Turn A Blind Eye Novels & Stories

Kadalaan ang ganitong temporary blindness ay tatagal lamang ng 1week or pinakamatagal na ang isang buwan pero kung ang pasyente ay nakakaranas ng stress emotionally at paulit ulit ang traumatic experience ay nagiging pabalik balik iyon. Yun ang paliwanang sa kanya ng doctor kung bakit madalas ay nangkaka silhouette ang paningin niya at minsan ay lilinaw ng mga halos 10 seconds lang tapos ay babalik ulit sa Kadiliman. May iniinom siyang gamot at may iniinject sa kanya kada two-week ang kanyang doctor pero ayon pa nga sa kanyang doctor kailangan ding gamutin ni Anthony ang kanyang trauma para maiwasan ang stress at ang pag ba block ng dugo ng kanyang optic nerve.

"Hija, alam mo na siguro ang kalagayan ng anak namin. Bulag si Audric. May bumulag sa kaniyang mata ilang araw bago ang kaniyang nalalapit na kasal kay Ivony. Ang sabi ng opthalmologist na tumingin sa mata ni Audric, severely damaged ang kaniyang dalawang cornea. Eye transplant ang pwedeng gawin para muling magbalik ang kaniyang paningin and I'm working it now. Mabilis lang ang lahat lalo na 'pag pera ang usapan. Sa ngayon, ikaw muna ang bahala sa anak namin. Alam kong ikaw lang ang kayang magpapakalma kay Audric. Manatili ka sa tabi niya hanggang sa magbalik sa normal ang lahat." "M-maging normal ang lahat?" Parang may kung anong bumikig sa kaniyang lalamunan sa narinig. "Maging normal ang

daing ko nang mahawakan ko ang sariling sugat. Tumingala ako at tinaas ang suot kong T-shirt para hindi malagyan ng dugo. Pinikit ko ang mga mata ko hanggang sa lamunin ako ng antok. Hindi pa ako tuluyang lamunin ng antok nang may narinig akong pumasok. Gusto kong idilat ang mga mata ko kaso hindi ko magawa. “Sh*t, cover your eyes first.” Kay Blue ang boses na ’to. Gusto ko siyang tingnan pero hindi ko magawang buksan ang mga mata ko. May nagtakip ng tiyan ko.

"E, saan pala tayo pupunta?" Hindi sya sumagot. Ipinikit ko nalang ang mata ko para makaidlip kahit saglit lang. Naramdaman ko ang pag tigil ng sasakyan kaya nag mulat na ako ng mata. Akmang lalabas na ako ng pigilan nya ako. "Blindfold," ipinakita nya sakin 'to at humingi ng permission na ipiring sa mata ko. "Aalalayan naman kita," sabi pa nya.

Matagal ang titigan namin hanggang siya ang unang bumitaw at tumingin sa ibang dereksyon. Napansin kong namula ang mga mata nito pero hindi ko na masyadong nakita dahil tumayo ito at tumalikod. Pinapanood ko ito habang may kinuha sa ibabaw ng mesa. At napagtanto kong ang red na blind fold iyun.

Hindi ko lubos maisip na may taong itatapon ang sariling malinaw na paningin para lamang sa isang pagpapanggap. Muli siyang natawa, isang tawang may pait. “Because if they find out that I can see, they will harm me and make me blind permanently.” Napatigil ako. Ang lamig ng kanyang boses ay tila dumaan sa aking gulugod.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

sersyoso niyang sambit habang diretsong nakatingin sa mga mata ko. I bit my lower lip as I turn my gaze back at the document in my hand. Maraming magbabago sa oras na pumayag ako rito, maraming magagalit, ngunit kung para kay Blake at sa kumpanya nito, I'm willing to take the risks and take care if his legacy for the mean time.

I’m not that dumb to call them para lang ipahamak ang kapatid ko. Inihilig ko ang ulo ko sa bintana ng kotse niya. Yeah, hindi ako unconcious o nakagapos at nakatali o ano pa man. Siguradong-sigurado talaga siyang hindi ko susubukang tumakas. Which he got it right. A person blinded with pain and anger can do everything. At ayaw kong umabot pa sa puntong masaktan niya ang kapatid ko. I don’t want her harmed or anything. Hindi ko kakayanin iyon kaya mas pipiliin kong ako ang masaktan o ‘di kaya ay mapahamak kaysa siya.

Ilang beses kong ikinurap ang aking mga mata kasabay ang sunod-sunod na malalalim na paglunok habang hindi makapaniwalang natulala sa kawalan. I tried to come back to my senses but all I could ever do is to watch the polices on how would they arrest Blaze and his companions. Kusang nabitawan ko ang baril na hawak matapos masitindigan ng aking mga balahibo. Ramdam kong binitawan na rin ni Waylen ang kamay ko tsaka mahigpit na mahigpit akong niyakap na para bang sa pamamagitan noon ay matatauhan ako.