Story About Myself Novels & Stories

puna ni Cindie na nakikinig lang sa mga kuwento ko. "Hindi naman," nahihiya kong tugon sa kaniya. Nagpapakuwento kasi siya tungkol sa buhay. And I started it by telling her that I am a writer. I don't know if I should have told her that. Kasi naman hindi ko feel na mahusay talaga ako ro'n. Maybe noon, oo, no'ng hindi pa nabagok ang ulo ko sa aksidente. "Tsk. For sure ang lame nang stories mo." Biglang sabat ni Victoria sa usapan namin.

Pumayag naman ako dahil ayoko siyang magtampo o madismaya kung hindi ako pumayag. “Wala akong istorya para sa 'yo dahil wala akong mga libro pambata. Wala kasi akong pera, saka nawala na noʼn nagkaroon ng bagyo kaya ayon, nabasa at dinala na ng baha,” pagpapaliwanag ko sa kanya. “Mommy, hindi naman ganoʼn ang ibig kong sabihin. Ang nais ko po ay 'yong love story ninyo kay Daddy Zyckiel Raze Villaruel.”

Tss. “So… tell me about yourself,” saad niya kaya nagsimula na akong magkwento. Maybe I should tell him something about me. “Hmm… I’m an only child and when my parents died, my grandfather took care of me. We are one big family because we are living in one roof with my cousins and uncles and aunties,” naalala ko naman sila. Nami-miss ko na din sila at hindi ko naman sila magawang matawagan. “I have two best friends and one of them is my cousin. We are very close to each other—I am very close with my family and they did not make me feel alone. Besides, they completed my life. But still, these past years, I feel like I don’t feel completed at all,” I looked at him lovingly and smiled sweetly.

mahabang kwento ni Kian. Sa narining may namumuong ideya pumapasok sa isip niya paano kung na amnesia pala ang lalaki? Kung oo, paano siya makipaglapit rito eh, 'di siya nito kilala saka nariyan pa si May. "NANDITO RAW SI KIAN," bungad ni King pagbukas niya ng pinto. "O-oo." "Ano ka ba self!! Oo na nga lang na utal ka pa talaga," sermon niya sa sarili.

Hindi ko na pinigilan pa ang sarili kong balikan ang nakaraan kung bakit ako ngayon naging ganito. Marami ang alam kong kinasusuklaman ako. Ipinagdadasal n asana mamatay na lang ako. Na sana karmahin na sa dami ng mga kasalanan ko. Alam ko kung kung saan ang pinanggagalingan ko. I know why I behaved this way. Kung bakit ko nagawa ang mga bagay na kahit ano pang paliwanag ang aking sasabihin, ang mali ay mali. Ang pagpatay ay isang malaking kasalanan sa batas ng tao lalo na sa mata ng Diyos. Madali lang naman ang manghusga, madaling manisi, madaling magalit sa kung anong maling ipinakikita ng ibang tao. Hindi ako maglalahad ng kuwento ko para kaawaan ako. Hindi ako nanghihingi ng kahit katiti

Napakagat ako ng labi at pinigilang tumulo ang luha ko. "Shit! Para namang magpapadala ako ng kwento sa tv." Natatawang sabi ko. Ngumiti si Veyra at hinaplos ang balikat ko. "Go on." Mahinang sabi nito. "Kaya ako nagbasa nang nagbasa ng libro dahil gusto kong maging matalino para makakuha ng magandang trabaho pero tangina sa sobrang talino ko sa academics naging bobo na ako sa ibang bagay yan tuloy hindi nakapag-graduate."

Siguro nga, sa mundong ito, hindi lang ako ang maraming pagdadaanan. Ang bawat tao'y may isang kuwento upang sabihin tungkol sa kanilang buhay. Napagtanto man natin o hindi, lahat tayo ay pangunahing tauhan sa sarili nating kwento. Ngayon naiintindihan ko na ako ay masyadong makasarili noon; Lagi kong iniisip ang sarili ko. Ang unang tao na naaawa ako kapag may nangyaring mali ay ang sarili ko. Palagi akong nasa ilalim ng impresyon na ako lamang ang nagdurusa, sa kabila ng katotohanan na ang ibang mga indibidwal ay maaaring humarap ng mas kakila-kilabot na mga hamon kaysa sa akin.

pag-iiba niya ng usapan. "Slambook na ba tayo?" biro ko naman. Ngumisi lang siya. Naging hudyat iyon para magsimula akong magkwento sa kaniya. "Well, I am an only child. My dad is a doctor, my mom is a writer..." Ikinuwento ko rin sa kaniya ang mga nakakatawang pangyayari sa dati kong eskwelahan. Parang sa isang iglap lang, naging magaan ang pakiramdam ko sa kaniya.

They had raised an eyebrow at his choice of career, his penchant for traveling, and his unconventional living arrangements. Damon, however, had been determined. He had spent the past three days meticulously crafting a narrative, weaving a tapestry of his adventures, his experiences, and his aspirations. He had spoken of the vibrant cultures he had encountered, the breathtaking landscapes he had witnessed, and the profound lessons he had learned. He had shared stories of his triumphs and his failures, of his joys and his sorrows, painting a picture of a life lived authentically, a life that, despite its unconventional nature, was filled with purpose and meaning.