Stress Management Quotes の小説・ストーリー

“Ang dami kasing problema ngayon dito sa work. Nakakainis. Wala manlang silang kusa. Walang nag-report sa akin.” “Lumi, hindi maganda na stress ka sa work. Ayusin mo ang sarili mo. Puwede mo naman silang kausapin ng maayos, huwag kang manermon at magdabog, baka layasan tayo ng mga staff natin.”

“Hindi kita pinatawag para sermunan kami! Gawin mo ang trabaho mo!” Hindi ako sumagot. Tumango lang ako. Pinunasan ang luha. Pinilit kumalma kahit nanginginig ang buong katawan ko. Nadudurog ang puso ko. “Maselan ang unang tatlong buwan,” mahina kong sambit. “Iwasan ang stress. Dalhin siya sa OB para makasigurado.” “Eh ‘yong pananakit ng puson?”

“ Uminom ka muna ng juice, para naman may bitamina sa katawan mo. Iba na yung puti mo, parang papunta na sa bangkay.” Sinamaan ko naman siya ng tingin at nag peace sign naman siya. “Charot lang, pero kasi gaga ka. Wala ka na ngang maalaala, stressin mo pa sarili mo. Bobo!” “Wow ah, nakaka encourage ka talaga, pero kasi naman, hindi ko mapigilan. Habangbuhay na ba akong walang maalala?”

Wala masyadong stress, hindi iba-ibang tao ang inaalagaan kagaya ng nakasanayan namin dito na madalas matatanda ang nagbibigay sakit ng ulo, inuulan pa ng complains madalas, kahit ginagawa mo nang lahat ng makakaya mo sa trabhaho. Ngumuso si Ma'am Yna at natawa. "Pasensya ka na, Suzzete kung ikaw lagi ang nauutusan ko, hindi hamak kasi mas productive ka kaysa sa iba at mabilis kang kumilos kaya ikaw ang paboritong-paborito hanapin kahit ng mga Doctor." Ngumiti pa ito sa akin.

Sabi niya at umupo sa couch na malapit sa mesa ko. "Yeah. Nakisabay pa siya sa mga problema ko..." Napangisi naman si mama. "So, may kinakaharap pala na problema ang kompanya natin?" Tumango ako. "Ganoon na nga po." Sagot ko. "Stress ka na siguro?" lumapit siya sa akin at tinapik ulit ako, pero sa braso naman. "Bakit hindi ka muna mag-leave kahit tatlong araw lang? Kheene, take a break. Masyado mo nang sinusubsob ang sarili mo sa trabaho." Sabi niya na nagpakunot sa akin ng noo.

Pasimple ang mga tingin at sulyap niya sa akin. Ngunit gayun pa man ay hindi na ganoon kabilis ang tibok ng puso ko sa tuwing kaharap siya, siguro ay nagsawa sa sakit ang puso ko. “Busy na busy ka sa company ‘no?” baka sakali niya. “Yes, super stressful rin.” Maktol ko. “Ganiyan talaga, we all started from getting stressed rather than getting relaxed. Malalampasan rin ‘yan,” he gave some encouragement words and I guess that would help?

It feels good to say that out loud. “Don’t say that. Huwag mong sabayan ang stress ko. You of all people should know what I’m going through. The guilt. The stress. The pressure. I feel like I’m going to explode.” Umupo siya sa kama at inihilamos ang palad sa mukha.

Ang tanging magagawa ko lang ay samahan sya at iparamdam na may karamay sya at hindi nag iisa. "Wag ka ng masyadong mag isip at umiyak ate mai-stress ka lang nyan eh. Ayun sa napapanood ko masama daw sa buntis ang nai-stress. Sige ka baka lumabas ang pamangkin ko na mukha ding stress in short panget." Birong pananakot ko sa kanya. Natawa naman sya sabay singhot. "Oo na." "Yown! Ang problema kapag lagi mong iniisip lalo ka lang mamomroblema, parang nadadagdagan pa. Ang ending papangit ka lang."

"Oo, maayos ang lahat sa amin." "Sana makapunta kayo para magsaya naman tayo." "Alam kong kailangan mo ang mga ganyang samahan paano ba naman buong buwan ka na yatang stress." Sinipa ko ang makintab na sahig. "Masyado mong ini-estress ang sarili mo sa mga bagay na kaya mo namang kontrolin," napatigil ako. dahil ganoon din naman ang pakiramdam ko pagdating kay Arzelle.

sa huli ay minabuti kong ihingi na ng paumanhin kay Marius ang inasal ko kanina at totoo ngang gumaan ang pakiramdam ko matapos kong gawin iyon. "It's okay, naiintindihan kita. Ganyan rin naman ako lalo na kapag stress sa trabaho. Kaya importante 'yung kahit minsan sa isang linggo lumalabas ka kasama ang mga kaibigan mo," suhestiyon pa niya sa akin. ******