Sunshine In Tagalog Novels & Stories

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

para sa akin? Siya ay sumulpot sa may pintuan, may hawak na tasa. — Oo. Babagay ito sa iyo. Ramdam kong nag-iinit ang aking mga pisngi. — Sobra naman ito. — Hindi. Ang "sobra" ay ang hayaan kang harapin ang araw na ito habang nakakapit ka sa lumang pangginaw. Yumuko ako, litong-lito.

Ano pa kaya pag umalis na talaga ako dito? "Don't worry, Bes. Kaya ko pa naman magtiis. Alam ko na dadating din yong araw na mamahalin niya ako higit pa sa binigay ko. Magtiwala ka sa akin.... alam kong mamahalin niya din ako..." Sana nga.... sana dumating ang araw na masusuklian din itong pagmamahal ko. "Hanggang kailan?" tanong nito.

saad ko naman. "Ihahatid ko na kayo sa labasan halina kayo." Sumunod na kami rito palabas ng kusina, nagpapaalam na rin kami kay mang Arman at nagpasalamat. "Gamitin mo na itong isang payong mainit sa daan dahil tanghaling tapat." Inabot ni Aling Sol sa akin ang isang kulay blue na payong na agad ko namang tinanggap dahil tirik na tirik nga naman ang araw at mainit maglakad kung walang panangga sa sikat ng araw.

biglang paliwanag sa 'kin ni Mendel at inayos ang kaniyang salamin sa mata. Napalunok na lang ako ng laway sa sinabi niya. Wala pa lang takas sa night class na 'to. Pakiramdam ko, mabibingit ako nito sa kamatayan. "And one more, dahil hindi mo pa alam 'to, sasama ka kay Souzi para makahanap ng mapapatay at makapagtago. Siya na ang bahala sa 'yo," pahabol pa ni Mendel.

Lasing na ito ngunit talaga nga namang magagawa ka ring lasingin sa pamamagitan lang ng kanyang mga kataga. “You know what? I’m fucking okay, ayos na ako e. Maayos na ‘yong buhay ko, hindi man ganoon kasaya pero masaya na ako. Kontento na, but you came back, Hindi ko nanaman magawang makuntento. Mahal na naman kita,” Pulang-pula ang mukha niya ang habang sinasabi ang mga katagang ‘yon. Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso. Alam kong lasing na talaga ito. Hindi ko alam kung para sa akin ba ang mga katagang ‘yon.

“Habang nasa kulungan ka, ako kasama nila. Si Daryl, pinapalayo ko sayo. Si Gelo, akin sa kama. Tapos na laban mo, Sunshine. You’ve lost.” Sumagot si Sunshine, galit na galit, “Felisa, don’t be so proud. Lahat ng ginawa mo, babalik sa’yo, double pa!” Biglang may sigaw mula sa likod: “Sunny! Naka-speaker ka! Nai-stress tatay mo!” Natataranta si Sunshine. Pinutol ang tawag at bumalik agad sa kama. Nakita niyang nanginginig at hirap huminga ang ama. Puno ng luha ang mukha.

May salamin man ako sa mukha dahil malabo ang mata ko hindi ako mukhang nerd tignan. "We are really handsome!" sigaw ni Jung napatingin lalo sa kanya ang mga tumitili minsan lang kasi magsalita ng english ang kaibigan ko. Sina Shin Park at So Eun, hindi marunong magsalita ng english pero nakaka-intindi sila ng salitang english maliban sa tagalog lang hirap sila kahit may tinuro na kami sa kanilang dalawa. Makalipas ng ilang oras, umuwi na ako sa bahay namin kasama ko si Kim dahil iisa kami ng tinitirhan.

Mukhang walang gustong humanap sa akin. Hinampas ako ng malamig na simoy ng hangin at nakaramdam ako ng lamig. Niyakap ko ang aking sarili. Tapos may naglagay ng jacket sa likod ko. ​ "I miss my family, pwede na ba akong umuwi?" Wika ko habang nakaharap sa kanya. "I'm sorry, hindi muna sa ngayon." Bulong niya habang hinahawakan ang mukha ko at hinalikan ang noo ko.

Pero bakit siya pumatol kung hindi siya ang taong mahal ko? "Shit! Shit! Ang tanga ko!" Nakita kong nilunod niya ang kanyang mukha sa unan. ▫▫▫🎈▫▫▫ Sunshine's Point Of View "Ang tanga mo! Ang tanga-tanga mo talaga, Sunshine! Anong ginawa mo sa sarili mo? Bakit mo hinayaang mangyari ito sa inyo ng lalaking iyon? Ni hindi mo nga siya kilala!" galit kong sabi sa sarili ko habang nakatingin sa salamin. Nasa banyo ako ngayon, nagtatago dahil sa kahihiyan. Parang ayoko na yatang lumabas. Nakakahiya!