Novel & Cerita Time Being

She sat right across me and laid her head against the backrest of our seat. In a sudden moment, biglang lumakas ang tibok ng puso ko. "Good Morning!" Just in case you're wondering, it's 9:00 PM pero sa mundo ng BPO, good morning and batian kahit gabi. The reason? Dahil lahat kami, kailangang masanay sa US time zone. So bawat tao sa loob ng building na iyon, kahit guards ay binabati ka ng good morning kahit natutulog na ang araw.

I need to talk to her! Tiningnan ko ang oras sa pambisig kong relo it's 11:56 Pm malapit ng mag-umaga pero marami pa ring tao. Tumayo ako para sundan si Zane ng makita kong sumasayaw pa ang lima sigurado naman ako na hindi nila pababayaan si Love.

"Ano bang meron sa oras ngayon, ha? End of the world na ba? Wala ka bang relo? Or wall clock man lang para di mo na ako ini-istorbo!? Sobrang yaman mo, bakit di ka bumili?" "Just... tell me what time is it." Sabi niya ng nawawalan na ng pasensya. "H-hindi ko nga alam! Asan ba iyong orasan diyan?" Tinuro ko ang side table ko. "Asan?" Pag-uulit ko pa. Napasapo nalang ako sa noo ko nang maalalang binato ko nga pala iyon kanina. Ano bang ginawa mo, Elle!? "This is taking too much time. It's already 8:46 AM and still, you aren't ready yet."

Lagi siyang tumatawag ng ten PM ng gabi. Doon lang kasi ang time namin pareho since we're both busy with school works. Another sem means another bakbakan ng homework at activity sa school. From ten to twelve in the morning, 'yan ang oras na nagkakaroon kami ng oras sa isa't-isa. Minsan nga nakakatulugan na namin ang tawag. I kept myself busy the whole day, so I won't miss him that much. Sometimes, I chatted him using my social media account kahit na busy siya.

Nagmadali itong tumayo at kinuha ang bag n'ya. "Anong oras na ba?" Tanong ko sa kan'ya. Niloloko ko lang naman s'ya kasi nga 'di ko talaga alam ang oras. Sumubo ako ng kanin habang hinihintay ang sagot n'ya. "7:06 A.M!" Bigla akong napaubo ng marinig ko ang sagot ni Kent. Muli akong napatingin sa wall clock. "Shems ako pala ang late!" Natataranta kong sabi sa kan'ya.

Napatingin na lang si Sebastian sa relo. Alas tres na ng umaga. Ngunit sa kabila ng paglipas ng oras, hindi pa rin siya dalawin ng antok. Hindi niya maintindihan, pero parang mas siya pa ang sabik sa gaganaping research paper presentation.

Pero iba ang kutob niya ngayon. Habang naglalakad siya papunta sa opisina, ramdam niya ang tension sa hallway, kahit na wala pa siyang nakikitang ibang tao. Pagbukas niya ng pinto, halos bumungad agad ang malamig na boses ni Sebastian. “What time is it?” Napatingin siya sa relo. “Eight twenty-eight, Sir.” “You knew I delegated an email that should’ve been finalized and sent before eight-thirty.

dagdag pa niya at tila may malalim na iniisip. “What is that?” tanong ko. Gavril sighed and faced me. “The time.” he said. “What about the time?” I asked. I am not actually familiar about the road, the code and the rules about it. “The standard time for coding is from 7 AM up to 8 PM only.” Gavril answered that made me shocked. Kinuha ko naman ang wallet ko kung saan ko tinatabi ang note at tiningnan ang oras sa note.

Maybe it's already happening, we're not just aware of it. So we must prepare. ******************* Jeselle's POV Oh kay bilis lumipas ng mga araw. Para itong buhangin sa loob ng hourglass na unti-unting bumabagsak, at hindi na lang natin namamalayan na naubos na pala ito. Time. Time is very mysterious and unpredictable. It heals anything. It breaks anything. It fixes anything. It improves anything. We can't see it, but we can tell what it is.

Sigaw ko nang nakita ko ang oras. 6:30 na ng umaga! Ganitong oras ay dapat na naka-alis na ako ng bahay dahil mahigit isang oras ang byahe ko. Nagta-taxi naman kasi ako dahil may taxi allowance akong reimbursable sa kumpanya kaya walang problema at hindi na ako nagpapalipat lipat pa ng byahe at hindi haggard sa pagpasok. Pero minsan talaga ay kapag minamalas ay nata-traffic ako.