Struggle Tagalog Novels & Stories

Laking pasasalamat ko nang makita kong si David 'yon kaya naman halos makahinga ako nang maluwag. "What's going on here?" tanong niya. Natawa ang stranger na lalaki habang nakatingin kay David pero hindi pa rin niya binibitawan ang kamay ko. "Don't try to involve yourself here. Mind your own business, man!" galit na sabi nito kay David.

unit higit na malakas ang iyong ama. Marami ang nakakita na ito ay sumuray bago bumagsak sa kalye pero sa kasamaang palad ay nabagok ang ulo nito sa isang nakausling bato, sumuka ng dugo at hindi na natauhan. May nagsasabi na pinalo ng iyong ama ang Kastila, sabi ng iba ay itinulak, hinuli ang iyong ama at ibinilanggo. Tulad ng dapat asahan naglabasan ang kanyang mga lihim na kaaway. Pinagbintangan din ang iyong ama na nagbabasa ng babasahin mula sa ibang bansa. Nag-iingat ng mga larawan at mga sulat ng isang Pilipinong pari na binitay dahil sa pagkakasangkot sa rebelyon. Maging ang pagsusuot nito ng barong Tagalog ay isa raw malaking kasalanan dahil ang iyong pamilya ay may lahing Kastila.

Seryoso niyang saad. Parang ibang ibang warfreak ang nakikita ko ngayon, hindi yung warfreak na isip bata. Seryoso kung magsalita. “Go, fighting!” pagpapalakas niya sa akin ng tawagin na kaming lahat. Naglakad naman na ako sa pwesto ko katapat ng dalawa ko pang makakalaban. Humugot na ako ng malalim na hininga saka itinaas ang pana ko at diretsong tiningnan ang target.

We are like that, we might go back and treat each other again as strangers. Nakikita ko man ang sakit na nadarama niya ng hindi ko na siya sinulatan pa, doble naman ang sakit na nararamdaman ko! Napakahirap na magpanggap, napakahirap itago, gusto ko man umamin pero may kung anong pumipigil sa akin. Well, natapos din ang kadramahan ni mama. Pero kahit ganun si mama, I love her a lot!

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

ANG UNANG BUMUNGAD SA 'KIN AY ANG SUPOT NG DUGO! Muli kong isinirado ang pinto saka pinakalma ang sarili. Bakit ko ba nakakalimutan na nasa ibang mundo ako?! I hate myself! Hindi naman puro dugo ang nasa ref, may prutas, karne, wine at bread din kaso bubulaga talaga iyong dugo. Anong klaseng dugo kaya iyon? Naiimagine ko tuloy iyong isang scene ng bampira na ginigilitan sa leeg ang tao na parang baboy.

Ngumiti ako at tiningnan siya. Hindi ko alam kung paano magtatapos ang lahat ng ito. Yung wala ng tanong na laging naiiwan sa isipan ko. I guess this is a part of life, right? When we get older the struggle are worst and worst. We just need to be strong have faith with Him. --- Papasok pa lang sana ako sa loob ng school nang may biglang humigit sa kamay ko. Napaharap ako at nakita kong si Jairus pala ito.

His eyes are sincere and almost begging. "I've struggled a lot to learn Math at kahit manipulated ang papers ko rito, totoo naman lahat ng mga itinuturo ko." Naudlot ang kanyang balak na pag-iyak. Pinunasan niya ang luha sa pisngi at tumango. Ngumiti siya. "I see. Kung sana sinabi mo iyan kay Dad, for sure mauunawaan ka noon at hindi ka pipilitin pang umuwi." Tumayo siya at inayos ang damit. "I guess, I'll tell Bruce and Maya that we're going home."

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan