This Is Where I Leave You Novels & Stories

Pagod na pagod na ata ako magisip. Dumaan ang tingin ko sa malaking bouquet ng bulaklak. Sinamaan ko ito ng tingin bago kinuha para itapon sa basurahan. Iyon nga lang, nahulog ang puting card na nakasuksok pala rito. I'll stay and wait then... as long as you'll be mine again. JA Edi maghintay ka habang buhay. Paki ko? Wag ka lang manggulo uli at magkakaintindihan tayo.

We stepped out as a group, our shadows stretching long over cracked asphalt. Something made me glance back. Maybe guilt. Maybe the old woman's voice. Maybe the ache that comes right before you break free or break apart. The graffiti wall stared back at me. THERE'S NO HEAVEN My chest tightened. Same harsh lines. Same finality. But then— My eyes caught something new. Something scratched beneath it, fresh and raw: THEN WHY LEAVE? My breath hitched. Ian whispered, "Are you okay?" "Don't mind me," I said. "Let's move."

Bakit pakiramdam ko ay mas lalo akong madudurog sa oras na iwan ko siya rito? "Leave. Umalis ka na, Hayes. We're done," nanghihina kong sinabi. Ni hindi ko kayang tumayo rito. Nanginginig ang mga tuhod ko. Naninikip ang dibdib ko. Anumang pagsinghap ang gawin ko ay hindi iyon nakakatulong. Nanginginig ang mga balikat ko.

I BELONG WITH YOU By: Kit Ten [General Fiction/Romance] [CHAPTER 22] [Athena’s POV] Ayon kay Dylan, nabangga raw ang kotseng sinasakyan ni Levi dahil sa bilis ng takbo nito base sa mga taong nakasaksi. Halos sumabog na ‘yong puso ko habang lulan ako ng kotse ko patungo sa hospital kung saan isinugod si Levi. Iyak ako ng iyak, pero kahit gawin ko iyon ay hindi nito mababago ang katotohan na ako ang may kasalanan kung bakit naaksidente si Levi. Kung hindi ko sana siya inaway, eh ‘di hindi sana siya umalis ng bahay. Nang makarating ako sa hospital ay wala na si Levi sa emergency room, nailipat na siya sa isang private room.

my imagination? "We divorced. He wants me to stay in korea but I can't stay in one place. I can't leave my parents alone lalo pa't hindi pa namin nahahanap ang kapa-" Napatigil siya sa sinasabi niya at napatingin sakin. Napakurap ako at agad na tumingin sa ibang direksyon. "Uhh... I mean..." "I know about it, sinabi ni Geoffre sakin." Nakita ko na biglang lumungkot ang mukha niya.

Kusa akong lalayo at mananahimik. No one told me to leave. It wasn’t even a deal. Sino bang may pakialam kung aalis ako o hindi? I am just a nobody. But I promised myself to leave just to save my heart. To save myself from losing my sanity. And for him to finally have peace with his wife.

At nang makita niya ako. May kung anong sakit na dumaan sa mga mata niya. Sakit na hindi ko maintindihan. "What's wrong?" Mahina kong tanong. Saglit siyang natahimik. Parang pinipili ang mga salitang lumalabas sa kanyang bibig. Hanggang sa tuluyan siyang napabuntong-hininga. "I need to leave." Parang may humampas na malamig na tubig sa aking dibdib, umalingawngaw sa aking pandinig ang salitang " Leave".

Mas lalo pang bumigat ang dibdib ko. “But you’re not answering,” dagdag ko. Napasinghap ako. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang likod ng kamay ko. “I’m leaving,” sabi ko. Tahimik. Masakit. “I’m going somewhere far. Somewhere quiet. I just… I need to get away from everything.” Napatingin ako sa labas. Wala na halos ilaw. Puro dilim na lang. “I don’t know when I’ll be back,” dugtong ko.

“There is something I need to tell you.” Kumunot ang kanyang noo. “What is it?” “We’re going to leave this place.”

~~~ [Stay by: Cueshe] "I believe We shouldn't let the moment pass us by life's too short We shouldn't wait for the water to run dry.~ Think about it 'Cause we only have one shot at destiny all I'm asking Could it possibly be you and me?~ - "While the music is playing, I can't help to think about Lee." - So if you'd still go, I'll understand~ Would you give me something just to hold on to? And if you'll stay I'll hold your hand 'Cause I'm truly, madly, crazily in love with you~ Time has come for us to go our separate ways God forbid But my mind is going crazy today - "I Love her." - I feel so cold~