The Silence Movie Novels & Stories

For a long moment, tahimik lang kami. Walang salita, walang tunog—just the hum of machines, the feeling of warmth sa pagitan naming dalawa. And for the first time in years, I wasn’t afraid of silence. Because silence didn’t mean loss anymore. It meant peace. Lucas’s POV The city council asked me to speak at the reopening ceremony of the Central Grid. Hindi ako sanay magsalita sa harap ng maraming tao, pero sabi ni Rhea, “You don’t have to be perfect. Just be real.”

Hindi paman siya nakaka upo ay muling tumunog ang kanyang cellphone, rumirihistro duon ang pangalan ni Monica na kanyang kasintahan. Imbis na sagutin niya ang tawag ay pinatay niya at ipinasok ang cellphone sa bulsa ng kanyang pantalon at isinandal ang ulo sa sofa at marahang ipinikit ang mata. Habang si Leah na nagkukunwaring tulog ay minulat niya ang kanyang mata ng maramdamang tumahimik ang paligid, nakita niyang nahimbing na si Lucas sa sofa.

At sa screen, nagsimula siyang mag-type ng isa pang liham. “Dear Renzo, If one day I disappear without a word, know this — it’s not because I don’t love you. It’s because I love you too much to watch you look at me like a stranger.” But she doesn’t save the letter. She deletes it. Tuluyan siyang nahiga sa tabi ni Renzo, ipinikit ang mga mata, at isinubsob ang sarili sa yakap nito. Because for now… she chooses silence.

It won't be. Napatahimik siya bigla sa sinabi ko bago ako hindi makapaniwalang tinitigan.He just stand there looking blank at me and then look away.He sound his heel and took a couple of steps.Ansel look at me with nothing but seriousness in his eyes.He moved beside me and carefully hold my elbow. I am watching Sir Clinton move from his table still keeping his silence.I didn't know what's in his mind.He just suddenly shut off .The room grew in complete silence and i tried to get myself.Rewiring my brain and

I cut her off. "I didn't pass out because of darkness. It because of silence. Sedatephobia." Kita ko kung paano napuno ng katanungan ang mukha n'ya. I smile at her. Unti-unti akong lumapit sa kan'ya. Nang makalapit ako I cupped her cheeks diniinan ko ang paghawak ko dito. She tried to push me away but I'm stronger than her.

“Nakuha ko na ang mga ito. Narito ako upang magbigay ng choice. Buhay o kamatayan.” Ang aking mga tauhan ay nagdala ng isang kahon na puno ng bond paper. Sa isang marahas na iglap, inilabas ko ang aking silenced pistol at ipinutok ko ito sa kahon, tinitiyak na ang bullet ay pumasok at nanatili sa loob. Ang tunog ay nababalutan ng silencer, ngunit ang amoy ng usok at ang butas sa kahon ay sapat na.

Ang kaibigang si Sierra lang ang may alam ng totoo. Narinig niya ang yapak sa likod niya. Mabagal. Hindi nagmamadali. Confident. Parang alam ng taong ‘yon na hindi ito kailangang magpakilala. “You planned this.” Deep. Calm. Controlled. Pero batid niyang may kasamang inis iyon. Hindi siya agad lumingon. She took a slow sip of her wine first, savoring the silence. Let him wait. Let him feel that he came to her.

Kahit mahina ang boses niya, naramdaman ko ang pwersa. Ang takot. Ang urgency. “Kung pupunta ka rito…” hinugot niya ang hininga niya, parang nasasaktan sa bawat syllable— “…hindi mo ako ang makikit—” The signal CUT. Parang tinaga. Walang warning. Walang fade. Isa lang: silence. Matagal kaming hindi nakapagsalita ni Matteo. Parang nakabitin ang buong safehouse sa kawalan.

Bam! Sa mismong sandaling ito, biglang sinipa ang pintuan sa harapan. Umalingawngaw ang malakas na tunog sa buong silid. "Gusto mo bang mamatay o ano, Silas?" Isang mahinahon ngunit hindi masabi sa malayong boses ang narinig. Si Silas John, na ganap na nainom ng mga tabletas, ay natigilan bago likas na tumingin sa pintuan.

Kabado ako nang matanaw ko ang malaking gate nila. Nagtagal ang mata ko doon sa nakasulat sa plaka ng gate. Legacy. Power. Silence. And once again, I was curious about what silence meant. Legacy and power, I could understand those. But silence? Not really. Obviously, they are not silent. Their names are all over the Philippines. Perhaps the only people who don’t know them are those in remote areas, where there’s no way to stay connected with society.