There's Someone Inside Your House Novels & Stories

Tahimik ang loob ng mansyon—pero hindi iyon katahimikang payapa. Ito yung katahimikang mabigat, parang may unos na paparating. Lahat ng tao sa loob ng bahay ramdam iyon.

Mabilis na kinuha niya ito. Nagtataka siya kung bakit may pills sa loob ng kuwarto niya. Wala naman siyang pills na nasa loob ng kuwarto niya. Bakit mayroon nito sa kuwarto niya? Wala namang ibang pumapasok sa room niya kundi si Rizza lang naman. Kung pumapasok naman ang mga kasambahay nila doon ay hindi naman siguro mag-iiwan 'yon ng pills. Hindi naman kailangan na gumamit sila ng pills dahil wala naman ang mga partners nila sa mansion unless may sexual intercourse sila sa isa sa mga lalaking tauhan niya.

PININDOT ko na yung doorbell na sanhi para tumunog ito, maaring marinig rin ng tao sa loob dahil sa ang lakas ng tunog nito. Hanep ha! Iba kasi yung doorbell sa bahay nila ni Zyrus. Malaki iyon, pero mas malaki ang mansyon na ito. Parang mansyon ng hari at reyna sa sobrang rangya kahit sa labas pa lang.

Tss. Nang makarating sa bahay nila Maxine ay wala kaming naabutang mga tao. Ang weird lang. Napakatahimik dito. Parang hunted house kahit na sobrang linis. Nasaan na kaya ang mga tao dito? "S-Sino po sila?" Tanong ng isang matands na nanginginig sa takot. Napa-tingin kami sa kaniya. Nginitian ko siya.

marahan kong hinawakan ang baba niya at pinaharap pinatingin siya sa akin. "Next time, don't go inside the washroom if someone is using it especially men. What you did earlier is not right. Paano kung ibang tao ang andun? Ayaw mo naman sigurong makulong sa loob ng washroom kasama ang monster diba?" "Walang monster dito sa bahay namin. I'm not scared of monsters and I don't believe on them. There's no monster at all. " pagyayabang niya pa sa akin. "

bulong niya, “the woman who was sleeping three rooms away from you may have sold your location.” Nanlamig ako. “Someone inside this house wanted you exposed.” Mas lalo siyang lumapit. “At if I put you anywhere else tonight,” dagdag niya, mas mariin, “I won’t be able to see you.” My breath hitched. “Then maybe that’s the problem,” mahina kong sabi. Tumigil siya. “Anong ibig mong sabihin?” “Na lagi mo akong kailangang bantayan.”

Hindi pa rin niya alam ang buong katotohanan tungkol sa kanyang nakaraan. Ngunit isang bagay ang unti-unti niyang natitiyak. Ang tahanan ay hindi lamang nabubuo ng magagandang kasangkapan o malalawak na silid. Minsan, sapat na ang presensya ng mga taong kusang kumakatok sa iyong pinto, nagdadala ng lutong pagkain, at nagpapaalala na hindi ka nag-iisa.

bulong ko, ang boses ko ay halos hindi lumabas sa aking lalamunan. He stepped closer. Ramdam ko ang kaniyang init, ang pamilyar niyang pabango na sandaling nagpatahimik sa kabog ng puso ko, ngunit ang kaniyang mga susunod na salita ang tuluyang nagpabagsak sa akin. "You’re not safe alone anymore in this house, Marianne." Napasinghap ako, napatingin sa kaniya nang may halong pag-aalinlangan. "Even here? Sa loob ng bahay mo?"

Wala siyang lakas ng loob na sagutin ito. “Kung ganoon, madali ‘yan. May mga kaibigan akong akyat-bahay. Tutulungan ka nilang makapasok sa bahay mo sa loob ng kwarto mo. Tapos, tsaka mo sagutin ang call. Sabihin mo na kanina ka pa nasa room mo. Hindi lang napansin ng mga tao sa bahay ninyo na nakauwi ka na.” Brilliant idea.

I just want them to let me live with the life that I want. I'm watching TV now. Madaming guards sa buong mansion at may mga naglalakad din sa loob. Paano pa ko makakatakas nito? Habang naiinis ako dahil sa dami ng iniisip ko ay narinig kong may ibang ingay na nanggagaling sa living room. Mukhang may dumating. Hindi ko naiwasan na tingnan kung sino 'yon.