Strangely の小説・ストーリー

Parang may kuryenteng din ang dumaloy sa sistema ko ng magdikit ang aming mga balat. Hindi ko siya kilala pero unti-unting nawawala ang takot ko sa hindi ko malamang kadahilanan. It is because of his scent that calming me and his warm body that saying that he will protect me. I feel safe and secured because of his hug and this is new to me. I wonder why my body reacts like this towards this strange man.

Zen: Sana wifey ako pa rin mamahalin mo pagdating ng panahon na makabalik ka na. (Bigla napakunot ang noo ko sa sinabi niya. Naging feeling guilty tuloy ako dahil nagawa kong maglihim na sa kanya. Nasasaktan sa tuwing naiisip ko 'yon. Pinilit ko pa rin maging kalmado sa harap niya) Me: Ano pinagsasabi mo Zen? (Nagmamaang-maangan ko na lang na tanong) Zen: Sinasabi ko lang ang possibilidad na mangyayari. Di ba naging strangers din tayo sa isa't isa naging magkaibigan hanggang sa nahulog ang loob natin?

Sumandal ako sa counter at nakangisi ko silang pinagmasdan kumuha ako ng apple at pinagmasdan yun. "Sorry to disturb the two of you iinum lang naman ako ng tubig hindi ko naman gustong ma isturbo kayo don't worry you can continue that again hindi ko na kayo iistorbohin" nakangisi kong sabi sabay kagat sa apple binalingan ko ko muna ang magaling kong fiance at yung babae niya na masama ang tingin saakin kahapon na ngayon ay namumutla. I smirk again "Continue" sabay talikod sa kanila

Naisipan niyang yumuko sa mesa niya dahil nakakaramdam siya ng hindi maganda. She is feeling uneasy. She can't blame anyone but only herself. She needed to find that stranger but she made a promise not to sue him. What if the stranger never recognizes her anymore? And worst, she will be involved in a scandalous situation, her parents will know it as soon as possible.

No labels, pero halatang mamahalin kung may taste ka. Nasa gilid ako ng railings nang may babaeng sumalubong sa paningin ko. Nasa pababang escalator siya, pero pataas siya maglakad. Nakatingin sa phone, ngumiti pa habang nagta-type. Mabuti na lang at hindi gumagalaw ang escalator. Kung hindi, malamang may dumausdos na naman. “Crazy,” sabi ko sa sarili ko, sabay iling.

My heart is getting crazier. ◇◇◇◇◇ ●To be continue

Subalit mas humanga lang sila sa isinagot nito. "Grandma, sabi po ni Mommy ay inseparable kaming dalawa. Kaya't sa kaniya po ako sasama. May little brother po ako, Grandma. Ngunit kailanman ay hindi ako gusto. Mas mahal pa nga nila ang stranger kaysa kay Mommy." Magalang nitong pagkukuwento.

Questions danced in her mind, unanswered and yet strangely comforting. Who was the mysterious stranger who had reached out to her in her darkest hour? What had moved him to extend a hand of kindness to a weary soul adrift in a sea of despair? As the storm clouds of the previous night dispersed, leaving behind a sky painted in hues of rose and gold, Genevieve found herself pondering the enigma of human connection. In a world consumed by self-interest and indifference, the simple act of kindness from a stranger had illuminated her path with a glimmer of hope.

Na malilimutan ko ang lahat ng bigat na nararamdaman ko. — Morning came too fast. Unti-unti akong nagmulat ng mata saka nag-inat pa. Naramdaman ko ang sinag ng araw na tumatama sa aking balat. Teka? What is this weird pillow around my waist? Lumingon ako sa gilid ko at halos malaglag ang panga ko nang makita ko ang nasa gilid ko. His stranger last night— Shit! Mahimbing ang tulog ng estrangherong nasa tabi ko… Na para bang wala siyang katabing ibang tao. Tinitigan ko siya nang matagal at masasabi kong may itsura siya pero…

Chapter 46 "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?"