Unfortunate In Tagalog Novels & Stories

Buti nalang natakpan ko agad ang bunganga ko, baka sa kanya ko pa nabuga iyon, nakakahiya. "I'm sorry. Nagulat ka ata." Ani nito sabay offer ng hawak niyang panyo sa akin. Nang hindi ko kinuha iyon dahil busy ako sa pag-ubo ay lumapit siya sa akin para siya mismo ang magpunas sa'kin. "T-thank you." Ani ko ng makalma ko na ang sarili ko. "Sorry talaga. My fault. Nagulat ata kita sa sudden confession ko." Natatawang ani niya.

"Hope, I invited you here. Hindi kita p'wedeng pauwiin mag-isa." "OA much, best friend. Teka, papaalam lang ako kina tito at tita. Don't worry, I'll find my way out." "Hope!" Protesta nito pero wala ring nagawa. Safe sa San Gabriel kahit maglakad ka mag-isa sa gitna ng kalaliman ng gabi. Sa multo ka lang siguro matatakot kung matatakutin ka. Pero so far, wala namang kwento ng ghost sightings sa bayan nila.

Nasaan si Manang Letty? “Umalis na ang isa nilang katulong limang taon na ang nakakaraan dahil may sakit sa puso. Ang pumalit ay ang pamangkin nitong dalaga na galing probinsiya na wala pa ngang bente anyos. Sa pagkakaalam ko ay parang si Roberto ang naunang nagpakita ng motibo sa katulong. Binigyan ng pera at ng kung ano anong regalo ang katulong. Dahil bata pa ay nasilaw sa salapi ang katulong kaya pinatulan si Roberto. Lagi silang patagong nagtatalik sa veranda sa gabi kapag tulog na ang lahat. Isang beses ay nagising si Carmina na wala sa tabi ang asawa. Nagtaka eto kaya hinanap sa ibang kwarto at sa baba ng kanilang bahay. Nang umakyat ulit eto sa taas ay nakarinig eto ng mga ungol gali

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

Can’t we be friends without any malice? I was saved when our teacher for Trends arrived. Nagkagulo ang mga kaklase kong hindi naka-upo sa tamang upuan, kabilang na ang dalawa kong kaibigan. After I won the national competition, nagcelebrate kami sa bahay kahit na late na ako dumating ay inantay pa rin nila ako. I remember going home that night tired but when I saw my whole family waiting for me, parang biglang nawala. Parang may handaan sa amin kahit gabi na.

"Alam mo ba kung anong sabi niya nang makita n'ya ang mukhang 'to? Luke ang sabi niya, 'Do I know you?' Do I know you! Na para bang hindi niya ako hinalik-halikan dati nung lasing ako—Luke, sinasabi ko sa 'yo ang kapal ng mukha ng gagong 'yon!" 'Pang-ilang beses na ba niya 'yang sinabi?' Nag-iwas ng tingin si Luke at sinabi, "'Di ba't maganda 'yon? Nakalimutan na niya 'yong nangyari. P'wede na kayong umarte na para bang 'di nangyari 'yon." "Luke, hindi sagot sa problema ang paglimot. How about, mag-sorry siya sa akin tapos mag-friends na kami ulit?"

Utal na tanong ko; hirap pa din sa pagsasalita, ramdam ang kirot sa pagitan nang aking panga. " Naaksidente ka, hija. At napakatapang mo, nagawa mong laban ang kamatayan" ngiti pang Sabi nito na hindi tinatanggap nang isip ko. Naguguluhan ako sa mga sinasabi nito. " Natural lamang na maguluhan ka sa mga sinasabi ko, dalawang buwan ka ding nawalan ng malay." " N-nasaan po b-ba ako? A-anong nangy-yari sa a-akin? B-bakit ako n-nandito? A-anong aksidente?" Naguguluhang tanong ko.

Medyo tagilid siya dun dahil totoo yun. "Sorry naman no. Ayaw ko lang talaga na ini-ismol ako. Pareha tayo ng kinatatayuan at hinihingang hangin. Napaka unfair naman ata at mag diyos-diyosan ka. Tsaka marami ka lang pera. Pag namatay ka, hindi mo madadala yan." Litanya niya. Amuse na amuse ang binata sa pinagsasabi niya. "Buti nalang at allergic ako sa dumi. Kung hindi baka may asawa na ako ngayon. Hindi mo sana makikilala ang gwapong tulad ko."

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

Kaya sinamantala ko ang pagkakataon na iyon para kausapin siya. “Uhm, about what happened last night, I’m sorry. Nalaman ko kay mom na napagsabihan ka niya—” “I don't need your opinion,” saad nito ng putulin ang sinasabi ko. Napapikit ako at napabuntonghininga saka nagkibitbalikat. Bumalik ako sa pagkakaupo at hiindi na nakipagtalo pa dahil useless lang iyon.