Tita Duties Novels & Stories

Kaya kailangan ko na ring magtrabaho upang may maibigay naman kami kina tita kahit papaano. “Ano ka ba Celestine, tayo tayo na nga lang ang magkakadugo hindi pa ba tayo magtutulungan?” natatawang tanong ni Tita sas aking ina kaya natawa na rin si Tito. “Tsaka ang laki rin ng itinulong niyo sa amin lalo na ng ma-hospital ako, kayo pa ang nag-settle ng bill namin nuon kaya maliit na bagay lang itong ginagawa namin bayaw,” sambit din ni Tito bago kami inayang kumain muna dahil sakto ring magtatanghalian na.

Huminto si Tita at agad siyang napatingin sa anak. "Why?" Bahagyang bumaba ang kanyang balikat. "Ayaw mo bang nandito ako?" Medyo malungkot ang pagkakasabi niya na para bang nagtatampo. Agad namang nataranta si Jayden. "No, I mean—" "Shhhh." Itinaas ni Tita ang isang daliri. Parang siya pa ang boss sa opisina. "I'm here because I want to see my future daughter-in-law."

“I've told you so many times. Stop carrying everything by yourself.” Ayaw ni Czarina na tumingin dito. “I just don’t want to trouble anyone.” “Trouble?” Napahinto si Tito Fran sa paghihiwa. “Alam mo ba kung bakit nandito pa rin ako sa siyudad na ito?” Napatingin siya rito. “My only job is to take care of you.” Tumitig ito sa kanya. “At kung hindi mo gustong gawin ko iyon, then wala nang dahilan para manatili pa rito.”

Nabalik sa kasalukuyan ang atensyon ni Kitana nang marinig na mag salita mula sa kung saan ang kasamahan niya sa trabaho, isang tipid na ngiti lamang naman ang isinagot dito ni Kitana at nag mamadali nang kumilos at nag ayos ng mga gamit at nag bihis, quarenta y Cinco minutos na lang at mag aalas sais na, nag pasya si Kitana na tawagan na lamang ang kanyang tita Venice upang ipakuha ang mga gamit na kailangang dalhin ni Kitana dahil mukhang hindi na aabutin ng kanyang oras kung uuwi pa siya at babalik, ilang ring pa lang ay sinagot naman agad nito ang telepono, wala namang naging problema sa tita Venice niya dahil malapit lang naman ang bahay nito sa bahay niya, meron din naman itong sarilin

Napahawak ang isa kong kamay sa kaniyang braso. "Opo, pagsasabihan ko po Tita." ani ko at pinilit na hindi magpaapekto sa ginagawa ni Jarred. "May hihintayin na ba kami ni Dante, iha? May laman na ba yan?" tanong ni Tita Celeste na naging dahilan para mamula ako.

“But you can’t keep avoiding your responsibilities, Damien. If you don’t settle down soon, everything you’ve worked for might go to waste.” Hindi ko alam kung anong klaseng “responsibilities” ang tinutukoy niya, pero alam kong may halong panggigipit. Natapos ang tanghalian sa mabigat na katahimikan. Si Isla, pilit pa ring ngumingiti, habang si Tita Elizabeth at Tito Alejandro ay nag-uusap tungkol sa mga project plans. Ako naman ay nakatulala lang sa mesa, paulit-ulit na binabalikan sa isip ang sinabi ni Daddy.

He also had a PS5 set up below a mounted flat-screen, and beside it was a sleek gaming PC setup with LED lights softly glowing blue under the desk. "Where's Tita and Tito?" "Out of town. They went to check on two of our gas stations in the next province." Tumango ako at pinanood syang nakatayo sa harap ng kanyang flat screen na tv habang kinakalikot ang remote nito.

​"Hindi po, Doc! I mean, Ma’am! I mean... Tita?" ​Muntik ko nang makagat ang dila ko. Bakit ba kasi iyon ang lumabas sa bibig ko? Nakita ko ang bahagyang pagtaas ng kilay niya. Isang micro-expression na nagsasabing: 'Seryoso ba 'to? Ito ang babaeng kinababaliwan ng pamangkin ko?' ​"In this hospital, I am Dr. Ramirez. Save the 'Tita' for your family dinners—which, based on my observation, involve a lot of running away from restaurants," sabi niya habang nilalagpasan ako.

Hindi niya napaghandaan ang lahat ng 'to. "Umiyak man ako hanggang magdamag ay wala na akong magagawa pa. Binenta na ako ni Tita Linda kay Sir Alexander. Binigay na niya ang perang kailangan ni Tita Linda para sa operasyon ni Tito Arthur. Mao-operahan na ito. Pag-aari na ako ni Sir Alexander. Iyon ang sinasabi niya na kung iisipin talaga ay totoo naman. Nandito na ako sa poder niya. Hindi na ako puwedeng bumalik sa amin kahit gustuhin ko pa. Bahala na. Bahala na talaga kung ano ang naghihintay sa akin dito," mahinang sabi ni Eliza sa kanyang sarili habang nakaupo pa rin sa gilid ng kama. "Kailangan ko na lang talaga harapin kung ano ang meron ako ngayon kahit ayaw ko. Isipin ko na lang na ma

"Tita, saan pupunta ang private nurse mo?" "Kailangan niya munang umuwi sa kanilang probinsiya dahil nagkasakit ang itay niya, ayoko naman siyang pigilan dahil ama niya 'yon, at baka kargo konsensiya ko pa kung may mangyaring masama sa itay n'ya. But I'm fine, nandito ka naman at alam kong hindi mo ako pababayaan," masiglang sagot ni Tita Thalia at hinaplos ko ang buhok nito.