Stress Management Quotes Mga Nobela at Kwento

sa huli ay minabuti kong ihingi na ng paumanhin kay Marius ang inasal ko kanina at totoo ngang gumaan ang pakiramdam ko matapos kong gawin iyon. "It's okay, naiintindihan kita. Ganyan rin naman ako lalo na kapag stress sa trabaho. Kaya importante 'yung kahit minsan sa isang linggo lumalabas ka kasama ang mga kaibigan mo," suhestiyon pa niya sa akin. ******

"Totoong chismis ito, ano ka ba," "Kasi alam mo, mas maganda yung wala ka na lang pakialam sa buhay ng ibang tao kesa pag-chismisan pa. Wala ka naman mapapala roon. Mind our own business, sis, iwas sa stress, may peace of mind ka pa," casual na sabi ko.

HIndi naman siya tinatrato ng maayos ng mga ito. "Thes, you can still manage your businesses kahit dito ka nakatira. Kung saan sa tingin mo makukuha mo iyong peace of mind mo ay doon ka muna. Knowing you, alam kong stress na stress ka na rin. Take a break. Ang dami mo naman kasing negosyo, akala mo ka mauubusan ng pera lagi."

“Mauna na `ko sa `yo, Marigold.” Kung noong isang linggo ay sobrang pressured at stressed niya, nagagawa na niyang ngumiti ngayon. Mas pinili na lang kasi niyang maging propesyonal kaysa pairalin ang kanyang damdamin pagdating sa trabaho. Tulad nga ng sinabi ni Sir Simon, wala silang target na mabuting tao. Sobrang nakatulong iyon sa kanya.

Pagkatapos kumain ay inabutan niya ako ng panyo para pamunas raw sa bibig at kamay ko. "Kumusta ang pagiging Ceo?" tanong niya. "Okay lang, nakakapagod! Nakaka stress pero kailangan kong ipakita kay Raven na matatag ako para mapataas ko ang sales ng kompanya niya." "Oo naman, matatag ka naman talaga. Sa dami ng mga pinagdaanan mo, hindi paba matatag 'yan?" "Minsan matatag, minsan stress na."

"Bakit ka nagmamadali?" Napabuntong-hininga si Jack; hindi naman ito ang unang araw na kilala niya si Zoe. "Kung ang mga boss ko lang at ang lahat ng kliyente ko ay kasing-kalmado mo, siguradong bawas ang stress ko sa buhay." "Impossible 'yan," biro ni Zoe. "Ang sahod ay bahagi talaga ng bayad sa 'mental loss' ng isang tao."

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Pero bakit parang malaking bagay? Napapikit siya, pinipigilan ang sarili na mag-overthink. Pero imposible. Paano siya hindi mai-stress kung mismong boss niya ang nagyaya? At hindi lang basta yaya—kasama pa ang mga salitang, “Don’t think too much. Just let me try.” Don’t think too much pa nga, samantalang ilang araw na niyang iniisip ang panliligaw nito na nagdadala pa sa kaniya ng stress. Paanong hindi siya ma-stress kung palagi niyang iniisip?

"Mas maigi nga talaga iyan. 'Di ba ang sabi lumayo tayo sa mga toxic na tao para hindi tayo nai-stress ng husto? Kaya tama lang ang ginagawa mong iyan." "Sana kayanin ko. Bahala na, mag-focus na lang muna talaga ako sa sarili ko. Hindi na ako magpapakampante pa. Iiwas na rin ako sa mga walang kabuluhang gawain sa buhay," dagdag pang sabi ni Carla.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!