Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Sarili

My best friend Tangi knows everything. Kung paano ako nag suffer. Nakabangon ako ulit, nagsimula akong ituon ang atensyon ko sa ibang bagay. Doon na ako nagtayo ng iba't-ibang mga negosyo. Inabala ko ang sarili ko. But my dream still keeps on haunting me. Nakikita ko pa rin ang sarili ko sa mga billboards, sa mga magazines. And everytime I see myself in it, I feel a strong urge to come back.

Kailangan ko na magpahinga. "Tama," bulong ko sa sarili ko. Tumayo ako ng tuwid. Kinuha ko ang sarili kong tuwalya sa gilid at nang magu-umpisa na akong maghubad. Kusa na lang ako napatigil ng makita ko ang gitnang parte kong basa. Nahintatakutan ko itong tinitigan. A-Ano ito??? Itutuloy... TGWTG

malamig kong sagot, at nag-iwas na naman ng tingin sa kanya. “Hindi nawala, kasi kinimkim mo. Subukan mong ilabas. Subukan mong mag-share!; subukan mong tanggapin ang sarili mo, para tuluyang maghilum ang sugat sa puso mo.” Umiling-iling ako. “Paano ko naman matatanggap ang sarili ko? Hindi nga ako tanggap ng ibang tao; ng kuya ko?"

sabi ko sa sarili (Arjay: haist otor napaparami ata talk to myself ko dito. Otor: sorry monologue lover ka kasi baliw") Ng matapos nito pirmahan ang mga papel ay ka agd kung kinuha ito sa kanya.

"Para kang mas matanda sa akin. Nagpapasya ka ba na i-friend-zone ako? Huwag mong sabihin na mabait ako. Hindi ako mabait. Ako ang pinakamasamang tao. Babaero ako at hindi ako maaasahan. Maliban sa alam ko kung paano magluto at maging gwapo, wala na akong iba pang alam. Ang negosyo ng pamilya ay ang pagsusumikap ng aking mga magulang noong bata pa sila kaya wala itong kinalaman sa akin. " Ito ang kauna-unahang pagkakataon na narinig ni Tiffany ang isang tao na minamaliit ang kanyang sarili katulad nito. Para niyang ibinababa ang kanyang sarili, ngunit kumakanta siya ng mga papuri tungkol sa kanyang sarili. Iniwas niya ang kanyang ulo habang tumatawa hanggang sa magmukha siyang demure.

"Ni hindi nga yata marunong ngumiti nang matino 'yon." Napatawa na naman ako sa sarili kong reklamo. "Saka ang hirap mabuhay sa mundong puro masusungit ang tao..." Huminto ako sandali bago mapailing. "Ay, bahay pala. Hindi mundo." Napakagat ako sa labi upang pigilan ang sariling matawa. Talagang wala na akong matinong kausap. Patuloy akong nagdidilig habang kinakausap ang sarili ko. Kung may ibang taong makakakita sa akin sa mga sandaling iyon, malamang ay iisipin nilang may sariling mundo ako.

turan ko sa aking sarili. Tiningnan ko ang sarili ko sa harap ng salamin. Sadyang napakaamo nga ng aking mukha at hindi mababakas sa kutis ng mukha ko ang kalupitan ng aking ama. Ngunit kung ibaba ang tingin sa aking katawan ay masisilayan ang tunay na dilim sa loob ng bahay ng mga Silva.

Tila pagod ang kanyang buong katawan, bumabangon lamang sya upang kumain ngunit pagkatapos ay hihiga ulit. Although her heart was deeply broken, there's nothing she could do but continue her life and live it to the fullest. “Alam mo self, maganda ka! Matalino, di ka lang katangkaran pero maganda ka!” Puri nito sa sarili. “Taena! Nagse-self love na'ko!” biro nitong muli sa sarili. Sa isip nito’y nais na nyang baguhin ang sarili nya habang nag-susulat ng nais nitong gawin ay biglang tumunog ang kanyang tiyan.

Sige Jenna, tulala pa more, pinapahiya mo na yung sarili mo. "Uhm.. no. Go ahead, kunin mo lang." Sabi ko. Ano ba Jenna?! Pinapahiya mo talaga yung sarili mo, kaliit-liit na bagay nilalagyan mo agad ng malisya. Hindi ba pwedeng hindi sinadya yung pagbangga? Tapos tulala pa! Tapusin mo na nga yung pagkain mo tapos hubarin mo na yung sapatos mo, nakakangalay sa paa.

pagtataray niya. Bumuntong-hininga ako. "Siguro... nakapagfocus ka sa pag-aaral mo. Kahit papaano, hindi sa'kin umikot ang mundo mo. Then ako, nakapagfocus sa sarili kong career. I built again myself. I fixed myself without you helping me. Maybe you were guiding me secretly but I learned how to stand again alone," huminga ako nang malalim at uminom muna ng wine habang siya ay nakatingin lang sa'kin. "That six years, Lino, it helped us to be us again. Minsan kasi, nawawala na natin ang sarili natin dahil sa sobrang pagmamahal sa isang tao at dahil sa sobrang sakit. But you know what, we need to find ourselves first, to know who we are, to love ourselves before loving someone. Kasi mahirap mag