Twenty Eight Novels & Stories

Busy ang iba sa kanya-kanya nilang ginagawa. Ang weird ng lalaking kasama ko. “Iyung iba gusto magka-anak kapag nasa twnety-five years old na. Iyon ‘yung normalized na edad na sinasabi nila. Dapat nga twenty-eight pataas para sureball na nasa gitna lang. At saka, huwag ka masyadong maniwala sa sinasabi ng ibang tao sa’yo. Ang dali mo pa naman i-convinced at mapaniwala. Set your own standards and values.” Mahabang litanya niya.

“Patay na si Ate Eve, Kuya.” Alam ko. Araw-araw ko iyong alam at pinapaalala sa sarili ko. “Matagal na siyang patay,” dagdag niya. “Pero buhay pa si Heaven.” “Tigilan mo na ang pagbanggit kay Eve,” sabi ko. “She’s twenty-two,” pagpapatuloy niya. “Graduating. May pangarap. May pamilya.” “Hindi ko siya pinilit maging escort,” sagot ko. “She agreed.”

“Sa ngayon, matanda ka na.” “I’m just twenty eight and you’re twenty nine, we’re not old yet,” umirap siya. “My age is still in the calendar.” Ngumiwi ako. “Joke lang naman,” s’yempre bata pa kami kahit na may tatlo na kaming anak at soon nagiging apat na. Ang lalaking ’to ay ayaw yata tumanda. Isinandal ko ang ulo sa balikat niya. “Ayaw mong tumanda kahit kasama mo ako?”

Muling sambit nito. Pagkatapos kong malaman iyon, hindi na ako muling nagsalita pa. Ang sama-sama ng loob ko ngayon. Twenty two years old na ako pero para parin akong bata para sa kanila, paano ako mag ggrow nito? Hays.

Kaya naman tiningnan ko pa ang petsa ng kapanganakan nito at kung kailan ito nawala habang palihim na kinakalkula ang edad nito. Twenty one years old ito nung nawala. She died eight years ago. Ibig sabihin, kung nabubuhay lang ito ngayon ay twenty nine years old na sana ito. Ako naman ay twenty three years old na ngayon kaya mas matanda ito sa 'kin ng anim na taon.

Nanlaki ang mata ko sa halagang nai-bid niya. "Okay! One Billion for the number 28. Is there anybody who will high the bid?" Tanong ng M.C sa masiglang boses at nilibot nito ang paningin na tila naghahanap pa pero sa isip ko na sana wala na para matapos kaagad. "Five Billion!" Umirap ako dahil sa buwesit na lalaking 345 ang number. At tiningnan ko ito, magkaaway ba ang mga 'to? Kung makatingin kasi kay number 28, nakapaskil sa mukha nito ang nakaka-lokong ngiti na parang nang-iinis.

Changes" daw ang ibig sabihin nu'n. Kung minsan nga lang parang ang weird niya." "Ganu'n talaga medyo bata pa kasi, ilang taon lang ba siya ngayon?" Tanong nito. "Magtutwenty two na nga pala siya this coming March, Papa." Bigla niyang naalala malapit-lapit na rin pala ang kaarawan nito. "Kung kailan lang pala siya lumagpas sa pagkateen-ager. Magugustuhan naman kaya niya dito sa atin?" Bigla nitong naitanong.

Parang mali yata dahil tinawanan niya iyon. "Feel ko... uhm... twenty eight?" hula ni Franz at niyugoyog ang braso ko nang makita ang reaksyon ni senyorito. Tumango-tango siya at ngumiti. Tama si Franz?! "Feel ko rin twenty eight!" panggagaya ni JP sasagot ng kaibigan. "Hoy, ibahin mo! Wala kang originality!" reklamo naman ni Franz at napanguso.

waring nang-iinis na pahayag nito. Pinamulahan siya ng mukha. Tinitigan niya ito nang masama. “Bakit, twenty-four pa lang naman ako, ah? At saka hindi ako nagmamadali.” “Oo nga, twenty-four ka pa lang. Kaso sa edad mong `yan, wala ka pang nagiging boyfriend. Okay lang sana kung mayroon kahit isa man lang,” anito at sinulyapan siya nang nakakaloko. “Kaya’t palatandaan na `yan na magiging old maid ka.”

Sumimangot ito saakin. "Oh, I'm sorry! Twenty eight ka palang ba? Hindi kasi halata.." Natatawa kong sinabi. "Tss.. nag salita ang hindi Twenty seven!" he teasing me back. "Hoy! Echeverri, twenty five palang ako noh! Anong akala mo saakin?!" Pinandilatan ko ito ng mata. "Sabi mo eh," he then shrugged his shoulder.