Tula Tungkol Sa Sarili Novels & Stories

Nasa park lamang sila at– ‘Ano ba ‘yan. Hindi ka pa rin tumitigil sa kaiisip, self. Pinahihirapan mo lang talaga ang sarili mo. Life isn't perfect at mas lalong hindi gaya ng sa fairytales na nababasa mo. May mga bagay talaga na hindi natin kontrolado at mas lalong hindi natin inaasahan.’

“Pansamantala. Isang babaeng pinulot niya kasi… nandiyan ako nung kailangan niya.” Mas masakit pala kapag ikaw na mismo ang nagsasabi sa sarili mo ng mga bagay na kinatatakutan mong marinig mula sa iba. Tinakpan ko ang mukha ko. Hindi ko namalayang yakap-yakap ko na ang sarili ko, parang bata. “Hindi ako espesyal,” iyak ko. “Hindi ako katulad nila. Hindi ako pinanganak sa mundo ng kristal at kapangyarihan.”

Ako ang nasa kanyang puso at nasa kanyang bisig. Minsan ay napapangiti ako sa sarili ko: Sino nga ba ang tatanggi sa isang Christopher? Gwapo, mayaman, makapangyarihan… at higit sa lahat, alam niya kung paano ako pasayahin nang lubusan. Syempre, hindi ko ikinukuwento sa iba ang mga ginagawa namin nang mag‑isa. Mahalaga pa rin ang aming dangal at paggalang sa sarili. Ang mga sandaling iyon ay para lang sa aming dalawa — at sapat na iyon upang mapuno ang aking mundo.

Sa mangyayari na pinangungunahan agad ng utak ko kahit mukhang malabo. “Pwede po bang tigilan niyo na ito Sir Raffy?" sabi ko, mahina. “Itigil? Ang alin?" para pa siya nagbibiro sa kanyang sagot. May pagkapilosopo itong mas idinikit ang sarili sa akin. Pangingilabot at panghihina ng mga tuhod ang sumunod na bumalot sa buo kong katawan. Hindi ako makahinga ng maayos at pangangapos ng hininga ang patuloy at hindi mawala sa akin.

Kung gaano na siya kasaya? Nakikita ko na naman ang sarili ko noon. Lugmok at wasak. At hindi alam kung paano aahon? Siguro nga baka umasa lang ako ng sobra. Baka dahil masyado kong tinaasan ang hopes ko na baka sa huli, pwede pa. Ngayon hindi ko na alam. Hindi ko na alam kung paano pa mag uumpisa talaga. Napapangiti na lamang ako ng mapakla sa aking sarili. Baka ito na talaga ang kapalaran ko. Haha.

Masasabi kong Doctor nga ang gumawa dahil sa ayos ng pagkakatali nito. Napabuntong hininga na lamang ako bago maingat na nahiga sa kama ko. Hindi namalayan na may lagnat na pala ako kung hindi niya sinabi. Gano'n ko na ba hindi nabibigyang pansin ang sarili ko? Panahon na ba para bigyang halaga ang sarili ko at balewalain ang mga taong hindi ako kayang pahalagahan? Self-love? How? Kung palagi na lamang ibang tao ang iniisip ko? Paano ba mahalin muna ang sarili? Mawalan ng pakialam sa paligid? Tss.

Agad kong sinampal ang sarili ko. S***a! Anong pinaggagawa ko sa buhay ko? Gusto ko na bang mamatay nang maaga? Bakit sa lahat ng ikukwento ko ay iyon pa? Napangiwi ako sa sobrang kahihiyan sa sarili ay patuloy na pinupukol ang ulo ko. "Bwisit ka talaga kahit kailan, Lola! Pahamak ka!"

sita ko sa sarili ko. Napatingin ako sa tuhod ko, masakit ito. Ito ang napala ko, may gasgas at sugat tuloy ang tuhod ko, dagdag peklat sa balat ko. Tumulo na ang pulang likido sa binti ko kaya agad kong kinuha ang panyo ko para itali sa tuhod kong may sugat. "Ayan kasi, hindi tumitingin sa dinaraanan. Napasubsob sa sahig, tuloy ang abot mong lampa ka!" inis na sita ko sa sarili ko.

Dahil saka ko lang napagtanto na tanging sarili ko lang din pala ang karamay ko sa lahat ng kabiguan ko sa buhay. Ngayon, masisi ko ba ang sarili ko kung maging bato ang puso ko?” Mula sa salamin ng bintana nang sasakyan ay kita ko kung paano na maglandas ang mga luha sa magkabilang pisngi ko. Isang malungkot na ngiti ng sumilay sa aking mga labi ng makita ko ang sarili ko. Ang gasa sa aking mukha ang siyang patunay kung paano akong magsumikap sa buhay. Dahil hanggang ngayon ay pinipilit ko pa ring ibangon ang kumpanya ng aking mga magulang kahit na fifty, fifty na ang labanan.

sabi ni Fatima kaya sinamaan ko siya ng tingin. "Lasing nga ako! wala ako sa sarili! at hindi ko rin yun nakilala," sabi ko. Umiling iling siya sa akin parang desmayado kaya ngumuso ako dahil alam ako rin naman na mali pero wala na akong magagawa, it's part of my life now. "Alagaan mo ang sarili mo Andrea," sabi niya ng seryoso kaya tumango ako. "Yun lang naman eh!" sabi ko habang ngumuso.