Turn A Blind Eye Novels & Stories

Gusto ko na lang siyang takbuhin at yakapin ng mahigpit. Nanlabo ang mga paningin ko pero kitang-kita ko ang sakit sa mga mata ni Joe habang nakatingin sa amin even if his eyes are blurry I can still feel the pain in it. Lumagpas ang tingin niya sa likuran at pansin ko na ang panginginig ng balikat niya. Hindi ko namalayan na nakababa na din pala ang anak namin na ngayon ay tumabi na sa akin. Dinig ko ang mahinang tawa ni Bella habang nakatingin sa ama niya pero si Joe ay halos di ko na makita ang mga mata dahil puno na ito ng mga luha.

Nabitawan ko na lang bigla ang brown envelop na hawak ko at napatakip ako ng aking bibig gamit ang sarili kong mga kamay. Tumulo na lang bigla ang mga luha sa aking mga mata at mabilis na nilingunan ang lalaking nakasalubong ko kanina. Pinagmamasdan ko siya mula ulo hanggang paa at pabalik. Tila may problema ito sa paningin at pakapa-kapa siya sa kaniyang madaraan, gamit ang blind stick niya. Hindi man siya nakaharap sa akin ngayon o kahit nakatakip pa ang kaniyang mga mata gamit black eye sunglasses ay alam na alam ko kung sino ang lalaking iyon.

Tanong niya nang mainip sa nakakabaliw, matagal na katahimikan. Bigla siyang nasilaw sa malakas na liwanag nang spotlight ng may pabiglang humatak ng blindfold na nakatakip sa kanyang mga mata. Wala siyang makita sa tindi ng liwanag na sumisilaw sa mga mata niya.

Naramdaman ni Blind Bear na medyo pamilyar ang lalaking nakaupo sa di kalayuan na para bang nakita niya ito sa ibang lugar. Dahil short-sighted si Blind Bear, hindi niya ito makita nang malinaw kapag nasa malayo ito. Kaya naman, ang kanyang curiousity ang nagtulak sa kanya upang mas mabilis na pumunta sa harapan at makita ito nang malinaw. Nang sa wakas ay sampung metro na ang layo, nakita na niya ang tunay na anyo ng tao, ngunit natigilan din siya.

Na para bang sa isang iglap ay guguho ang mundo ng taong ito kung hindi imumulat ni Blair ang kaniyang mga mata. ‘Wait. Is this Roman calling for me?’ Kahit kailan, hindi pa narinig ni Blair na sumigaw ng ganito si Roman. Ngayon lang niya ito narinig na parang takot na takot. Ilang sandali pa, sinubukan na niyang imulat ang mga mata. Mahirap, pero ginawa niya ang makakayang maibukas ang mga ito. Waring lumulutang ang paligid, kasabay ng lasang bakal ng

Lalo naman siguro ang gagong ito. Hindi ko siya tiningnan at nanatili sa labas ng bintana ang mata ko. Bahala ng magka-stiff neck, huwag lang makita ang pagmumukha niya nang ganito dahil baka hindi ako makapagpigil at bigyan ko ng black eye.

Itinaas nito ang isang blindfold. “Pero…” Tumingin sya sa mukha nito. “Baka madapa ako ha!” napasabi na lang nya ng ngumiti ito sa kanya. “Don’t worry, andito ako para alalayan ka.” Tuluyan na nito nilagay sa mata nya ang blindfold at inalalayan sya habang lumalakad sila. Naramdaman na lang nya ang buhangin sa mga paa nya, mukhang dinala sya nito sa dalampasigan.

Besides, hindi sana kami hahantong sa ganito kung ordinaryong tao lang sila. Biglang tinanggal ng isang lalaki ang blindfold ko. Naging malabo ang paningin ko dahil sa tagal na pagkakatakip sa mata ko. Pinilit kong aninagan ang mga taong nakaupo sa magarang upuan na nasa harapan ko.

“Remind, what?” “To be very careful… I told you, I’m a friend. Just a friendly reminder, sweetheart…” Naglakad siya papunta sa gilid ko at saka hinawakan ang balikat ko. “Keep your eyes open and don’t close your eyes. The real enemy might be in your sight. Don’t blink because the blade might point in your throat with just a click without you noticing.” Tumingin ako sa kaniya dahilan upang magtama ang paningin naming dalawa. Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko sa bawat sigundong pumapatak.

At lalong nagtumindi iyon nang magsimula ang binata na lagyan ng pattern ang sumunod nitong pananalasa sa kanya. Noon nagsimulang maging blurred ang vision ni Jade. Kaya muli ay mabilis niyang muling ipinikit ang kanyang mga mata kahit pa gusto niyang nakikita ang tila maliliit na apoy sa mga bintana ng kaluluwa nito.