Unfortunate In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Nakakagutom. "Kumain po kayo ng madami, pasasalamat po namin ito sa pagpunta ninyo at pagtanggap sa kapatid at pinsan namin." Nakalimutan ko ang pangalan niya, pero kapatid siya ni Matt kung hindi ako nagkakamali. "We're really glad po that you came to their pinning. Kahit kasi nandidito kami ay iba pa din kung may magulang, and you stand as their mother today. Thank you so much po." The other girl said.

“Kung piliin niyang tumalikod, masakit pero hindi ibig sabihin na mawawala na ang halaga mo at ng batang dinadala mo.” Napapikit si Mae, at tuluyang pumatak ang luha mula sa gilid ng mata niya, tahimik na dumudulas pababa sa pisngi niya. Ramdam niya ang bigat ng posibilidad na iyon, parang unti-unting dinudurog ang natitirang lakas na pinanghahawakan niya. Pero sa gitna ng sakit, may maliit na bahagi sa kanya ang pilit kumakapit sa sinabi ng Lola niya na kahit anong mangyari, may halaga pa rin siya.

hindi ako nagulat nang sabihin niya iyon, mas nagulat pa nga ako na ngayon niya lang napansin. "Its just that... I'm not use to talking to other people" kung hindi lang ako tinalikuran ng mga taong itinuring kong kaibiban noon, malamang hindi ako ganigo ka-ilap sa ibang tao ngayon. Bakit ba kasi may ganoong klase ng tao? Magpapanggap na kaibigan ang turing nila sayo pero tuwing nakatalikod at wala ka, puro paninira pala sila sayo. Dahil sa makasariling akto nila, malaki ang naging epekto sa akin. "I'm sorry!"

ANG UNANG BUMUNGAD SA 'KIN AY ANG SUPOT NG DUGO! Muli kong isinirado ang pinto saka pinakalma ang sarili. Bakit ko ba nakakalimutan na nasa ibang mundo ako?! I hate myself! Hindi naman puro dugo ang nasa ref, may prutas, karne, wine at bread din kaso bubulaga talaga iyong dugo. Anong klaseng dugo kaya iyon? Naiimagine ko tuloy iyong isang scene ng bampira na ginigilitan sa leeg ang tao na parang baboy.

Sumandal ito sa likod ng kanyang inuupuan. "Napagtanto kong isa kang tao kaya minabuti kong dalhin ka rito dahil ito lamang ang alam kong ligtas na lugar para sa'yo. At kung hindi kita madadala rito sa lalong madaling panahon ay mawawala na ang nakabalot na amoy sa iyong katawan na naiwan sa'yo ng isang Fecanes at paniguradong kinabukasan, may balitang makakarating sa akin na may isang taong nilapa at pinagpyestahan ng mga bampira."

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

My heart starts acting really weird. ******************* Hapon na, lalong dumadagsa ang mga tao sa memorial kung nasaan kaming cemetery kaya nagpasya na kaming umuwi. Sakto namang biglang nag-message si Catalina sa group chat namin. Catalina: Busy kayo? Nasa milktea shop ako ng plaza, ang init sa cemetery. Madeline: We're about to go home. Puntahan kita diyan? Catalina: Tara, samahan mo 'ko dito.

I ask her again in Tagalog language dahil naisip ko baka hindi siya nakakaintindi ng English dahil naalala ko dati ngumingiti lamang siya sa tuwing tinatanong ko siya. "Kung ayaw mong magsalita mapipilitan ulit akong saktan ka o 'di kaya ay ihulog kita sa pool." galit kong wika sa kanya habang naririnig ko ang mahina niyang hikbi. "J-Judy p-po S-Senyorito," mahinang sagot niya sa akin. Hindi ko naman maiwasang matulala habang napatitig sa kanyang maamong mukha.

Hindi natutuwa—parang nauunawaan lang. “Pero…” huminto ako sandali. Parang may bumara sa lalamunan ko. “…pero sa ganitong sitwasyon na manligaw, tang-ina,” napailing ako, “mas mahirap pala ‘to kaysa digmaan at patayan.” Tahimik ang silid. “Sa digmaan,” dugtong ko, “alam mo kung sino ang kalaban. Alam mo kung kailan ka puputok. Kailan ka gagalaw.”