To Err Is To Human Novels & Stories

Napatingin siya rito. "Pero bakit? Paano kung malaki ang nagawa kong kasalanan? Halimbawa, masyadong... Masyadong mabigat para patawarin pa? M-makakaya mo pa ba akong patawarin?" Inakbayan naman siya ni Adi at hinalikan ang kaniyang ulo. "Everyone makes mistakes, but that doesn’t mean they have to pay for them the rest of their life. Sometimes good people make bad choices. It doesn’t mean they’re bad…it means they’re human."

mahinahong salita ni Gwen habang patuloy pa rin ang pag-iyak nito. “Huwag kang humingi ng paumanhin, kahit sino naman kapag nawalan ng mahal sa buhay ay ganoon ang mararamdaman. Katunayan hindi ko alam kung paano ko kayo matutulungan. Hindi na ibang tao sa akin si Tiyo malaki ang utang na loob ko sa kanya lalo na ngayong nalaman ko na hindi ninyo pala ako totoong kamag-anak,” malungkot na tugon ni Erik.

, hindi pa rin naman siya sumuko ngunit pinangunutan siya nito ng noo. “Nasasabi mo yan dahil magkaiba tayo ng mundo, sa mundo ko hindi ka mananalo kung hindi ka maninindak ng tao.”, turan ng binata at napatitig siya sa mga mata nito. Eric owns the most beautiful yet dangerous eyes, pero teka may guilt ba siyang nababasa sa mga mata nito?

"I'm sorry. But we're done." Mabilis akong pumasok sa loob ng kwarto at ni-lock iyon. Kasabay ng sunod-sunod niyang katok at pagmamakaawang buksan ko ang pintuan ay siya ring unti-unting pagkadurog ng puso ko. Napa-upo na lamang ako at niyakap ng mahigpit ang mga tuhod ko. Sa pagkakataong ito ay hinayaan ko ang sariling humagulgol ng malakas. "Baby, please open the door! I'm sorry! I'm really sorry!" rinig kong pagmamakaawa ni Erden sa labas. "I-I'm sorry, please open the door! Please... please I'm begging."

Ang isang maliit na pagkakamali o maling bigkas ay pwedeng maging sanhi ng kahihiyan. Pinaghandaan niya ito nang mabuti at ilang beses siyang nag-ensayo sa harap nina Nimrod. May tiwala siya sa sarili… pero hindi pa rin maiwasan ang kaba. Gayunpaman, pinanatili niya ang kanyang porma. Si Eris naman ay mas halatang kinakabahan kaysa sa kanya. “Sam, kapag nakalimutan mo ang linya mo mamaya, tumingin ka lang dito sa akin,” bulong ni Eris. “Naghanda ako ng teleprompter para sa iyo.”

"Really, Trix? She almost killed you for Pete's sake and still you don't accursed that d*mn f*cking woman?" Bumaba ang tingin ng babae. Hindi din niya maintindihan ang sarili ngunit alam niya na may pag-asa pa hangga't nabubuhay ang isang tao. Naniniwala siyang hindi lahat ng masama, habang buhay na magiging masamang tao. Hindi naman sila pinanganak na masama, sanhi lang ito ng hamon ng buhay kaya nadudungisan ang ugali ng isang tao. "Maybe, she made a very big mistake, Derrick. We're not God to decide if she's going to die or not. She's just human like us, no one is perfect."

“Hindi ba’t sa’yo naman talaga ang posisyong ‘yon? Tinanggap mo na ‘yon noong una.” “Alam ko, Mr. Gray. May prinsipyo pa rin naman ako. Basta na lang akong tinanggal sa kumpanya mo, tapos ngayon ay gusto mo akong bumalik na parang walang nangyari? Do you even know how your EMPLOYEES belittle me?” “Humihingi ako ng paumanhin dahil sa nangyari. The issue is indeed a company mistake. We’ll compensate you.”

At doon tuluyang nalusaw ang lahat ng pagkabahala niya. Naramdaman niya ang panginginig ng kaniyang mga tuhod kaya muli siyang naupo. "This is a human error, Trinity, and this happens at least once in every clinic. While I understand the fact that this incident is inevitable, hindi ko pa rin tinatakasan ang responsibilidad namin at ng clinic na ito sa malaking pagkakamaling nagawa namin. Ang staff na nagkamali sa labeling ay isa sa mga narito kanina sa office ko. It was the one who was crying. She was sorry for what happened."

“Pasensya ka na, Mena. Hindi ko napansin.” Ngumiti lang ako nang bahagya, pilit pinagaan ang sitwasyon kahit ramdam kong guilty siya. “It’s okay, Rona. Human error. Lahat naman tayo napapagod… lalo na kung puyat ka. Next time double-check lang, para hindi magka-aberya kay Sir.” Kita kong tumango siya, pero hindi pa rin mawala ang lungkot sa mga mata niya.

Maliit na human error. Pero sapat. — Sa sistema na naka-base sa perfect execution— kahit isang segundo ng pagdududa— ay pagkasira. — Sa gitna, huminga nang mabigat ang lalaki. “You’re creating instability,” sabi niya. — Bahagyang ngumiti si Elena. “No.” Isang hakbang pasulong. “We’re revealing it.” — Tahimik. Mabigat. At sa unang pagkakataon—