Tagalog Declamation Piece Novels & Stories

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

Sagot naman ni Declan, which made me roll my eyes. "Fine. Hindi na ako makikialam pa, but remember, hindi lang sa kasal natatapos ang kondisyon sa will ng lolo mo. Kaya pag-isipan mo pa rin sanang mabuti." Pagkatapos sabihin iyon ay tumayo na ang abugado na sinabayan din ni Declan, and I saw them went to the door.

“I’m still a bad speaker of Tagalog, but my comprehension was perfect.” Hindi ko na talaga mapigilan ang humagikhik dahil baluktot pa rin ang dila niya sa Tagalog kahit na nakakaintindi siya. “Oo, pogi ang sinabi ko kasi handsome ang lalaki na nasa portrait painting at hindi p*ki dahil iyon ay tawag sa vagina or private part ng babae.” Tumango-tango siya. “Oh. . . But I would taste and enter your p*ki later, Mia Adorabile Dea.”

“ Sasaktan mo lang ang sarili mo, at wala itong mababago. “ Tumalikod siya para umalis, hila-hila si Maryann kasama niya. Nagsimulang maglakad ng mas mabilis si Alex. “ Tigilan mo siya!" Utos ni Declan. Maraming lalaki ang sumugod para komprontahin si Alex, ang ilan sa kanila ay naglabas ng mga talim. Walang awa si Alex sa kanila. Madali niyang naiwasan ang kanilang mga welga at naiwasan ang kanilang mga kutsilyo habang siya ay pumutok, madaling humarap sa bawat isa sa mga lalaki. Isa-isa, bumagsak sila sa lupa, nawalan ng aksyon. Napakunot-noo si Declan habang pinagmamasdan silang mabigo, at pagkatapos ay hinila niya ang sarili niyang kutsilyo at sinugod si Alex. Ngunit bago pa siya makipa

Magkalapitang tatlong nasa unahan kaya kailangang mabilis at maisunod agad ang isa pa. Napasipol si Dante nang maunahan siya ni Troy sa pagbaril sa huling target nila. Hindi pa rin talaga niya ito matalo sa bilis ng baril. Siya na ang nagsalita sa radyo upang bigyan ng go signal ang kasamahan. "Clear!"

I slowly bent my head until our lips met and the moment that happened all of the people around us started clapping. 🎶Through the lows and the highs, I will stay by your side There's no need for goodbyes, now I'm seeing the light When the sky turns to grey and there's nothing to say At the end of the day, I choose you🎶 I am Art Theodore Dela Cuesta, this story began when I was a Congressman, our story is still being written, but I am not afraid dahil sa mundong ito patuloy ko syang pipiliin at mamahalin.

Maliban sa mga lalaking kasama ko sa table at sa akin dahil bawal naman akong uminom. "But before I end my speech, I want to introduce someone who will be part of our journey and who may replace me in the near future—of course not now."Nagtawanan pa ang iba dahil sa sinabi nito." Everyone, let us welcome my daughter, Laura Laine Asuncion." Kulang na lang ay mabingin ako dahil sa masigabong palakpakang narinig ko.

Medyo tumahan na rin siya. "Let us go." saad ni Greg. Hila-hila niya yung ilang bagahe namin. Sumunod naman kami ni Tita pero huminto siya saglit kaya medyo nauna ako. "I think this is the best place I will choose to stay before I go to God's paradise,"mahinang wika ni Tita pero sapat na para marinig ko. Nagsalubong ang dalawang kilay ko dahil doon tapos ay hinarap ko siya.

"Loka!" Pagdakay, napatakip ito sa sariling bibig at tulad ko'y napangisi na rin. Naupo agad kami sa aming pwesto at eksaktong dumating din ang aming gwapo at hot na Professor. Konting discussion, oral recitation, quiz and dismissed. "Gosh, ang bilis ng oras!" bulalas ni Delilah habang nakatitig sa orasan sa sarili nitong cellphone.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.