na nakasimangot. Mabilis Kang bawat hakbang niya dahil nails niyang makalayo sa pagmamukha ng boss niya. Pero dahil sa sobrang inis ay bigla siyang nakaramdam ng pagkahapo kaya huminto siya sa paglalakad. Sa isiping uulitin niya ang report at ipasa iyon kinabukasan ay pakiramdam niya nauubusan na siya ng hininga.

Hindi na siya nasasaktan. Mahabang katahimikan ang nangyari sa dalawa. Bahagya tiningnan ni Bree si Sebastian at tinapik balikat nito. Napatingin si Sebastian. "Stop looking back Sebastian. The more kasi na sinusubukan mo baguhin ang lahat ng nakalipas nakakalimutan mo na kailangan mo din magmove forward." Napatigil si Sebastian noong marinig iyon. Sinabi ni Bree na hindi na nito mababago iyong actions nito noong past at hindi madali burahin lahat ng bakas.

Habang nag lalakad ay na pahinto ang dalawa ng tawagin si nicko ng step father nito. Lumingon ang binata dito. Nagulat si nicko ng akbayan siya ng kanyang step father. "bakit parang nag mamadali ata kayo.. Minsan na nga lang tayo mag kita.." Saad ng step father ni nicko sa kanya. "because we need to go back to the office.. Marami pa akong hindi na pipirmahang Papers.."

Maagap ko naman itong nasalo. Nagsimula na kaming maglakad. Nang matapat kami sa direksyon ng kamera, umakto agad ako na natataranta. Balik si Terry sa pagkakahawak sa akin since ihahatid niya pa ako sa palapag kung saan si Stephanie. Kailangan muna naming makita sa kamera bago mapuntahan ang elevator. Sa kalagitnaan ng paglalakad, hindi ko mapigilang mapangisi ng patago dahil sa isiping ang layo na ng narating namin.

“You looked different when you came back kanina. Lighter.” “Because you were the one I was coming back to.” He smiled, and it was the kind of smile that reached his eyes. “Also because it reminded me why I want to take a step back from the world I used to move in.” Napangiti ako, kahit may halong kaba. “Kahit pa minsan kailangan mong lumingon ulit doon?” “Kung kailangan, oo. Pero this time, it’s not to stay there. It’s to close doors properly. Para walang babalik sa’tin later.”

Isang madilim at kuntentong ngiti. “And there’s no turning back.”