Traditional Korean House 소설 & 이야기

sagot nito. "Ganoon ho ba?" Tumangu-tango siya habang nakikinig sa kwento ng driver. Ilang sandali pa ay natatanaw na niya ang ancestral house ng kaibigan. Kung titingnan mo ito sa malayuan ay mukha itong hunted house dahil sa design at itsura nito dala ng kalumaan. It was an old wooden house na napapaligiran ng mga nagtataasang puno ng acacia at balete. Ang mga bintana ay gawa pa sa capiz. Malaki iyon at napakaganda kahit na makaluma.

Nilalabas na ni Karuiq ang mga gamit namin kaya naman lumapit ako sakaniya para tumulong. “Dalawang bagahe lang naman ito, sumunod ka na lang sa akin so that you can take your rest.” habang hawak-hawak ang dalawang bagahe na dala namin ay naglakad ito papunta sa isang bahay na nakatayo sa malawak na lupain. The house was built using wood at iyong parang tambo na hindi ko alam ang tawag. Pagpasok sa loob ay malinis at organize ang mga gamit.

Walang gaanong gamit kaya maluwag tingnan kahit hindi naman kalakihan. Traditional wood house ang interior ng buong bahay at pakiramdam n'ya ay nasa gitna s'ya ng gubat nakatira kung saan ay kasama n'ya ang mga malalaking lobo, mga usa at iba pang mga wild animals sa jungle. "H-How? I mean, how did you come up with this kind of house?" tanong n'ya sa lalaki na nakangiti habang nakatingin sa kan'ya.

pahayag ni Razyl at huminto sa isang bahay na gawa sa kahoy. The house was made of coconut tree wood, nilagyan lang yata ng pampakulay para mukhang masigla tingnan. May hagdanan na gawa sa trosong nilagari para sa entrance yata ng balkonaheng gawa rin naman sa kawayan. The window was like the traditional capiz shell style windows, pero mas luma tingnan ito. Maliit lamang ang bahay na iyon na may silong. May aso at mga manok pang nakatambay sa ilalim ng bahay.

“Salamat po.” Pumasok siya at noon lang niya napagtanto kung bakit hindi niya makita mula sa labas ng bakod ang bahay. Ilang metro ang layo ng kinatitirikan ng bahay mula sa gate. At kahit may kalayuan pa siya, kitang-kita niya kung gaano kaganda ang bahay na iyon. Kakaiba ang architectural design kumpara sa usual na nakikitang design ng isang bahay. The house design was like an origami. A rectangular house that divided into she didn’t know how many parts that was transformed into different shapes. Triangle shape ang building na nakapaharap sa entrance gate, hexagon naman ang nasa sa back left side, at square ang nasa kanan.

Mabagal at maingat ang kanyang bawat hakbang, na para bang sinasadya niyang ipakita na siya ang may kontrol sa sitwasyon. Habang lumalapit siya, doon ko tuluyang nasuri ang kanyang tirahan. Hindi gaano kalaki ang bahay ng mayor, sakto lang para sa isang pamilya, ngunit may dignidad at bigat na dala ang itsura nito. Isa itong ancestral house na yari sa matibay na kahoy at bato. Sa bawat sulok ay may antigong disenyo, mula sa mga ukit ng bintana hanggang sa mabibigat na kahoy ng pintuan. Ang mga haligi ay tila nagkukuwento ng ilang henerasyon na nagdaan, at ang paligid ay may halong amoy ng lumang kahoy na nananatili kahit sa bukas na hangin.

Siyang namang pagkalam ng sikmura ko. I stand up and look for slippers na nakahanda sa baba ng kama. "Gio?" I called out his name pero walang sumagot. Instead I heard noises from the back of the house. Speaking of the house. It was just a simple kubo house made of bamboo but it's not small nor big. I think there are 3 rooms and a toilet plus kitchen. I bet it's expensive. Nagtungo ako sa likod and saw him grilling fish.

Pumasok narin ako. The house is made of wood. I mean, yung structure ng bahay ay gawa talaga trunks ng puno. This type of house is commonly used by Americans. Lahat ng gamit sa loob ay gawa sa kahoy. May chandelier naman na gawa din sa kahoy na babagay talaga sa bahay.

My eyes immediately drifted to Earl's stoic face before leaving the kitchen. I smiled as I sat in our hut. Gawa ito sa kahoy at yero. Hindi ito katulad ng mga tradisyonal na kubo na gawa sa kawayan at palaspas. Tanaw mula rito ang tabing bukid. Sa 'di kalayuan, marami ng mga bahay ang matayog na nakatayo. I still find it peaceful here lalo na kapag sobrang lalim na ng aking iniisip.

Ang makikitid na daan at tradisyonal na bahay ay nagbigay sa akin ng pakiramdam na tila nasa ibang mundo ako. “Mommy, are people living here?” tanong ni Everisha habang tinitingnan ang mga bahay. “Yes, baby,” sagot ko. “These are traditional Korean houses called hanok. They’re very special.” Habang naglalakad, bumili kami ng mga souvenirs mula sa maliliit na tindahan sa paligid. Si Everett ay kumuha ng handcrafted wooden chopsticks, samantalang si Everisha naman ay namili ng mga cute na keychains na hugis hanbok.