Novel & Cerita Terlahir Kembali

ปิงจีหันไปตำหนิสหายรุ่นน้องด้วยอารมณ์ไม่พึงใจอยู่แปดส่วนเพราะนางไม่เคยลืมว่าองค์ชายหกเคยปฏิบัติเช่นไรกับผู้เป็นนายเอาไว้บ้าง บุรุษเช่นนั้นพ้นมาได้นับว่าหลุดพ้น "ข้าหมดเวรหมดกรรมแล้วถงอี เปรียบดังได้ขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยังหายใจอยู่เมื่อได้ตัดขาดวาสนารักกับเขาเหตุใดข้าย ังต้องหวนคืนกลับไปตกนรกอีก คนเราหากมีโอกาสให้ได้เลือกแล้วยังโง่เขลาเลือกหวนคืนกลับไปกลืนน้ำลายตนเองอีกครั้งก็อย่าได้เรียกข้าว่าหลินหลีฮัวอีกเลย"

น้ำตาที่ไหลริน กลับไร้เสียงสะอื้น เพราะมันเจ็บปวดจนเกินกว่าจะเปล่งเสียงได้ ลี่อินกำหมัดแน่น ริมฝีปากเอ่ยออกมาในความเงียบ “ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว...” “ครานี้ ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครพรากท่านไปอีก”

"ท่านตาให้อภัยท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่สามารถกลับไปที่จวนตระกูลจ้าวเมื่อไรก็ได้" ได้ฟังที่ลูกสาวพูดมา น้ำตาของหยู่ถิงหยดแหมะอย่างห้ามไม่อยู่ นางรีบใช้หลังมือซับน้ำตาลวกๆ คว้าตัวลูกมากอดไว้แนบแน่น ไม่คิดไม่ฝันว่าชีวิตนี้จะได้มีโอกาสหวนคืนตระกูลจ้าวอีกครั้ง แต่ทว่าตอนนี้ ยังไม่สามารถทำอะไรได้ตามอำเภอใจ ต้องรอให้ถึงวันที่หย่าขาดจากเจียเฉิงเสียก่อน

เมื่อได้ยินคำพูดที่คุ้นเคยของจางอิ๋ง ร่างกายของฉันก็สั่นสะท้านขึ้นมาในทันที ก่อนจะตระหนักได้ว่า ฉันได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว เมื่อเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้น ก็เริ่มเอ่ยปากชื่นชมขึ้นมาทันที “ว้าว จางอิ๋งนี่เป็นคุณหนูที่ทั้งสวยและจิตใจดีจริง ๆ เลย”

ราวกับเตือนเขาว่า ‘เธอกลับมาแล้ว’ ไพลิน...เธอกลับมาแล้วจริงๆ แถมยังกลับมาพร้อมกับความลับอันเลวร้ายของใครบางคน ..

"ตั้งแต่แม่ผ่าตัด สมายด์ยังไม่ได้เข้าไปทำงานเลยค่ะ" "ตอนนี้แม่หายดีหรือยัง" "หายแล้วค่ะคุณป้า พรุ่งนี้สมายด์ก็กลับไปทำงานได้เหมือนเดิมแล้วค่ะ "อ๋อจ๊ะ ป้าดีใจด้วยนะที่แม่กลับมาหายได้เป็นปกติ"

ั้น ยามใดเขาลงนามก็นับว่าสิ้นวาสนาจากกันอย่างแท้จริงไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไปในชาตินี้ไม่ว่าจะฐานะใด "ไม่เป็นอันใดนะถังถัง ชีวิตคนเราเริ่มใหม่ได้เสมอ" ยังคงเป็นท่านย่าที่เข้าใจนางที่สุด และยังมีบิดากับมารดาที่พร้อมจะโอบกอดนางอย่างจริงใจดังนั้นอีกเจ็ดวันต่อมาหลี่หมิ่นถังจึงลุ กขึ้นมาใช้ชีวิตปกติได้ดังเดิม กลับมากินข้าวอร่อย และยังคงมีสมองที่แจ่มใสพร้อมจะออกมาทำการค้าดังเดิม เพราะนางยังมีคนงานอีกหลายร้อยชีวิตให้ต้องรับผิดชอบ

ละวางตัวต่ำต้อยกว่าเสมอ ทั้ง ๆ ที่อายุเพียงสามสี่ขวบเท่านั้น ทั้งเป็นเด็กดีและรู้ความเป็นอย่างมาก การหวนกลับมาครั้งนี้ไม่แย่เลย ไม่แย่เลยจริง ๆ นางมีโอกาสชดเชยและได้ทำสิ่งที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำมากมาย รวมถึงการเอาคืนผู้ที่ทำให้ชีวิตของนางตกต่ำเหมือนต้องฝ่าด่านเคราะห์กรร มจนวันตายนั่นก็ด้วย

“เจ้าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของสกุลหรัน ทว่าเกิดมาสมบูรณ์กว่าความอ่อนแอของบิดาเจ้านัก แววตาเจ้ามีทั้งไฟและน้ำแข็ง เจ้ารอดจากการไล่ล่าได้นานถึงสิบกว่าปี นั่นคือชะตากรรมที่ทำให้ข้าสนใจ…” “…..” “เจ้าจะให้กำเนิดบุตรของข้า เพื่อไถ่บาปแทนบิดาของเจ้า และให้ข้ามีเหตุผลพอจะสงบศึกครั้ งสุดท้ายในชีวิตที่กำลังรู้สึกผิดนี้”

ภัทรบ่นอุบ “ปิ่นแค่อยากมองหาโอกาสใหม่ทันที ไม่อยากยึดติดอยู่กับอะไรนานๆเหมือนเมื่อก่อน”