Terlahir Kembali Novels & Stories

ดวงตาของเจียงหลิงฮวาทอประกายขึ้นมาในทันที ราวกับพบเส้นทางใหม่ที่จะคืนศักดิ์ศรีให้ตัวเอง “ถ้าฉันได้แต่งเข้าตระกูลกู้ ชีวิตของฉันจะกลับมามีค่า มีเกียรติ และเหนือกว่าเจียงหลินเยว่ในทุกด้าน” เธอกระซิบกับตัวเอง พลางยกมือทาบอกด้วยความตื่นเต้น

“เดี๋ยวขาก็หายดี จะได้กลับไปยืนบนเวทีอีกครั้ง” พูดถึงตรงนี้ แววตาแม่ฉายความสงสาร ก่อนลูบผมลูกสาวอย่างอ่อนโยน

พิศวาสหวนคืน วันนี้ลูกชายหลับเร็วกว่าทุกวัน อาจเพราะเหนื่อยจากการออกไปนอกบ้าน แถมกลับมาก็เล่นเตะบอลและว่ายน้ำอีก

เสียงร่ำไห้ของซูฉางเยว่ดังห่างออกไปเรื่อยๆ สุดท้ายก่อนที่นางจะสิ้นใจนางก็ได้แต่คิดว่าหากเกิดใหม่ชาติหน้านางเองก็จะขอเสพสุขให้เต็มที่ จะไม่ขอเหน็ดเหนื่อยเพื่อผู้ใดนอกจากบุตรชายผู้นี้อีกแล้ว… เสียงร่ำไห้ของบุตรชายบุญธรรมห่างหายไปจากนางเรื่อยๆ สติของซูหลีหลี่ก็ค ่อยๆ ดับมืดลง เดิมทีนางคิดว่านางคงจะต้องดับสูญไปเช่นนี้ตลอดกาล แต่เมื่อนางลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็ได้พบว่านางได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ในร่างของตนเองอีกครั้ง อีกทั้งนางยังได้ย้อนกลับมาตอนที่ตนเองยังไม่ได้แต่งงานอีกด้วย

ได้เจอผู้ที่ร่วมชะตากรรมกันมา เหลียงฟางหรูก็ร่ำร้องอย่างลืมอาย นึกถึงบุตรในครรภ์ที่ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม น้ำเสียงสะอื้นสะอืนราวกับจะขาดใจ “ไม่เป็นไร ยามนี้มีเจ้ามีข้า บุตรเราย่อมกลับมาได้” ฝ่ามือใหญ่ลูบศีรษะนางไปมาแผ่วเบา หากพูดคุยกันได้มากกว่านี้คงรู้นานแล้วว ่าทั้งสองต่างได้ย้อนเวลากลับมา ไม่ว่าย้อนกลับมาเพื่อสิ่งใดก็ล้วนเป็นเรื่องดี

จดหมายของลู่ฮ่าวเซวียน ฉบับแล้วฉบับเล่า ส่งมาอย่างต่อเนื่องไม่ย่อท้อ “หรานหร่าน เธอยังโกรธฉันอยู่เหรอ? ฉันสำนึกผิดแล้ว เธอกลับมาเถอะนะ” “หรานหร่าน ฮุ่ยฮุ่ยเขาตั้งท้องแล้ว เด็กเป็นลูกของฉัน”

อคิณบอกพราวฟ้า “เค้าบอกว่ากลับเองได้ก็ได้สิวะ ทำไมต้องให้ไปส่ง ทำงานดึกกว่านี้ก็กลับเองได้ไม่ใช่หรอ”

เสิ่นซิ่วอิงเอ่ยบอกพร้อมกับใช้สายตาสังเกตคนตรงหน้าว่ามีปฏิกิริยาอะไรต่อสิ่งที่ได้ยินหรือไม่ แต่นางก็เห็นเพียงชายหนุ่มคีบหมากไปวางลงบนกระดานเหมือนได้ฟังเรื่องปกติธรรมดา เห็นเป็นเช่นนี้นางก็สบายใจที่ได้รู้ว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับสตรีนางนั้น "แท้งแล้วเหรอ" ชา ยหนุ่มเอ่ยถามขึ้น ถึงแม้จะยังทำตัวปกติแต่ในใจก็รู้สึกหวิวเหมือนกันที่ได้ยินว่าซูเซียวแท้งบุตร แต่ก็ดีเหมือนกันที่นางเสียลูกไปจะได้ไม่ทำให้ตระกูลเสิ่นเกิดความไม่พอใจที่เขาจะเก็บบุตรที่เกิดจากอดีตชายาเอาไว้ "เพคะ"

หลินซิ่วหรงรู้สึกว่าความรู้สึกในตอนนี้และชาติก่อนนั้นแตก ต่างกันเหลือเกิน ตอนนี้นางรู้สึกตื่นเต้นและดีใจจริงๆ ที่ได้หวนกลับมาเป็นมารดาของเด็กผู้นี้อีกครั้ง ซ้ำยังอดใจรอแทบไม่ไหวที่จะได้พบหน้าเด็กทารกที่มีใบหน้าคล้ายคลึงนางกับบุรุษผู้นั้น ขณะที่ชาติก่อนนางเอาแต่ หวาดกลัวไม่กล้าเผชิญหน้ากับผู้ใด ซ้ำยังปกปิดครรภ์ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ อย่างอับอายทั้งที่เป็นลูกของตัวเอง

บ่าวรับใช้จวนตระกูลโจววิ่งหน้าตั้งมาหาม่านเหม่ย “เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ” “ใต้เท้าให้บ่าวรับใช้เรียกท่านกลับจวนขอรับ” “ข้ารู้แล้ว ขอบใจเจ้ามาก ท่านแม่ทัพ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับจวนก่อนนะเจ้าคะ” นางหันไปบอกชายหนุ่ม ทว่าไม่ได้รับคำตอบใดกลับมา