Until We Meet Again Meaning 소설 & 이야기

Bumibisita na lang sila sa amin kapag hindi busy o vacation, holidays nag-reunion kaming lahat. Nagtaka ako sa kakaiba nilang mukha nang maabutan namin.

Bukod sa maganda ay binibigyan pa ako nito ang kapayapaan at ng bagong pag-asa para sa kinabukasan. "I hope we'll meet each other again," mahinang sabi ko bago mapait na ngumiti sa kawalan "Gusto ko na kayong makita pero hindi ko alam kung paano, hindi ko kayo mahanap." Sambit ko pa, napahawak ako sa dibdib ko nang makaramdam ng kung ano. Tumayo ako at muling bumalik sa kama, eksakto namang tumawag si Carter.

“Babalik ako rito. Same time.” “Huwag ka nang bumalik. Ako’ng pupunta sa iyo.” “Babe—“ “Get out. Now.” Gusto niyang magalit ngayon. Itakas sa lugar na ito si Maya, at itali sa kwarto nila sa bahay. Pero kailangan nilang mag-usap nang maayos, na hindi galit ang isa sa kanila. Humugot siya ng malalim na hininga at pabuga niyang pinakawalan iyon. “Tell me everything when we meet again, Maya. And please, don’t make me wait.”

“If she thinks she can still come between us, she’s wrong.” “Us?” tanong niya, taas kilay. Ngumisi ako. “Yung ‘us’ na nag-aaway, nagkakalmotan, pero walang ibang pwedeng lumapit.” Nagtagal ang titigan. Walang nagsalita ng ilang segundo. Then, umiling siya, tumayo. “At kapag may dumating ulit dito nang hindi ko alam—” “Papapasukin ko ulit.”

"You never told me your name last time." Narinig kong mahina ang hinga ko, at kahit gusto kong magpaka-normal, alam kong halata ang kaba sa boses ko. "W-Why would I?" Umangat ang sulok ng labi niya, parang may alam siya na ako lang dapat makakaalam. "Because I think… this isn’t our last meeting." Bigla akong tumayo. "No. This is the last time that we will meet again," matapang kong sagot.

“Ang ugat ay hindi nakikita, ngunit ito ang nagbibigay ng buhay. Ang ating pagkakaisa ang tunay na lakas na hindi kailanman mauubos.” Tumingin ako sa aking mga kasama—sina Aris, Lucas, at Mila—at ngumiti. Ang daan ay mahaba pa, at maaaring may mga bagong aninong darating sa hinaharap. Ngunit ngayon, mas malinaw na sa amin ang aming layunin.

Ang bawat salita ay parang pundasyon ng hinaharap na unti‑unti naming binubuo nang magkasama. Nang magpasya kaming umuwi, inalalayan niya ako sa pagtawid sa mabatong daan pabalik. Bago pumasok sa aming bakuran, tumigil siya saglit at muling tumingin sa akin. “Bukas, darating ulit ako,” sabi niya nang may katiyakan. “At sa susunod na pagkakataon, may bago tayong kwentong bubuuin.”

Maya-maya lamang ay dumating na ang kanilang in-order na pagkain kaya nagsimula na rin silang kumain habang nag-uusap. "By the way, why did you want to meet me here, Mr. Ajero? You said that your going to tell me something, what is it?" tanong ni Jade. Kahit na bahagyang malapit sila sa isat-isa ay hindi pa rin kinakalimutan ni Jade na ituring siyang katrabaho kaya palagi niya pa rin itong tinatawag sa kaniyang apelyido. "I want to say goodbye to you," saad nito na ipinagtaka ni Jade.

Wala na akong ibang mahihiling pa kundi ang maging masaya siya, Humiga ako sa kama ko dahil kanina ko pinipigilan na wag ipakita sa kanya kung paano ako mag hirap sa sakit ko, hirap na hirap na ako at pagod na pagod, siya lang ang inantay kong dumating bago ako lumisan sa mundong ito. Kahit sa huling hininga ko siya parin ang laman ng bawat tibok ng puso ko kahit masaya na siya sa iba, tumingin ako sa puting kesame at ngumiting naka hawak sa dibdib ko dahil hindi na ako maka hinga pa. Sa huling pagpatak ng luha sa mata ko ay siya ring pagtigil ng ng pagtibok ng puso ko. "Until we meet again my hope." Huling bigkas ko at pumikit na ang mga mata ko. WAKAS

May nalulusaw dulot ng init at mananatili dulot ng lamig. Like lots of people struggle to survive while others choose to end their fate. Ganoon kahigpit ang mundo. I imagine meeting you again in a different time, where the sounds are all healed and the memories are found. If I see you again I will never turn my back. I will have the courage to talk to you for a long time. Kakausapin kita hanggang sa mapagod ka.