Strong-willed In Tagalog Novels & Stories

Hyacinth. "Oo," tango ko. "Paano kung may gawing masama siya sa'yo sa room niyo?! Hindi ka ba nag-iisip?! Ginamit ka nung taong 'yon, tapos babalakin mo pang uwian!" Bri shouted.

Why do I treat myself like this? My mother said before that I should just understand them. And that's what I'm doing right now. Instead of fighting them back, I just stayed silent. I like it that way. I don't have the guts to fight back, anyway. People often call me a weakling. Because that's what I really am. Natigil ako sa pagbabasa ng makarinig ng malakas ng pag-uusap. I have this thing, na mabilis akong madistract sa kahit anong bagay.

“Damn, man. You didn’t even flinch every time the whip hits your back.” Yes, he didn’t flinch. But he’s sweaty as hell and he can feel himself slowly losing his strength every time he felt the whip on his back. Nahihilo siya sa dahil sa lason na dala ng latigo na ‘yon at sa totoo lang ay parang mawawalan na siya ng malay.

tugon n'ya. "Who gave you the courage to do this to us? " hamon nito. "I am just a Zaragoza. Wala akong tinitingnan na pangalan, it's just so happen na naging biktima ako at ang pamilya ko ng mga kagaya ninyo ni Don Mondragon," sagot n'ya. "Ang lakas mo magbintang, kaibigan. Mag-ingat ka!" banta nito.

Si Nikolas… isang tagapagmana ng isang malaking kumpanya. Ngayon ko lang tuluyang naunawaan kung bakit ganoon siya kayaman, ganoon siya ka-disiplina, ganoon siya ka-kontrolado. Napakapit ang tingin ko sa hangin sa harap ng bintana. At sa bibig ko, hindi ko na mapigilan ang pagbigkas ng buong pangalan niya: “Nikolas Va… Valente.” Parang nag-echo ang pangalan sa loob ng silid, mabigat, matatag, at… nakakatakot.

Halos baliin niya ang braso ko kaya isa siyang p*****a! "Espèce de bête idiote! (You Idiotic beast) Suffer your face!" Ako na ang unang tumalikod at tumakbo. Mabuti nalang at hindi siya sumunod. Hawak ko parin ang braso habang bumabalik sa building. Malakas ang kabog ng puso ko, natatakot ako. Ang akala ko katapusan ko na kanina kaya mas pinili kong tumakbo paalis. Hindi pa ako nakararating sa building ay nawalan na ako ng lakas ay napasalampak sa gilid. Pinahid ko ang luha na tumulo sa mga mata ko.

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

paalam ko. Hinawakan ko ang asawa ko sa balikat at gumawa ako ng hand signal. Double tap ibig sabihin make an alibi upang pauwiin na ang mga bata saka ako nag lakad ng tahimik. Ngumisi ako ng malagpasan ko ang lalaking armado. “Huwag mo ako biguin sumunod ka..” mahinang mahina kong bulong. - The strong one doesn’t win, the one who wins is strong..

I tried to struggle, ngunit masyado silang malakas. Sinubukan kong h’wag huminga dahil alam kong may nilagay sila sa panyo. I struggled with my remaining strength, only to lose some oxygen. Narinig ko pa ang mahihina nilang tawanan nang sa wakas ay mahuli nila ako. Hindi sinasadyang mapahinga ako dahil nawawalan na ako ng hangin, at ‘yon ang pinakamaling nagawa ko.

‎Mas personal. ‎“At kung hindi sapat ang nakaraan…” bulong niya, ‎“…sisiguraduhin kong wasak ang hinaharap.” ‎— ‎ ‎