Tragedy In Tagalog Novels & Stories

paghingi n'ya ng tawad sa dalaga. Tipid itong ngumiti habang hilam sa luha ang mga mata na nakatingala sa kan'ya. "I-I'ts ok, Red! I understand! Naintindihan ko ang lahat at patawarin mo ako, dahil sa akin ay nalagay sa panganib ang buhay mo. Nang dahil sa akin ay hindi ka nakasama sa mga kasama mo at naiwan sa lugar na iyon. Muntik ka pang napahamak ng dahil sa akin," naiiyak na paghingi nito ng paumanhin. Hinaplos n'ya ang pisngi nito at gamit ang kan'yang mga daliri ay pinahid n'ya ang mga luha na sunod-sunod na nagbagsakan.

Kumusta po kayo,Aling Maria? Mukang tumanda po kayo ng husto?'' Tanong ni Benjie sa magalang na salita. "Naku, Hijo,, Sa hirap ba naman ng buhay rito sa probensiya,eeh" Talagang tatanda ang tao."Hito nga at naghihirap parin kami hanggang ngayon.Tulad parin kami ng dati,isang kayud isang tuka. Kung wala pang padala si Rheana ay nagtitiis ako sa paglalabada,para lang mairaos ang isang araw namin.

sabi ko sa kaniya. "Sasama ako," sabi niya "What?" Napatayo ako sa sinabi niya. Maya-maya mabilis na tumayo siya. "sasamahan kita," sabi niya pa. Mabilis kaming nag-ayos bago pumunta sa pingangyarihan ng aksidente. **** "I really disappointed, Lauren! How did come that one of plane of Carniva is crashed?" galit na sambit ni Dad habang masamang nakatingin sa sakin.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

Pilit na nagpupumiglas si Kuya at pilit ko rin s'yang niyayapos para hindi s'ya makuha nung mga lalaki. "ARHG!" isang malakas na sigaw ang pinakawalan nu’ng lalaki at sa isang iglap lang ay nawala na silang lahat kasama ang katawan ni Kuya Devrash. Namalayan ko na lang na nag-iisa na lang ako sa loob ng kotse. Napalingon ako sa paligid, sobrang dilim at nakakatakot. Mas lalo akong napaiyak at napahawak sa kamay kong ngayon ay may tumutulo ng dugo. "Mommy! Daddy! Kuya!"

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Sambit ni Grethel May isang lagusan silang pinuntahan at mabilis silang nakapunta sa opisina. Pagkalabas nila sa lagusan ay bigla silang sinalubong ng itim na apoy ni Rhei. “MAG-INGAT KA NAMAN” bulyaw ni Grethel, kung wala silang barrier ay malamang patay na silang dalawa ni Dane. Nakita ni Dhirma ang kalagayan ni Dane, halos nag aagaw buhay na ito. “Bakit mo sinasagad ang sarili mo Dane?”

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.

PROLOGUE "Mama! Ayokong maiwan dito!" sigaw ko kay Mama habang lahat ng tao ay nagpa-panic na sa nangyayari. Ang bagay na hindi ko inaasahang magkakatotoo, Ay talagang mangyayari nga. Ang mga zombies ay nag-eexist.

sabi niya pa na napakibit ng balikat. “Namatay ang Tito mo dahil sa pagmamahal na ‘yan at noong pinuntahan ako ni Dina? Hindi ko maiwasang maluha habang pinagmamasdan siya. Mahal na mahal niya pala talaga ang Tito mo at dahil sa mga kagagahan ko, silang dalawa ang nagbayad. Ang Mama’t Papa mo naman, ang sabi ng mga kapitbahay niyo, pinasunog daw ang lugar ngunit wala namang pruweba. Hindi ko maiwasang sisihin ang sarili ko dahil do’n,” sabi niya na napatulo na ang luha.